Writers meme

Taki mały coś z 2013r. (tak, odkopuję starocie, bo trochę szkoda, żeby kolejny blog umarł śmiercią tragiczną przez zaniedbanie...)

Znalazłam gdzieś na dA takiego jakiegoś mema i stwierdziłam, że raz się żyje, spróbuję. Okazało się, że taki mem to naprawdę trudne zadanie, ale i niesamowita satysfakcja. Mam nadzieję, że się spodoba XD
PS – nie robiłam temu korekty (zasady to zasady), więc może nie mieć ładu i składu, sorry sorry ^^
PS 2 – poniżej dziabnę zasady… może ktoś kiedyś też zdecyduje się zrobić coś takiego? :3

WRITER’S MEME

1. Wybierz postać, fandom, pairing, przyjaźń, cokolwiek.
2. Ustaw swój odtwarzacz muzyki na odtwarzanie losowe i rozpocznij odtwarzanie utworów.
3. Dla każdej piosenki, napisz coś zainspirowanego z piosenką i związanego z głównym tematem. Masz tylko długość utworu. Żadnego wcześniejszego planowania i pisania po tym, jak piosenka się skończy. Nie przeskakuj utworów.
4. Napisz 10 opowieści i opublikuj je. Pamiętaj o podaniu nazwy utworu / wykonawcy.
POWODZENIA! :D


Temat główny: Super Junior (niespodzianka, co? XD)


1. Zhoumi
Super Junior M – Go – 03:02

- Teraz! – zawołał do stojącego obok kolegi, uśmiechając się szeroko i wybiegając na scenę, z radością wpatrując się w szafirowo niebieskie światełka trzymane przez setki podekscytowanych fanek. A on był równie podekscytowany jak one, występując dla nich w miejscu, o którym marzył od wielu lat – na ogromnej, koreańskiej scenie.

***


- Mimi, tutaj – zawołał Henry, machając do niego wesoło tuż po zakończonym występie. Zhoumi szybko otarł spocone czoło i pobiegł do dongsaenga, rozdając dookoła dziesiątki wdzięcznych uśmiechów.
Nagle uściskały go przyjazne, silne ramiona kolegów.
Był szczęśliwy.



2. Leeteuk
Super Junior – Daydream - 03:44

Co mam robić?
Wiesz, coraz częściej gubię Twoją twarz pośród różnych sennych wspomnień. Próbuję ze wszystkich sił zatrzymać w swoim siebie choć cząstkę Ciebie, ale wciąż mi uciekasz. Boję się, że któregoś dnia przestanę pamiętać jak wyglądają Twoje słodkie usta i jak błyszczą Twoje oczy, które tak bardzo pokochałem.
Dlaczego musisz mieszkać tak daleko ode mnie? Tak bardzo, że nie mogę zobaczyć Cię, kiedy tylko mam ochotę?
Tęsknię za Tobą… ale wiesz… może tak ma być? Może Twoja zanikająca postać w moich snach to znak, że prawdziwa Ty jesteś coraz bliżej mnie i już niedługo będę mógł zatopić dłonie w Twoich miękkich włosach i wyszeptać, jak bardzo byłaś głupia, nie rozumiejąc słów, które raz po raz krzyczałem do Ciebie w tych naszych snach i jak bardzo kocham Cię za to, że mimo to jesteś przy mnie i odnalazłaś mnie…



3. Donghae
Super Junior – All my heart – 04:05

- Cukierku – usłyszałaś jego niski, przyjemny głos tuż przy swoim uchu – mój słodki cukiereczku, bardzo mi się nudzi. – Roześmiałaś się, i westchnęłaś. Pewnie znów wyskoczy z jakimś dziwnym pomysłem albo szaloną propozycją zabawy, w którą bawić mogłyby się wasze dzieci, a nie wy.
- Co takiego, Haeś? – zapytałaś, głaszcząc go po głowie.
- Zostawmy dzisiaj dzieciaki u któregoś z moich kumpli, co…? – zaproponował, a ty zarumieniłaś się lekko.
- Po co?
- Nie myśl o niczym zdrożnym, serduszko, wystarczy nam dzieciaków na razie. Mam ochotę pójść z tobą na lody, co ty na to?
Nie mogłaś mu odmówić; patrzył na ciebie tak łagodnym i spokojnym spojrzeniem, że zwyczajnie nie miałaś serca. Zresztą, któż chciałby odmawiać sobie jeszcze dodatkowej porcji słodyczy?



4. Eunhyuk
Super Junior – Butterfly – 03:07

Raz po raz przyglądał się sobie w lustrze, obserwując jak kropelki wody skapują z jego włosów. Po raz kolejny zadawał sobie pytanie które pojawiało się w jego umyśle za każdym razem – jak to się stało, że ktoś tak nieprzeciętnie nie-przystojny może podobać się takiej rzeszy kobiet?
Ale potem stwierdził, że kochają tylko jego sceniczną, zabawną i niesamowitą stronę, zupełnie ignorując tę zwyczajną i codzienną.
Czy mogłyby pokochać go takiego normalnego, niepewnego i niczym się niewyróżniającego?
Dostrzec pięknego motyla w normalnej, niezbyt dobrze się prezentującej poczwarce?
Był tego niezmiernie ciekaw i czekał na dzień, w którym ktoś powie mu:
- Jesteś super jaki jesteś.



5. Kyuhyun
Super Junior M – Tunnel – 03:43

Ballady, ballady, ballady. Śpiewał je tak często, że już zapomniał, jak ważne jest to, by śpiewać o uczuciach, które w nich mieszkają.
Ale któregoś dnia, gdy niebieskie, znajome i przyjazne światełka migotały znajomo, przypomniał sobie jak ważne jest, by w śpiewanie o miłości wkładać tę część siebie, która kocha.
I cierpiał, po cichu, samotnie. Bo śpiewał o miłości, która była już niesamowicie zacierającym się wspomnieniem. A on pragnął, by ktoś przytulił go mocno i powiedział, że go kocha. Mocno, głęboko, ponad wszystko. By mógł śpiewać z pełnią uczucia i z przekonaniem.
Nawet jeśli ta miłość miałaby złamać mu serce, on i tak chciał ją kiedyś spotkać. Żeby stać się autentycznym artystą.
I żeby tę miłość odwzajemnić.



6. Siwon
4men - 안되는데 / It Can't Be – 03:50

„Czuję się strasznie wiedząc, że jesteś daleko i nie mogę niczego dla Ciebie zrobić. To strasznie trudne, spoglądać tak na Ciebie jedynie z siedzenia w hali, udając, że jestem nikim więcej jak tylko jedną z fanek i udawać, że wcale nie boli mnie spoglądanie na to, jak wdzięczysz się do innych.
Ale w porządku, przecież zgodziliśmy się, że teraz Ty będziesz pracował, a ja będę Cię wspierać z daleka… ale wiesz, czasami boję się, że to tylko wymówka i tak naprawdę odszedłeś ode mnie już na zawsze… Nie zrobiłeś tego prawda? Ta myśl sprawia, że czuję się, jakbym miała umrzeć… nie odejdziesz, prawda? Modlę się o to… Wrócisz jak tylko skończysz?”

„Pabo. Kocham Cię. Poczekaj jeszcze kilka dni”.



7. Kangin, Ryeowook
Epik High ft. Lee Hi – It’s cold – 04:12

Marzł. Mimo, iż miał na sobie czapkę, szalik, a nawet rękawiczki , co nie należało do jego nawyków i przyzwyczajeń. A mimo to czuł zimno, potworne, wypełniające go, choć tak naprawdę na zewnątrz nie było aż takiego mrozu.
Dopiero po chwili zorientował się, że ten chłód pochodzi z wnętrza jego serca, które kazało mu beznamiętnie spoglądać na swoich kolegów i równie bez emocji podchodzić do pracy, którą wykonywał. Zapragnął ze wszystkich sił, by ktoś to jego serce ogrzał i sprawił, że przestanie trząść się z zimna i przestanie czuć się zimny jak lód. Kogoś, kto zrozumie jego smutki i porywcze zrywy. Niekoniecznie kochanki. Może chociaż przyjaciela…
Odebrał telefon.
- Hyung, zrobiłem ciepłą zupę, musisz ją zjeść, rozgrzejesz się!



8. Całe SuJu
Super Junior - Dancing out (rearranged) – 03:35

To było coś, co każdy z nich kochał najbardziej. Muzyka, która dudni w uszach, mikrofony w zmęczonych, nieco spoconych dłoniach i uśmiechy, tysiące uśmiechów zadowolonych fanów.
Każdy występ, każdy z koncertów był czymś wspaniałym i magicznym. Czymś, co sprawiało, że miesiące i lata spędzone na nauce tańca i śpiewu, każda kontuzja i bezsenna noc zostały wynagrodzone z nawiązką.
Biegali po scenie, z oczami promieniejącymi od szczęścia i dzielili się nim ze wszystkimi, chcąc w pełni odpowiedzieć na miłość, jaką otrzymują.
Radosne głosy i zabawa, jakiej może pozazdrościć każdy.
To całe Super Junior.



9. Heechul
Super Junior – U (rerranged) – 03:35

“Cause I can't stop thinking about u girl”
Nienawidził tej piosenki z całego serca. Była dla niego jedynie nośnikiem samych przykrych wspomnień I zawsze wzdrygał się, kiedy musiał ją wykonywać lub słyszał gdzieś w radio.
Ale tym razem było inaczej.
Piękna kobieta, spacerując po parku, po którym przechadzał się właśnie on sam, nuciła tę piosenkę z takim wdziękiem, iż pomyślał, że być może, od teraz wszystko się zmieni i kto wie, może ten utwór stanie się nagle jego ulubionym?
Spojrzała na niego nieco zaskoczona i onieśmielona, przerywając śpiewanie tuż przed jego częścią piosenki.
Uśmiechał się delikatnie i zaśpiewał swoją linijkę.



10. Ty x Twój bias
4men - 상사병 /Lovesickness – 03:58

Tysiąc razy sprawdzałaś, czy twoje ubranie aby na pewno nie jest nigdzie wygniecione i czy twoja fryzura pozostała na swoim miejscu. Nie mogłaś się doczekać chwili, w której powitasz go w drzwiach i spędzicie romantyczny, wspaniały wieczór tylko we dwoje.
Spojrzałaś na zegarek i wzięłaś głęboki wdech. Będzie tu już za moment!
Niemal natychmiast podniosłaś się z miejsca, jednym susem doskakując do odtwarzacza muzyki, włączając waszą ulubioną płytę i popędziłaś do lodówki, przypomniawszy sobie o winie, które włożyłaś tam do schłodzenia już dawno temu i teraz już pewnie jest potwornie zimne.
Uśmiechałaś się sama do siebie, kończąc przygotowania.
Pukanie przerwało kolejne wątpliwości co do twojego stroju.
Otworzyłaś mu drzwi i serce zabiło ci szaleńczo, gdy zobaczyłaś, jak obdarza cię cudownym uśmiechem.
Byłaś chora. Chora z miłości do niego. I to było wspaniałe.

Bezgłośnie

Po wyczerpującym tygodniu występów w końcu nastąpiła dla nich noc pełna radości. Cały zespół zebrał się w ogromnym, zarezerwowanym tyko dla nich, lokalu na wspólnej kolacji. Kilkanaście donośnych, wesołych głosów mieszało się ze sobą, tworząc swoisty, ale także pełen ciepła, gwar.

- Wszystko mnie boli, ale było warto! – wołał ktoś, stukając pałeczkami o stolik.

- Zdecydowanie! Słyszeliście te piski, kiedy wyszliśmy na scenę? Cudowne uczucie, brakowało mi tego – mówił ktoś inny, stukając się z kimś kieliszkiem soju.

- Nie brzmiałem dzisiaj jakoś gorzej? – zapytała kolejna osoba i natychmiast w jej stronę posypały się lawiny słów zaprzeczenia.

Każdy z mężczyzn cieszył się, że może przeżywać tę chwilę w towarzystwie osób, które uważał za braci; że jego talent jest ważną częścią tej cudownej całości, jaką było Super Junior.

Wszyscy śmiali się wesoło z kolejnych żartów kolegów, głośno rozmawiając i snując plany na najbliższą przyszłość.

Żaden jednak nie miał pojęcia, jak okrutnie zakpi z nich los kilka chwil później i jak bardzo zniszczy to ich dotychczasowe życie…

&

Kolejne przekąski oraz niezliczone ilości butelek alkoholu i innych napojów pojawiały się i znikały ze stołów, przynoszone i wynoszone przez elegancko ubrane i uśmiechnięte kelnerki. Jedna z nich podeszła do Donghae, wyciągając w jego stronę butelkę coli proponując, żeby napił się jej zanim ktoś inny dostarczy kolejne butelki soju. Mężczyzna pozwolił, by kobieta zapełniła jego szklankę i przyglądał jej się przez moment. W którymś momencie przeszło mu przez myśl, że to dziwne, iż napój w ogóle się nie pieni, jednak zignorował to uważając, że pewnie kelnerka zna jakąś technikę, dzięki której nalewanie coli staje się dużo łatwiejsze. W końcu kiwnął jej głową w podziękowaniu, jednak wciąż podążał za nią wzrokiem, gdy nalewała napój jego współtowarzyszom zabawy. W końcu wstał i odrobinę bełkocząc, zaproponował toast, został jednak zignorowany przez większość, która zajmowała się właśnie rysowaniem czegoś na plecach Siwona. Jedynie Kangin z Yesungiem, których kolej na malowanie już się skończyła, przystali na jego propozycję.

- No to co… za nas! Żeby nic się nie zmieniało! – huknął Kangin, zwracając przy tym na siebie uwagę wszystkich. Wraz z Yesungiem upili kilka dużych łyków, patrząc jak pozostali sięgają po swoje szklanki. Donghae zdołał jedynie wziąć niewielki łyczek.

Dwie szklanki z trzaskiem odbiły się od podłogi.

- Nie pijcie tego! – wychrypiał Donghae ostatkiem sił, z przerażeniem przyglądając się, jak jego dwaj koledzy gorączkowo chwytają swoje gardła i usiłują złapać choć odrobinę powietrza. Czuł, jak jego własne gardło płonie jakimś dzikim, niebezpiecznym ogniem, który nie pozwala normalnie oddychać.

Oczy znalazły się za zasłoną łez.

Dookoła niego wybuchło ogromne zamieszanie, a on spoglądał na to wszystko i jego serce przeszywał ogromny ból. Zamknął powieki i jedyne o czym myślał, to niesamowicie bolesne zdanie, które nie opuściło go już nigdy.

„To moja wina”.

&

Niewielkimi dłońmi leniwie przecierał wciąż zaspane powieki, raz po raz krzywiąc się z bólu, jaki wciąż rozchodził się po jego przełyku. Uważnie rozejrzał się dookoła, po dość przestronnym i w miarę przytulnym pokoju i dopiero po jakimś czasie, gdy zauważył kroplówkę oraz kilka charakterystycznych przycisków koło łóżka zrozumiał, że jest w szpitalu. Potężny ból sprawiał, że nie potrafił skupić myśli i w związku z tym ustalenie, dlaczego znajduje się w tym miejscu i co tak właściwie stało się poprzedniej nocy zajęło mu niesamowicie dużo czasu.

Potem sobie przypomniał. To piekło w jego gardle… to wszystko było winą tej coli, którą wcześniej wypił razem z Kanginem i Donghae…

Delikatnie dotknął swojej szyi. Miał ogromną nadzieję, że to nie było nic poważnego i zarówno on jak i jego przyjaciele szybko wrócą do zdrowia i po raz kolejny staną na scenie razem z resztą zespołu. Nie chciał nawet dopuścić do siebie myśli, że może być inaczej. Powtarzał sobie, że będzie dobrze, w końcu nie raz nie dwa wszyscy wychodzili z trudnych sytuacji i nie ma powodu, żeby tym razem było inaczej.

Gorąco wierzył w to, że wyzdrowieją.

&

Znajdował się zupełnie sam w obcym, chłodnym pokoju szpitalnym, który sprawiał, że czuł się niesamowicie nieswojo. Szpitale zawsze tak na niego działały, sprawiały, że na co dzień silny i uśmiechnięty Kangin tracił całą pewność siebie. Tak było, gdy odwiedzał innych. I tak też było teraz, kiedy siedział na niewygodnym fotelu i bezmyślnie wpatrywał się w widok za oknem, próbując walczyć z bólem, który rozrywał jego gardło z każdym wdechem.

Zastanawiał się, jak dalej będzie wyglądać jego życie. Bo wiedział, że od chwili, w której zanurzył usta w tej felernej szklance coli, wszystko ulegnie drastycznej zmianie. Prawdopodobnie zarówno on, jak i pozostali dwaj koledzy z zespołu będą musieli spędzić wieki w szpitalu, a potem kolejne długie i ciężkie tygodnie będą wracać do zdrowia i uczyć się, jak nie przeciążać swoich strun głosowych.

Wiedział, że to będzie trudne, ale mocno wierzył w to, że dadzą radę.

&

Gorące, ogromne łzy raz po raz spływały po dłoniach, którymi zasłaniał swoje oczy. I chociaż bolało go gardło, to jednak ból, jaki czuł w sercu skutecznie wyparł tamten.

Donghae czuł się beznadziejnie. Od kilku minut siedział na ławce w przyszpitalnym parku i płakał niczym małe dziecko, raz po raz dławiąc się swoimi łzami i jęcząc przez płomień, jaki wciąż drażnił jego struny głosowe.

Kilka minut wcześniej byli u niego lekarze i to, co od nich usłyszał sprawiło, że w swoim szpitalnym pokoiku poczuł się jak w klatce i koniecznie potrzebował zaczerpnąć świeżego powietrza. Jednak nawet to nie sprawiło, że zmniejszył się ciężar jego serca. Wciąż był tak samo ogromny, potęgowany dodatkowo przez ogromne poczucie winy.

„Może, gdybym nie pozwolił tej kelnerce nalać wszystkim tego napoju, wszystko potoczyłoby się inaczej… albo gdybym tylko ja to wypił…”

Ale było już za późno. Czasu nie da się cofnąć, choćby nie wiadomo jak bardzo tego pragnął…

Na dodatek, mimo iż lekarz powiedział mu, że jego struny głosowe nie odniosły poważnych obrażeń i za kilka tygodni wróci do zdrowia, wcale go to nie cieszyło.

Usłyszał bowiem… że z ich trójki tylko on będzie w stanie śpiewać. Pozostali dwaj prawdopodobnie… prawdopodobnie już nigdy nie będą w stanie powiedzieć ani słowa.

To było jak największy z koszmarów z tą różnicą, że z tego nie będzie mógł się nigdy obudzić.

&

To nie mogła być prawda. Oni musieli kłamać. Przecież to niemożliwe, że on… że jego cudowny, artystyczny głos… głos, który był całym jego życiem, jego największym ze skarbów… że już go nie ma. Że zniknął, wyżarty przez dziwną, potworną substancję w ciągu kilku chwil…

Yesung spoglądał na lekarzy z niedowierzaniem, raz po raz kręcąc głową, próbując wyrzucić z niej wszystkie złe myśli.

- Przykro mi, proszę pana – usłyszał po raz kolejny – naprawdę nie mogliśmy nic z tym zrobić. Przykro mi.

Jongwoon zacisnął zęby z całej siły i za wszelką cenę próbował się nie rozkleić przy tych wszystkich ludziach. Dopiero gdy wszyscy opuścili już jego salę, podkulił kolana i zagryzając poduszkę, gorzko płakał, pragnąc jednocześnie, żeby cała ta sytuacja okazała się żartem. Okrutnym, co prawda, ale żartem. I wybaczyłby jego pomysłodawcy, naprawdę. Niech to tylko będzie żart…

&

To było jak wyrok. Jak potężna, bezlitosna kara za wszystkie błędy popełnione w życiu – te przeszłe i nawet te, które przyjdzie mu dopiero popełnić.

Był wściekły. Na los, ponieważ po raz kolejny był dla niego niezbyt łaskawy, na siebie i swoją łapczywość, która sprawiła, że tamta cola wypaliła mu całe gardło, na Donghae, który zaproponował ten przeklęty toast i w końcu na lekarza, który przekazywał mu właśnie tę potworną wiadomość.

Miał ochotę wrzeszczeć, jednak nie mógł wydobyć z siebie najmniejszego nawet dźwięku.

Ze łzami w oczach i zaciśniętymi pięściami rzucił się na doktora, wydzierając mu historię choroby z rąk i łapiąc go za kołnierz.

Ciężko dysząc i przysparzając tym sobie jedynie bólu, wpatrywał się we współczujące oczy lekarza i jedyne, co miał ochotę zrobić, to uderzać go, dopóki współczucie nie zamieni się w przerażenie dorównujące temu, które czuł teraz on sam.

- Proszę pana… - chłodny, spokojny głos zadziałał na niego jak zimny prysznic. Przeprosił skinieniem głosy i cofnął się w kierunku łóżka, nie zaszczycając już lekarza spojrzeniem.

Nie chciał nikogo widzieć. Chciał być sam. I cierpieć. Przez kilka chwil chciał po prostu przeżywać swój osobisty dramat w zupełnej samotności.

&

Nie widział ich ani razu – zarówno wtedy, kiedy przebywał jeszcze w szpitalu jak i już wtedy, gdy go z niego wypisano. Bał się spojrzeć w ich oczy, które z pewnością będą pełne wyrzutów i pretensji… i bez tego czuł się wystarczająco beznadziejnie, chociaż wszyscy powtarzali, że wina nie leży po jego stronie, bo przecież skąd mógł wiedzieć, że komuś bardzo zależało na tym, by zniszczyć ich zespół…

Jednak te wytłumaczenia wcale nie sprawiały, że było mu lżej.

Bo to nie tamci powinni leżeć teraz z dala od reszty, na zawsze pozbawieni prawa do śpiewu; mało tego, oni utracili nawet szansę mówienia…

Ta myśl łamała mu serce. I wiedział, że nie potrafiłby stawić czoła swoim kolegom.

Bo jemu nic się nie stało. Fakt ten wydawał mu się być niesamowicie bolesnym, choć powinien tak naprawdę się cieszyć. Ale nie potrafił. Bo to jemu powinna stać się krzywda a nie Kanginowi, którego wesołe anegdoty i ciepły śmiech często dawały siłę pozostałym członkom Super Junior. Jemu, a nie Yesungowi, dzięki któremu każda wykonywana piosenka stawała się arcydziełem… Jemu, nie im.

Poczucie ogromnej niesprawiedliwości sprawiało, że nie miał ochoty nawet podnosić się z łóżka. Więc się nie podnosił.

- Donghae, no weź, musisz coś zjeść – prosił Eunhyuk, otwierając okna, by wpuścić do jego pokoju trochę powietrza – Ryeowook dwoi się i troi, żeby przygotować ci cos smacznego i nie drażniącego twojego przełyku…

- Nie – mruknął pod nosem, zakopując się pod kołdrą. Jak oni mogli spokojnie żyć, kiedy w ich małym świecie wszystko legło w gruzach? Jak radzili sobie z tym wszystkim i dlaczego on nie potrafił…?

- Lepiej przyjdź do kuchni po dobroci… nie chcesz się narazić na gniew Teukie albo Heechul hyunga, prawda? Wiesz przecież, że są jednymi wielkimi bombami zegarowymi…

- Wiem… - wyszeptał i pozwolił, by przyjaciel zrzucił z niego kołdrę i zaprowadził go Ryeo, który na jego widok uśmiechnął się łagodnie i postawił przed nim talerz z jedzeniem.

&

Ku jego zaskoczeniu, szpitalny korytarz w nocy wcale nie wyglądał tak przerażająco, jak się spodziewał. Żadnych podejrzanie mrugających żarówek ani przeraźliwych jęków nękanych bólem pacjentów. Zamiast tego przywitała go rozświetlona i wypełniona ciszą przestrzeń.

Powolutku chodził od drzwi do drzwi, uważnie czytając znajdujące się przy nich tabliczki z imionami. Pokiwał głową z zadowoleniem, gdy znalazł tę, której szukał i nie pukając, ostrożnie wszedł do środka, starając się nie hałasować.

Yesung stał przez moment w miejscu, przyzwyczajając oczy do ciemności, po chwili podszedł jednak do łóżka, w którym ciężkim, niespokojnym snem spał jego kolega.

Tak dawno nie spoglądał na jego twarz… i teraz, przypatrując jej się uważnie widział, jak wielka zmiana dokonała się w nim od tamtej pory. Zazwyczaj, Kim Youngwoon spał jak dziecko, od czasu do czasu mamrocząc coś pod nosem, zawsze jednak z pogodnym wyrazem twarzy. Teraz jednak brwi miał ściągnięte, a wargi rozciągnięte zostały w nieprzyjemnym grymasie.

Jongwoon niespiesznie wyciągnął dłoń w jego kierunku, by po chwili, swoim dawnym zwyczajem, przesunąć palcem po miejscu nad górną warga swojego dongsaenga, który poruszył się nagle i ścisnął go za nadgarstek, otwierając szeroko oczy, ale gdy tylko zauważył, z kim ma do czynienia, westchnął ciężko i zrobił hyungowi miejsce obok siebie.

Yesung jeszcze raz wyciągnął przed siebie jedną z dłoni, delikatnie przykładając ją do gardła Kangina, a drugą, zaciśniętą w pięść, przykładając do swoich ust. Zacisnął powieki, które od dłuższej chwili piekły go za sprawą niechcianych łez i raz po raz energicznie kręcił głową, jakby nie zgadzał się na los, jaki przyszło im dzielić. Młodszy mężczyzna przyciągnął starszego do siebie i zamknął w mocnym uścisku; po chwili obaj poczuli na swoich koszulach łzy towarzysza, ale nie wstydzili się ich. Rozumieli się doskonale; wiedzieli, że w tej sytuacji mogą sobie pozwolić na płacz. Bezgłośny, bolesny, będący krzykiem zrozpaczonych serc.

Bo cóż innego mogli zrobić…

&

„Dlaczego Donghae nie przyszedł ani razu?” – napisał Youngwoon na karteczce, spoglądając na przyjaciół, którzy przyszli do niego i Yesunga z wizytą.

 - On… wciąż się boi, że mu nie wybaczyliście – wyjaśnił Siwon, smutno się uśmiechając.

„Przyprowadźcie go, chcę go zobaczyć”.

- Właściwie, to… siedzi właśnie na korytarzu. Chciał was odwiedzić, ale w ostatniej chwili zrezygnował i powiedział, że nie da razy.

„Niech tu przyjdzie. Musi tu przyjść”.

Chwilowe poruszenie i nagle drzwi do sali otworzyły się na oścież.

- Ja… cześć – mruknął spłoszony Hae, spoglądając na swoje stopy.

Kangin wstał z łóżka i podszedł do niego, po czym uniósł jego brodę tak, że Donghae zmuszony był na niego spojrzeć. Czuł, jak dłoń Kangina drży odrobinę. Oczy zaszły mu łzami.

- Przepraszam… - wyszeptał – ja nie wiedziałem, że to się tak skończy. Chciałbym cofnąć czas… to ja powinienem być niemy, nie wy… - kilka łez potoczyło się po jego policzku.

Wtedy Youngwoon poklepał go po głowie, próbując się uśmiechnąć i pokazać mu, że nie jest na niego zły i że wraz z Yesungiem zrozumieli, że żadna w tym jego wina.

- Ryba, Jongwonnie pisze, że cieszy się, że chociaż tobie nic się nie stało – poinformował go Heechul, uśmiechając się delikatnie.

- Ja… - głos Donghae brzmiał niemrawo - … ja… Boże, tak mi przykro – tym razem rozpłakał się już na dobre.

- Za dużo u nas łez ostatnio… - wyszeptał Sungmin, opierając się o parapet i spoglądając na jasne, błękitne niebo, szukając w nim pocieszenia.

Jednak z przykrością zauważył, że barwa nieboskłonu ciemnieje. Szykowała się ogromna burza. Jakby to był jakiś znak…

Ale czy mogło przydarzyć się jeszcze coś gorszego? Miał nadzieję, że nie i ta burza, która rozpętała się w ich życiu, wraz z tym dniem sprawi, że zaczną od nowa.

Jak bardzo się pomylił, wierząc w przyszłość, jakiej oczekiwał…

&

Obserwował zarówno Yesunga jak i Kangina bardzo uważnie i widział, jak bardzo ciężko pracują na to, by spróbować żyć od nowa choć widział, że jest to dla nich naprawdę ciężkie i że tak naprawdę wciąż brakuje im sił i samozaparcia, żeby starać się ze wszystkich sił. Zauważył, że w obojgu coś zgasło i tak naprawdę wszystko, co robią, wykonują tylko dlatego, żeby spełnić prośby najbliższych, a w rzeczywistości byli zupełnie zniechęceni i nie wiedzieli, co tak naprawdę mieliby robić teraz w życiu.

Obserwował, jak z dnia na dzień zamiast budować swoją nową przyszłość i szukać rozwiązań, zamykają się w swoich światach, wypełnionych samotnością i ciszą.

A on nie mógł im w żaden sposób pomóc, choć próbował wielokrotnie.

Jakby tego było mało, wciąż nie znaleziono osoby odpowiedzialnej za to wszystko, co ich spotkało mimo, że dokładnie opisał kobietę, która nalewała im napój na tamtym przyjęciu.

I kiedy już stracił wszelką nadzieję na to, że kiedykolwiek ktokolwiek ją znajdzie, zdarzyło się coś, co po raz kolejny wywróciło jego życie do góry nogami.

Wracał właśnie ze szpitala, schowany pod ogromnym, zielonym parasolem i zmierzając do samochodu, w którym czekał na niego manager.

I wtedy ją zobaczył. Wychodziła właśnie z pobliskiej kawiarni, rozmawiając z kimś przez telefon. Zamarł na moment, ale już chwilę później otrząsnął się z szoku.

- Hej! Ty tam, zatrzymaj się! – zawołał w jej kierunku; kobieta odwróciła się i gdy tylko ujrzała jego twarz, pomknęła przed siebie. Donghae nie wahając się ani chwili ruszył za nią, wciąż krzycząc, by się zatrzymała.

Nagle kobieta wbiegła na ulicę, mimo mrugającego zielonego światła. Hae nie zauważył jednak ostrzegawczego migania i rzucił się za nią w pościg. Był tak skoncentrowany na jej sylwetce, że nie zauważył, iż światło już dawno zmieniło się na czerwone, a z dwóch stron pędziło ku niemu kilka samochodów.

Wrzasnął z przerażeniem, gdy poczuł, jak coś ciężkiego łamie mu nogi…

&

Wiosenny wietrzyk delikatnie owiewał twarze żałobników, którzy zebrali się na niewielkim cmentarzu by pożegnać niezwykle cennego człowieka, którego los odebrał im tak nagle.

Słońce delikatnie tańczyło na świeżo wykopanym grobie, jakby składając hołd wspaniałemu artyście. Ktoś szlochał głośno, ktoś inny wpatrywał się z wyrzutem w niebo, ściskając w dłoni kwiaty.

Wraz z upływem czasu cmentarz stawał się coraz bardziej pusty, aż w końcu przy nagrobku pozostały tylko dwie osoby, stojące tam w zupełnej ciszy i czujące, że śmierć ich przyjaciela nie może pójść na marne. Obaj wiedzieli, że od tej chwili będą musieli żyć najlepiej, jak potrafią, by pokazać przyjacielowi, który z pewnością obserwował ich z góry, że jego ogromna troska o ich życie nie poszła na marne…

- Donghae, dziękuję – powiedzieli bezgłośnie, uśmiechając się łagodnie.

Kisielowa misja.

Wszystkie prawa zastrzeżone, zbieżność osób i charakterów nieprzypadkowa, tak samo jak rodzaj narracji, wszystkie dygresje i w ogóle wszystko.
Nie odpowiadam za szkody wyrządzone na umyśle przez poniższy tekst.

__________________________________


Od wielu, wielu lat był w posiadaniu tajemnicy. Sekretu, którego nie mógł nikomu wyjawić.
Ukrywał go przed całym światem, chcąc zachować go tylko dla siebie. Bo od tego zależało jego życie. Tak, od tej jednej, małej enigmy zależało całe jego jestestwo – a było to jestestwo wyjątkowe i majestatyczne, jakiego inni mogli mu tylko zazdrościć.
Gdyby chciał, mógłby, razem ze swoim nieodłącznym towarzyszem, Panem Kotem, zapanować nad tym, wartym pogardliwego uśmiechu, światem. Miałby wtedy kolejną planetę do kolekcji. Bo umówmy się – co to jest dla Wielkiej Gwiazdy Wszechświata, jedna planeta w tę czy we w tę? Problem w tym, że tej jednej nie zdobędzie tak łatwo. A jeśli nie mógł zdobyć czegoś łatwo… to tego nie robił. Nie chciało mu się. Szkoda mu było kisielu, który był jego cennym surowcem, tajnym źródłem jego wspaniałości.
- Hibum, mój Przyczajony Pomocniku, jak nasze zapasy? – zapytał, przeglądając się w magicznym, zwierciadle, spadku po Złej Królowej, która była jego daleką krewną. Było to jedyne lustro, które wytrzymywało blask jego chwały. Mimo, iż musiało wcześniej przeżyć odbijanie twarzy wstrętnej Wiedźmy. Hiciul z całego serca współczuł Lusterku. Czasami. Kiedy nie był przejęty sprawami wagi intergalaktycznej.
- O wspaniały Kisielowładco, melduję, iż musimy wysłać kogoś na zbiory – Pan Kot zajrzał do tajemnej skrytki za szafą prowadzącą do Narnii, którą przytargał ostatnio Donge.
Wielka Gwia… - zresztą, wiecie o kogo chodzi, ta nazwa jest za długa by powtarzać ją w nieskończoność – tak czy inaczej, WGW utkwił okrągłe oczy w swoim Majestatycznym Pupilu.
- Jak to? Już? Przyznaj się, oddałeś część tej kotce z trzeciego piętra, z którą się ostatnio gzisz! – Mężczyzna potrząsnął gniewnie Zwierciadłem, które zaczęło panikować i błagać o litość, ponieważ – jak to zgrabnie ujęło – zaraz zwymiotuje samo na siebie i Hiciul już niczego nie zobaczy poza… zawartością lusterkowego żołądka. A był on pełen zatrutych jabłek, których Śnieżka nie chciała jeść.
- Nikomu go nie oddawałem, o Władco, a już na pewno nie tej… - tu Hibum użył słowa, których ja, przez szacunek do Czytelników, nie przytoczę. Wspomnę jedynie, że słowa tego nauczył się od Kisielowładcy… ale to było chyba oczywiste, prawda? – Pragnę jednak przypomnieć, że z wiekiem zapotrzebowanie na Kisiel wzrasta. Co prawda nie jesteś tak wiekowy jak, dajmy na to, Dumbledore, aczkolwiek nie tak młody jak Reniątko z Nu’est…
- Dobra, z Reniątkiem to przegiąłeś, człowieku.
- Kocie, o Władco, jeśli można uściślić. Wracając jednak do tematu, kogo tym razem chcesz wysłać na tę niesamowicie ważną misję?
- Harry’ego Pottera – rzucił z przekąsem trzydziestolatek, dla którego ograniczoność współpracownika była niekiedy strasznym utrapieniem.
- Harry powiedział, że już więcej nie idzie. Wolałby raczej wskrzesić Voldemorta i zbratać się z Edwardem ze Zmierzchu.
Zaskoczony Ciulas aż wstał.
- To ja mam takie znajomości?!
- Większe, Kisielowładny, większe – pospieszył z wyjaśnieniami Pan Kot – problem w tym, że już wszystkie wykorzystaliśmy. Wszyscy zgodnie twierdzą, że misja zdobywania Kisielu jest zbyt trudna, by móc ją wykonać. Nawet Frodo nie chciał tego robić.
- Frodo… on zawsze był tchórzliwym knypkiem. Tak czy inaczej, skombinuj mi idiotę, który mi pójdzie po kisiel!
- Władco, jest jedna taka osoba… Ale żąda w zamian dożywotniego dostępu do naszych zasobów.
Wielka Gwia(…) – wiecie, co dalej – zatarł z zadowoleniem swoje ogromne, facecie łapy i uśmiechnął się dziko.
- Hjukdże w końcu się złamał, jak mu powiedziałem, że pozwolę ci zabrać Czoko do Nibylandii na wycieczkę?
Wspaniały Kot zaprzeczył smutno. Niestety właściciel wspomnianego zwierzęcia miał przed tym jakieś ogromne opory i Hibum nie miał pojęcia dlaczego. Przecież, kiedy ostatnio zgubił się z Czoko w wieży Roszpunki, w końcu i tak wrócili cali i zdrowi. A, że z nadbagażem w postaci stumetrowego warkocza, to już inna sprawa…
- W takim razie, któż to taki? Wyjawiłeś jakiemuś randomkowi naszą tajemnicę?!
- Po pierwsze nie randomkowi, tylko jakiejś dzikiej fance, która zarzeka się, że przez nas nie ma mózgu, tylko jakieś marne resztki, po drugie jaka to tajemnica, jeśli wszyscy o tym wiedzą?
- Ale to są wszyscy z różnych krain pozaziemskich, nie? Zwykli ludzie nie czają takich spraw… - Hiciul rozmasował sobie skronie. Może powinien zmienić współpracownika, a Pana Kota ogolić laserowo całego, oprócz okolic bikini, i sprzedawać jego półnagie fotki? Miałby wtedy z niego dużo większy pożytek… - Poczekaj – wtrącił po chwili milczenia wywołanej słabym przepływem krwi do malejącego poziomu Kisielu – fanka? Ładna?
- Brzydka jak Dzwonnik z Notre Dame, niestety. Także dzieci z tego nie będzie. Ewentualnie Kisiel, jeśli zdoła go przynieść.
Nagle zasmucony tą druzgocącą wiadomością, Kisielowładca postanowił zignorować sprawę Kisielu i od teraz egzystować bez tej cudownej substancji.
Chwilę później Ciulas stwierdził, że ignorowanie jest jednak nudne i postanowił jednak się odezwać.
- Nie mogłeś znaleźć ładnej fanki…?
- Sama do mnie przyszła. Poza tym sam kiedyś powiedziałeś, że nie potrzebujesz ładnych dziewczyn…
- Na sto doczepianych skrzydeł Lituka, człowiek raz coś palnie, lecąc na awaryjnym Kisielu sprzed roku i potem się to za nim ciągnie w nieskończoność. Co ja jestem, Kret z Calineczki, że nie muszę widzieć czy baba jest ładna, czy nie? – Potrząsnął nagle głową. – Dobra, nieważne, wyślij ją na misję, bo Kisiel mi się kończy i mam łupież.
- Tak, o Kisielowładny…
- Ale, ej. Weź mi znajdź jakiś osom przydomek, ten jest jakiś taki… lepki?
Wspaniały Kot zastanowił się przez moment.
- Dobrze, o Ciulasie Wielkołapy.
Hiciul rzucił w Pomocnika szklanym pantofelkiem jego siostry bliźniaczki, Kopciuszka.
- A idź ty…

&

Myślała, że z tym rowerem świetlnym napędzanym budyniem to taki dżołk rzucony przez Ślicznego, ale Szajbniętego Pana Kota, który w dodatku gadał. Bo przecież normalnie koty nie gadają… nie? (Jeśli jednak jest inaczej, błagam, wyprowadźcie mnie z błędu!)
Myślała, że na tę sławną, Kisielowo-Ciulową planetę dostanie się normalnie – proszkiem Fiuu przez kominek, przez drzwi od Narnii (no co, myślała, że może jak się skręci w prawo lub w lewo zamiast iść do przodu, to da radę – ale nie miejcie jej tego za złe, wszak jej mózg był po przejściach… dużych przejściach) albo, w najgorszym przypadku… rakietą.
Ale nie jakimś dzikim rowerem.
- Powodzenia – Hibum pokrzepiająco popukał ją w plecy, przy okazji mechacąc jej sweter, który kupiła specjalnie na tę okazję. Sweter z śliczną miską pełną kisielu. Takiego zwykłego kisielu, nie mózgozastępczego Kisielu. Takich swetrów jeszcze nie produkują.
- Dziękuję – ukłoniła się i dosiadła swojego rowerastego rumaka świetlnego, którego nazwała pieszczotliwie Masiłonem i pognała szybciej od Roberta Kubicy; szybciej nawet od Małysza wychodzącego z progu (znaczy w latach jego świetności, oczywiście). Szybciej nawet od wściekłego Kjujuna, któremu zabrało się PSP. Czyli naprawdę szybko. Tak szybko, że nawet Einstein by nie ogarnął, serio.
Trochę nie bardzo wiedziała, gdzie jest i w którą stronę powinna się udać (ale nie oszukujmy się, była normalną kobietą, to normalne, że nie radziła sobie z pojęciem „lewo-prawo”). Na szczęście fantastyczny Hiciul przewidział tę sytuację i zamontował specjalnego GPSa, dzięki któremu Fanka Brzydka Jak Dzwonnik Z Notre Dame dotarła na miejsce w mgnieniu oka.
Planeta Kisielu była… no wiecie… cała w Kisielu. Nic odkrywczego, serio. Kisiel tu, Kisiel tam… nic, tylko zbierać i wywozić i dozować wedle potrzeby i uznania.
Fanka Brzydka Jak (muszę kończyć…?) – ta właśnie osoba pomyślała sobie, że bez sensu był cały ten szum z niesamowicie trudną misją, której nie jest w stanie wykonać nawet bat-spider-hulk-man. Łatwizna. Trzeba tylko pochylić się delikatnie, zanurzyć wiadra w tej mazi i już.
I wtedy ją oświeciło.
Nie dali jej wiader. Ani nawet wiaderek. Ani szklaneczki. Ani nawet cholernego naparstka.
- To jakiś żart? – wypowiedziała swoje myśli na głos, chociaż przecież nikt jej nie słyszał, w końcu Kisiel nie posiada uszu… prawdopodobnie.
Ale była kobietą o twardym charakterze i postanowiła się nie poddawać. I wcale nie dlatego, że jeśli jej się nie uda, Hibum już nigdy nie zje swoich ulubionych sardynek. Po prostu potrzebowała czegoś, co zastąpi jej mózg. A Kisiel był do tego idealny – miała tego dowody w postaci Hiciula, który sekret Wspaniałości odkrył już dawno temu.
Fanka Brzydka Jak (…) rozejrzała się uważnie. I ze spostrzegawczością godną doktóra House’a udało jej się wypatrzeć, tuż pod ramą rowerka, skrzynkę z napisem „MÓZGOŚRUBKI”.
Ucieszyła się odrobinę, ale potrzebowała jeszcze skrzynki z mózgośrubkokluczem. Znalazła ją pod lewym kołem (ej, ktoś wam powiedział, że to był rower na dwóch kołach? Cztery miał! Takie normalne dwa duże i dwa małe – w końcu trzeba zadbać o bezpieczeństwo kierowcy. Co, jakby Fanka straciła nagle równowagę? No właśnie. Widzę, że też potrzebujecie Kisielu, ale sori sori, ja nie mam…)
- Czyli… wystarczy jak odkręcę sobie czachę, wleję tam dużo, dużo Kisielu, zaśrubuję i wrócę…? – mamrotała do siebie, spoglądając na różowy Kisiel, który pachniał truskawkami. W tajemnicy wam powiem, że to dlatego Hjukdże nie chciał tu przylatywać. Bo on wiedział, że jak tam przyjedzie… to już nie wróci. Bo zacząłby szukać w Kisielu kawałków truskawek. Których tam nie ma, ale biedny Hjukdże o tym nie wie.
Ale zostawmy tego biedaka i wróćmy do dziewczyny, która korzystając z chwili naszej nieuwagi, zapełniła swoją głowę Kisielem po samiutkie brzegi.
I tutaj zaczęły się problemy.
Nie, z podziemi nie wyskoczyły nagle krwiożercze zombiaki, to nie amerykański film. Planeta nie wybuchła, nie zaczęła się trząść ani pochłaniać wszystkiego dookoła. Po prostu… Kisiel był ciężki i Fanka nie mogła podnieść głowy, która i tak z natury była nieproporcjonalnie duża.
A w dodatku Hibum zapomniał zatankować. I rowerkowi kończyło się paliwo.
Dziewczyna przytłoczona tragizmem swojego okropnego losu w pierwszym momencie miała zacząć płakać. Ale wtedy przypomniała sobie, że przecież Kisiel jest uniwersalny i mogła użyć go jako paliwo. A głowa? Cóż, odkryła, że rowerek ma wbudowaną poduszkę. I było po sprawie.
Mogła już wracać.
Misja zakończyła się powodzeniem. Przynajmniej na tym etapie.

&

Jeśli ktoś oczekiwał już hepi ędu, to nieco się przeliczył.
Fakt, Fanka Brzydka Jak Ten Sławny Dzwonnik dotarła do Hiciula. Mało tego, Kisiel spowodował, że wcale taka brzydka już nie była. Sprawdziło się stwierdzenie (nie wiem czyje, ale się sprawdziło, dobra?), że jak kobieta ma coś w głowie, to od razu pięknieje.
Problem w tym… że mózgośrubek nie dało się odkręcić. Żadną mocą.
- Zostało nam tylko jedno wyjście – westchnął Hibum. Może nam pomóc tylko jedna osoba.
- Napakowany Lituk czy napakowany Siłon? – próbował zgadnąć Hiciul, którego poziom inteligencji powolutku spadał z powodu niedoboru Kisielu.
- Żaden z nich. Musimy zadzwonić – Pan Kot zrobił dramatyczną pauzę udając, że gra główną rolę w teatrze – do Pudziana.
- O nie – jęknęła Fanka.
- O nie – powtórzyło Zwierciadło, które bało się, że nie przeżyje tego spotkania.
- O nie – wyszeptał lateksowy strój Lejdi HiHi, w obawie, że Polak będzie chciał go założyć.
- O nie – mruknął Hiciul, właściwie nie wiedząc, czemu.
- Wielkołapy, musimy, potrzebujesz Kisielu – powiedział kot.
Jednak Wielka Gwiazda Wszechświata stwierdził, że to zbyt ryzykowne posunięcie. Zaprosić do siebie Pudziana i kazać mu coś robić to jak zacząć hejt na jakimś portalu społecznościowym – czyli samobójstwo.
Ciul podszedł do Fanki, przyłożył jej dłonie do głowy i wyjął swoją część Kisielu.
Tak, tak po prostu. Bo umiał. Tylko wcześniej mu się nie chciało, proste jak budowa cepa (tylko, rany, czy ktoś jeszcze pamięta jak wygląda cep…?)
- Możesz już sobie iść. Jak nam zabraknie Kisielu, skontaktujemy się z tobą ponownie – Hibum pomachał protekcjonalnie łapką. – A, rowerek możesz wziąć ze sobą.
Uradowana dziewczyna w podskokach, aczkolwiek bardzo tajniacko, bo pod peleryną niewidką, opuściła mieszkanie Hiciula.

&

- Hibum?
- Tak, Kisielowładco?
- Powiemy jej kiedyś prawdę…?
- O czym?
- No o Kisielu. O tym, dlaczego to jest misja najtrudniejsza z trudnych?
- Może lepiej nie… Sama się kiedyś domyśli…
Hiciul przetarł oczy i pokiwał głową. O tak, lepiej, żeby na razie nie wiedziała. Niech to pozostanie tajemnicą. Enigmą, od której zależy jego życie. A co tam. To nie było takie ważne i tak porywające jak rozwalanie gości w grze. I już.
I koniec.

Wyjątkowa

Nie potrafił dokładnie określić, kiedy to się zaczęło. Któregoś dnia, po prostu poczuł, że nie jest sam.
W momencie, gdy smutek powoli i bezlitośnie wypełniały jego myśli i kładły się ciężarem na jego sercu, gdzieś w głębi duszy zdał sobie sprawę z tego, że odtąd, w jakiś niewytłumaczalny i metafizyczny sposób, jest przy nim ona. Osoba, bez której nie potrafiłby teraz istnieć.
Początkowo była jedynie źródłem ciepła w jego sercu, z którego czerpał siły do działania; z czasem stała się również głosem, przemawiającym do niego łagodnie w deszczowe dni, kiedy przymykał oczy i próbował do niej dotrzeć.
Zastanawiał się, czy jej obecność, którą odczuwał przez cały ten czas, nie jest przypadkiem gorzkim żartem zmęczonego organizmu… ale kiedy przyśniła mu się pewnej lipcowej nocy, pochylając się nad nim, obdarzając delikatnym i prosząc, by o siebie dbał, już wiedział.
Istniała.
Nie miał pojęcia, kim jest i dlaczego zamieszkała w jego sercu.
Tamtej nocy, kiedy Księżyc spoglądał na niego zza zasłony, postanowił dowiedzieć się, skąd pochodzi i dlaczego wciąż przy nim trwa.

*** 

Kim jesteś? Wspaniała i wyjątkowa Ty, której niebieskie oczy podążają za mną we śnie? Jakie imię nosisz, tajemnicza Ty, której płomienne włosy rozpalają ogień w moim sercu? 

Kim jesteś, Pomocniczko mojego Anioła Stróża i dlaczego zjawiłaś się w moim życiu tak nagle? 

A może… może jesteś właśnie jednym z moich Aniołów Stróżów…? 

Daj mi wskazówkę, Wyjątkowa…

***

Nikomu o niej nie powiedział. Pragnął zatrzymać to w tajemnicy tak długo, jak tylko będzie to możliwe. Nie dlatego, że obawiał się, iż nikt mu nie uwierzy – na świecie istniało przecież tak wiele spraw, których nie dało się racjonalnie wyjaśnić – ale dlatego, że chciał zatrzymać ją tylko dla siebie. Była jego małym, utajonym skarbem, którym nie zamierzał się z nikim dzielić. 

Wiedział, że gdy już komuś o Niej opowie, nie minie wiele czasu, a dowiedzą się wszyscy. 

Wolał unikać tego najdłużej, jak się dało. 

I pielęgnować tę przedziwną, magiczną więź własnymi siłami. Więź, która zrodziła się nagle i nie mogła już być przerwana. 

Nie chciał, by została przerwana. 

*** 

Nie ważne, ile razy upadam i jak często mam ochotę się poddać. Dzięki Tobie, Wyjątkowa, dzięki Twojemu ciepłemu sercu, które wciąż mi towarzyszy, jestem w stanie podnieść się i dawać z siebie wszystko. 

Gdyby nie Ty, szepcząca mi we śnie słowa zachęty, gdzie bym teraz był? Czy byłbym w stanie uśmiechać się tak radośnie, jak teraz? Czy umiałbym powiedzieć do siebie w lustrze, że postępuję właściwie, gdyby nie Ty? 

Chciałbym Cię poznać, by móc Ci powiedzieć, jak wiele dobrego Ci zawdzięczam. 

Chcę podziękować Ci za to, że istniejesz i towarzyszysz mi każdego dnia. 

Że uśmiechasz się do mnie, a kiedy trzeba, marszczysz brwi, odrobinę rozczarowania. 

Jesteś niczym strażnik dla mojego zagubionego „ja”. 

Potrzebuję Cię bardziej niż powietrza. 

***

Jak bardzo prawdziwe i szczere było to wyznanie i jak bardzo przywiązał się do jej, tak nietypowej i przez to tak specjalnej, obecności. Uzależnił się od jej pięknego spojrzenia niebieskich oczu, jakim obdarzała go każdej nocy; odchodził od zmysłów, kiedy nie pojawiała się w nich choć na moment. Była pierwszą osobą, o której myślał, gdy się budził i ostatnią, gdy kładł się spać. 

*** 

Zauważyli; mówią, że coś mnie zmieniło. I mają rację – Ty mnie zmieniłaś. Twoje słowa, które szepczesz mi do ucha, Twoje spojrzenie, którym obdarowujesz mnie, gdy zamykam oczy i to ciepło Twojego serca, które mogę czuć… To wszystko sprawiło, że jestem inny. 

Nie chcę im jeszcze o Tobie mówić. Wciąż boję się niekiedy, że to tylko moja wyobraźnia – że zwyczajnie Cię wymyśliłem, żeby radzić sobie z codziennością. 

Ale to nie może być prawda. 

Jesteś prawdziwą, żyjącą i wyjątkową kobietą, doskonale o tym wiem. Nie potrafiłbym sobie Ciebie wymyślić, Wyjątkowa. Nie Ciebie. 

Wiem, że czekasz na mnie. Pragniesz, bym cię znalazł. 

Mówisz mi to tak często podczas deszczowych nocy, kiedy nie mogę spać. 

Obiecuję Ci, że Cię odnajdę. 

Poczekaj jeszcze troszkę, Wyjątkowa… 

***

Od wielu osób słyszał, że Paryż nazywany jest miastem zakochanych… jednak on nie udał się tam, żeby odnaleźć miłość. Przyleciał tam, żeby pracować, by zadowolić europejskich fanów. Przecież nie mógł się spodziewać, że to miłość odnajdzie jego, zaskakując go w najmniej spodziewanym momencie. Że po raz pierwszy w życiu ujrzy osobę, która od tak dawna wypełniała wszystkie jego myśli. 

*** 

To Ty, prawda? 

To musisz być Ty; znam Cię przecież tak dobrze, że nie mógłbym Cię z nikim pomylić… 

Jak piękna jesteś, kiedy stoisz tuż przede mną, tak uroczo oczarowana wszystkim, co tu widzisz. 

Czuję bicie Twojego serca; wiem, że bije tak z mojego powodu. Mówisz coś do mnie w jego wnętrzu, ale jest tu zbyt głośno, bym mógł Cię usłyszeć. 

Jedyne, co mogę dla Ciebie teraz zrobić, Wyjątkowa, to starać się ze wszystkich sił. Chcę, żebyś wyszeptała mi później: Jestem z Ciebie dumna, Jungsoo. 

I posłać Ci najpiękniejszy uśmiech, na jaki mnie stać. Nawet, jeśli nie będziesz wiedzieć, że przeznaczony jest wyłącznie dla Ciebie, ja wciąż będę się uśmiechał. 

I szukał spojrzenia Twoich wspaniałych, błyszczących jaśniej niż światła reflektorów, oczu. 

***

Była tak blisko. Bliżej, niż mógłby się tego spodziewać. Przez cały koncert myślał tylko o tym, jak do niej dotrzeć. Wyciągał rękę w jej stronę, ale wciąż łapał jedynie powietrze. 

Pragnął ją dosięgnąć; złapać i zamknąć w uścisku, z którego już nigdy by jej nie wypuścił. 

Jak niewiele potrzebował teraz do szczęścia i jak trudno było to zdobyć… 

Wydawało mu się, że serce za moment wyskoczy mu z piersi i odda się na zawsze w jej niczego nieświadome ręce. 

Gdyby tak się stało, z pewnością uczyniłaby go jeszcze bardziej szczęśliwym. 

*** 

Nie zdajesz sobie sprawy z tego, że wiem o Twoim istnieniu, prawda? Wydajesz się nie wiedzieć, jak dużą rolę odgrywasz w moim życiu; mam wrażenie, że wciąż wierzysz, że jesteś tylko jedną z wielu; tą bezimienną, która obserwuje mnie jedynie z ukrycia i która nie znaczy dla mnie więcej, niż każdy inny ELF, który spogląda na mnie spod sceny. 

Jak bardzo się mylisz, Wyjątkowa… 

***

Odkąd zobaczył ją wtedy, na koncercie, podążającą za nim wzrokiem z niesamowicie roześmianą twarzą i wyczuwalnym wzruszeniem w spojrzeniu, coś w nim pękło. 

Nie mógł już trzymać tego dłużej w tajemnicy. Pragnął wykrzyczeć całemu światu, że istnienie Wyjątkowej nie jest tylko okrutną, ale jakże piękną fantazją, lecz faktem, którego nie da się podważyć. Jest prawdziwa i rzeczywista, choć jednocześnie tak bardzo odległa. 

- Hyung, jesteś pewien? 

- Oczywiście, Heechul-ah. Tak, jak tego, że właśnie na ciebie spoglądam. I wiesz co? Muszę się dowiedzieć, kim ona jest. Za wszelką cenę. Kim jest i dlaczego to właśnie ona pojawiła się w moim życiu. 

*** 

Gdzie jesteś? Ty, która mieszkasz w moim sercu i kierujesz moimi myślami, jak mam Cię odnaleźć? Nie znam nawet Twojego imienia, więc jak mam Cię odszukać? 

***

Nie było nocy, podczas której by mu się nie śniła, i dnia, podczas którego nie słyszałby jej delikatnego głosu. 

Stała się jego małą, słodką obsesją, której za nic w świecie nie chciał się pozbywać, a wręcz przeciwnie – pragnął, by całkowicie zawładnęła jego duszą i mieszkała w niej już na zawsze. 

Myślał o niej w każdym możliwym momencie; kiedy miał jakiś problem, przymykał oczy i wyobrażał sobie, że z nią rozmawia; wszystkie podjęte w ten sposób decyzje, w jakiś przedziwny sposób, zawsze okazywały się tymi właściwymi. 

Zastanawiał się tylko, czy ona wie o tej więzi, która między nimi zaistniała. 

Wciąż nie był tego pewien. Jak i tego, gdzie powinien zacząć jej szukać. 

*** 

Dlaczego nie mogę Cię dosięgnąć? Jaki jest powód tego, że twoje serce wciąż nie jest na mnie otwarte do końca? 

Powiedz mi, wyjątkowa, czy słyszysz, gdy Cię wzywam? Czy dociera do Ciebie mój głos? Odpowiedz, jeśli mnie słyszysz, proszę… 

Tak bardzo chcę Cię poznać; wziąć Twą dłoń w moje ręce i czuć jej delikatne ciepło, które powoli rozgrzało by moje chłodne serce. Chcę, by płonęło, jak ogień twoich włosów. Chcę pozwolić palcom zanurzyć się i spłonąć w tym ogniu. 

Musisz tylko pozwolić mi się znaleźć. 

I uwierzyć, że to właśnie Ty jesteś tą jedną, jedyną, której chcę oddać siebie. 

***

Był tak bardzo bezradny. Wciąż miał zbyt mało poszlak, by móc zacząć prawdziwe poszukiwania. Gdyby chociaż wiedział, z jakiego kraju pochodzi… 

Ale nie dawała mu żadnych wskazówek; czasami tylko, gdy jego tęsknota za nią rozrywała mu serce, wydawała się szeptać do niego coś naprawdę ważnego; i mimo, że z całych sił starał się to usłyszeć, nigdy mu się to nie udało. 

*** 

Dlaczego to działa tylko w jedną stronę, Wyjątkowa? Dlaczego nie docierają do Ciebie moje nawoływania? 

Czy już na zawsze pozostaniesz obecna tylko w moich myślach? Pozwolisz mi usychać z tęsknoty? 

Tak bardzo nie lubisz, kiedy jestem nieszczęśliwy i samotny… dlaczego więc tę samotność pogłębiasz? 

Przemów do mnie. Jakkolwiek. 

Nie mam już sił, Wyjątkowa, by żyć w ten sposób, nieustannie starając się Cię dosięgnąć i nie mogąc się zbliżyć do Ciebie nawet na milimetr. 

Potrzebuję Cię; tej prawdziwej, nie wyśnionej Ciebie. 

Gdzie jesteś…? Gdzie mi się schowałaś…? 

***

Omal nie stracił równowagi, gdy usłyszał, że dadzą koncert także w Paryżu. Oparł się o managera, ze wszystkich sił starając się nie upaść i opanować to nagłe drżenie, które chwilowo przejęło nad nim kontrolę. 

„Le Zenith” – obiło się o jego uszy i już wiedział, że to nie może być zwykły przypadek. 

- Leeteuk, co ci tak nagle oczy zaczęły błyszczeć? 

Nie odpowiedział, tylko uśmiechnął się delikatnie. 

*** 

Będziesz tam, prawda? Jestem niemal pewien, że Cię tam zobaczę, jeśli naprawdę tak bardzo Ci na mnie zależy. Bo wiem, że tak jest; powtarzasz mi to tak często. 

Wyjątkowa, gdybyś tylko mogła poczuć, jak bardzo jestem szczęśliwy na samą myśl o tym, że istnieje choć cień szansy, że po raz kolejny będę mógł cię zobaczyć… 

Wiem, że mnie wspierasz i że będziesz robić to już wiecznie… 

Zjaw się na tym koncercie, proszę, bo chcę Ci podziękować za Twoją miłość. 

Skoro wciąż nie wierzysz, że i ja mógłbym Cię kochać, pozwól mi zrobić chociaż to… 

***

Przygotowywał się do swojego występu jeszcze skrupulatniej i dokładniej, niż kiedykolwiek w całym swoim życiu. Czuł, że to będzie najważniejsza trasa koncertowa w całej jego karierze i z całego serca pragnął, by tak się stało. 

Był pewien, że jeśli postara się odpowiednio, to wszystko się ułoży. 

Na samą myśl o tym, że w końcu mógłby się czegoś o niej dowiedzieć, uśmiechał się promiennie. 

*** 

Dlaczego Chopin, Wyjątkowa? Dlaczego podpowiadasz mi właśnie jego? Czy ma to z Tobą jakiś związek? 

Pewnie sama tego nie wiesz… Zresztą… to wcale nie jest teraz takie istotne. 

Zagram to dla Ciebie. Chcę, żebyś zrozumiała mnie przez ten jeden, krótki fragment. 

Chcę w nim do Ciebie przemówić. 

Błagam, zrozum moją wiadomość. Bo tylko przez muzykę mogę do Ciebie mówić. Tylko przez nią. 

***

Tak bardzo chciał ją tam zobaczyć, że gdy po raz pierwszy wyszedł na scenę, podczas próby i odnalazł ją wśród kilkuset fanek, wydawało mu się, że tylko ją sobie wymarzył. 

Mimo, iż szczerze wierzył w to, że ją zobaczy, to nieoczekiwane spotkanie wciąż było dla niego ogromnym zaskoczeniem. 

Wystarczyło jedno spojrzenie w stronę Siwona, Donghae i Ryeowoka, by ci domyślili się, w czym rzecz. Powiedział im o niej kilka dni wcześniej, inaczej chyba by oszalał. 

Uśmiechnęli się i chwile później dali mu znać, że wiedzą, kogo tak często próbuje odszukać spojrzeniem. Postanowili przyjrzeć się jej bardzo dokładnie, próbując zrozumieć, co w tej dziewczynie tak oczarowało ich lidera, że nie potrafił przestać o niej myśleć. 

*** 

Tak bardzo chciałem do Ciebie podejść. To pragnienie wypalało mi dziurę w sercu… ale za każdym razem, gdy robiłem krok w Twoją stronę, nagle zaczynało brakować mi odwagi. Co, jeśli nie jestem dla Ciebie aż tak ważny? Co, jeśli pragniesz pozostać jedynie w moich myślach, tak subtelnie i metafizycznie? 

Nie mogłem się ruszyć, tak wiele sprzecznych myśli kłębiło mi się w głowie. 

Mogłem tylko podążać za Tobą wzrokiem. 

Jak wtedy, kiedy zobaczyłem Cię po raz pierwszy… 

***

Większość koncertu pamięta jak przez mgłę. Jedyne, o czym był w stanie myśleć, to to, że ona tam była. I to właśnie ta jedna, wyjątkowa myśl dodawała mu energii i napełniała go ogromnym i niesamowitym szczęściem. 

Jak małe dziecko czekał na moment, który planował od dawna; na chwilę, w której zamieni swoje uczucia w piękno muzyki i zrobi wszystko, by mogła zrozumieć, że to właśnie dla niej śpiewa tego wieczoru. 

Wziął głęboki wdech i z ogromną powagą wyszedł na scenę. 

Delikatne tony saksofonu rozbrzmiały w całej hali, obdarowując wszystkich słuchaczy tym nietypowym rodzajem ciepła, którym potrafi obdarzyć drugą osobę tylko ktoś przepełniony miłością… 

*** 

Czy kiedykolwiek podejrzewałaś, że właśnie tak będzie brzmiała melodia mojego serca? 

Gram teraz dla Ciebie, tylko i wyłącznie dla Ciebie. 

Chcę, żebyś wiedziała, jak ważną osobą się dla mnie stałaś i jak wiele dobrego zrobiłaś w moim życiu, nawet o tym nie wiedząc. 

Proszę, spójrz na mnie uważnie i spróbuj zrozumieć moje serce. Chcę, żebyś umiała odnaleźć w nim siebie… 

Patrz tylko na mnie. Niech cały świat straci dla Ciebie znaczenie. 

Tyko wtedy będziesz mogła zrozumieć… 

Ja, chociaż nie widzę Cię oczami, spoglądam na Ciebie w inny sposób. Słyszę Twoje myśli, ale tak bardzo zagłusza mi je tłum… 

Mogę tylko siąść do fortepianu i zagrać ten utwór, który tak bardzo chciał być wykonany. Niezależnie od tego, jak często zmieniałem koncepcję, ten fragment wciąż jest ten sam. Bo w jakiś niewytłumaczalny sposób rozumiem, że jest dla Ciebie ważny. 

Stuk, stuk, stuk stuk. Moje palce biegną po klawiaturze fortepianu, a ja czuję, że dzieje się między nami coś niesamowitego. 

W tym jednym, krótkim momencie, istniejemy tylko Ty i ja. Nie muszę na Ciebie spoglądać, żeby wiedzieć, że czujesz to samo. 

Jesteś tylko moja. 

***

Powolutku przemierzał scenę, po raz kolejny potajemnie próbując odnaleźć ją wśród tłumu. Uśmiechnął się, gdy ją odnalazł i pragnąc obdarzyć ją ostatnią z róż, ruszył przed siebie. 

*** 

To nie tak miało się skończyć. Chciałem powolutku do Ciebie dotrzeć, a potem… zaśpiewać ostatnie słowa, gubiąc się w Twoich oczach. 

Dlaczego więc nie pomogłaś losowi i nie starałaś się do mnie dotrzeć, gdy poniósł mnie tłum? Dlaczego zrezygnowałaś z możliwości spoglądania na mnie z tak bliska? Dlaczego nie pozwoliłaś mi siebie dosięgnąć…? 

Tak bardzo chciałem do Ciebie dotrzeć, pokazać Ci, że jesteś dla mnie najważniejsza… 

Nie pozostaje mi nic innego jak tylko mieć nadzieję, że moje uczucia do Ciebie dotarły… że zrozumiałaś, iż śpiewam teraz dla Ciebie. Tylko dla Ciebie. 

Och, byłem tak blisko… 

To niesprawiedliwe… 

***

- Hyung, tam, gdzie ona jest, jest taka jedna biało-czerwona flaga, nie? – Donghae zaczepił Leeteuka pod koniec koncertu, a kiedy ten przytaknął, mężczyzna wziął się pod boki i zaśmiał z tryumfem – no to ja mam taką samą. Zabrałem. 

Lider spojrzał na niego wzruszony. 

- Wiesz, jaka to flaga? 

Kiwnął głową. 

- Hyung, od jutra zaczynamy poszukiwania… 

*** 

Tak bardzo Ci dziękuję, Wyjątkowa… za to, że jesteś ze mną tak długo; za Twoje słowa i za sny, w których do mnie przychodzisz... Jestem Ci tak bardzo wdzięczny, że nie mogę powstrzymać łez… 

Jutro, już jutro zacznę Cię szukać i znajdę Cię, choćbym miał to zrobić na dzień przed swoją śmiercią. Na chwilę przed końcem świata. 

Obiecuję, że Cię znajdę i w końcu, po tak długim czasie powiem Ci, że bardzo Cię kocham. Tak wyjątkowo. Dobrze…? 

Wiesz, tak mi tu teraz dobrze, stojąc przed Tobą. Wiem, że na mnie spoglądasz, że płaczesz, tak jak ja. 

Spoglądam w Twoje oczy, tak bardzo zaskoczone tym, że krzyżują się z moim spojrzeniem i tak bardzo rozmiłowane. 

Masz najpiękniejsze oczy na świecie, wiesz? Kiedyś powiem Ci to osobiście. 

Tak bardzo chciałbym powiedzieć Ci to właśnie teraz… i to pragnienie tak bardzo rozdziera mi serce… 

Jedyne, co mogę teraz zrobić, to posłuchać Twojego głosu, który zabrania mi płakać. 

Widzisz, wycieram już łzy, więc Ty też już nie płacz, Wyjątkowa. 

Oboje zapamiętamy ten dzień na długo, prawda? 

***

Mimo, iż starał się ze wszystkich sił, nie zdążył jej odnaleźć przed rozpoczęciem służby wojskowej. Zadanie, które wydawało się nie być takie trudne, okazało się żmudne i czasochłonne… 

Jednak wciąż nie tracił nadziei. Wiedział, że ona wciąż jest przy nim i że tak już pozostanie. 

*** 

Ostatnio wciąż płaczesz w moich snach… 

Nie rozumiem tych łez… przecież mam się dobrze. Robię to, co powinienem robić, jako mężczyzna. Rozumiesz to, prawda? 

A może… płaczesz dlatego, że musisz czekać na mnie tak długo…? 

Nie martw się, czas potrafi płynąć bardzo szybko. 

Wrócę, nim się tylko obejrzysz. 

I znajdę Cię, gdziekolwiek byś się nie znajdowała. 

Obiecaj mi tylko, że na mnie zaczekasz… 

***

- Hyung… myślę, że ją znaleźliśmy – spokojny głos Siwona rozniósł się echem po sali, w której się widzieli. 

- Zaraz pokażę ci zdjęcia, hyung – Donghae szukał czegoś w torbie, by po chwili wręczyć zaskoczonemu mężczyźnie dwa zdjęcia. 

Leeteuk przyjrzał się osobie, która spoglądała z nich na niego; chciał coś powiedzieć, ale wzruszenie odebrało mu mowę. 

- To jeszcze nie wszystko – Ryeowook nałożył mu słuchawki na uszy – ona śpiewa. 

*** 

To nie jest sen, prawda? Twój ciepły, mocny głos dociera do moich uszu i sprawia, że mam ochotę śpiewać razem z Tobą. 

Ta piosenka… moja piosenka… właśnie stała się najważniejszą melodią na świecie. 

Dziękuję Ci za to. Tak bardzo tego potrzebowałem… 

Teraz mogę spokojnie przeczekać te długie miesiące, które muszą minąć, żebyśmy mogli się spotkać… 

***

Tak wiele osób czekało na niego, gdy wychodził z wojska. Przyjaciele wyciągali do niego radośnie ramiona, pragnąc przywitać go najcieplej, jak potrafili. Fanki radośnie piszczały, przypominając mu o swojej miłości. 

- Mama czeka na ciebie w sklepie – usłyszał głos swojej siostry jak przez mgłę. 

Przytaknął i powoli za nią podążył, rozglądając się dookoła i szukając tej jednej, wyjątkowej osoby w tłumie, jednak wcale jej nie znalazł. 

Obiecała mu… obiecała, że przywita go po wyjściu z wojska… 

Rozczarowany, wsiadł do samochodu. 

Mimo, iż cieszył się, widząc najważniejsze dla niego osoby, po tak długim czasie rozłąki, to jednak jakaś cząstka jego nie potrafiła się radować. 

Otworzył drzwi lokalu. Zauważył swoją mamę, która z uśmiechem na ustach częstowała kogoś herbatą. 

Podszedł bliżej, zaciekawiony. 

I wtedy jego serce zapomniało na moment, jak ma bić. Zatrzymało się, gdy jego oczom ukazały się płomiennie rude włosy, a chwilę potem powitał go najpiękniejszy uśmiech, jaki tylko mógł sobie wymarzyć. Jej uśmiech. 

Wstała, kiwając mu głową na powitanie. 

Nie zastanawiając się dłużej, zamknął ją w uścisku. 

*** 

To naprawdę Ty. 

Tak długo na Ciebie czekałem… 

Ale to nie jest ważne… 

Bo w końcu jesteś... 

Wyjątkowa. 

W końcu jesteś moja.