Writers meme

Taki mały coś z 2013r. (tak, odkopuję starocie, bo trochę szkoda, żeby kolejny blog umarł śmiercią tragiczną przez zaniedbanie...)

Znalazłam gdzieś na dA takiego jakiegoś mema i stwierdziłam, że raz się żyje, spróbuję. Okazało się, że taki mem to naprawdę trudne zadanie, ale i niesamowita satysfakcja. Mam nadzieję, że się spodoba XD
PS – nie robiłam temu korekty (zasady to zasady), więc może nie mieć ładu i składu, sorry sorry ^^
PS 2 – poniżej dziabnę zasady… może ktoś kiedyś też zdecyduje się zrobić coś takiego? :3

WRITER’S MEME

1. Wybierz postać, fandom, pairing, przyjaźń, cokolwiek.
2. Ustaw swój odtwarzacz muzyki na odtwarzanie losowe i rozpocznij odtwarzanie utworów.
3. Dla każdej piosenki, napisz coś zainspirowanego z piosenką i związanego z głównym tematem. Masz tylko długość utworu. Żadnego wcześniejszego planowania i pisania po tym, jak piosenka się skończy. Nie przeskakuj utworów.
4. Napisz 10 opowieści i opublikuj je. Pamiętaj o podaniu nazwy utworu / wykonawcy.
POWODZENIA! :D


Temat główny: Super Junior (niespodzianka, co? XD)


1. Zhoumi
Super Junior M – Go – 03:02

- Teraz! – zawołał do stojącego obok kolegi, uśmiechając się szeroko i wybiegając na scenę, z radością wpatrując się w szafirowo niebieskie światełka trzymane przez setki podekscytowanych fanek. A on był równie podekscytowany jak one, występując dla nich w miejscu, o którym marzył od wielu lat – na ogromnej, koreańskiej scenie.

***


- Mimi, tutaj – zawołał Henry, machając do niego wesoło tuż po zakończonym występie. Zhoumi szybko otarł spocone czoło i pobiegł do dongsaenga, rozdając dookoła dziesiątki wdzięcznych uśmiechów.
Nagle uściskały go przyjazne, silne ramiona kolegów.
Był szczęśliwy.



2. Leeteuk
Super Junior – Daydream - 03:44

Co mam robić?
Wiesz, coraz częściej gubię Twoją twarz pośród różnych sennych wspomnień. Próbuję ze wszystkich sił zatrzymać w swoim siebie choć cząstkę Ciebie, ale wciąż mi uciekasz. Boję się, że któregoś dnia przestanę pamiętać jak wyglądają Twoje słodkie usta i jak błyszczą Twoje oczy, które tak bardzo pokochałem.
Dlaczego musisz mieszkać tak daleko ode mnie? Tak bardzo, że nie mogę zobaczyć Cię, kiedy tylko mam ochotę?
Tęsknię za Tobą… ale wiesz… może tak ma być? Może Twoja zanikająca postać w moich snach to znak, że prawdziwa Ty jesteś coraz bliżej mnie i już niedługo będę mógł zatopić dłonie w Twoich miękkich włosach i wyszeptać, jak bardzo byłaś głupia, nie rozumiejąc słów, które raz po raz krzyczałem do Ciebie w tych naszych snach i jak bardzo kocham Cię za to, że mimo to jesteś przy mnie i odnalazłaś mnie…



3. Donghae
Super Junior – All my heart – 04:05

- Cukierku – usłyszałaś jego niski, przyjemny głos tuż przy swoim uchu – mój słodki cukiereczku, bardzo mi się nudzi. – Roześmiałaś się, i westchnęłaś. Pewnie znów wyskoczy z jakimś dziwnym pomysłem albo szaloną propozycją zabawy, w którą bawić mogłyby się wasze dzieci, a nie wy.
- Co takiego, Haeś? – zapytałaś, głaszcząc go po głowie.
- Zostawmy dzisiaj dzieciaki u któregoś z moich kumpli, co…? – zaproponował, a ty zarumieniłaś się lekko.
- Po co?
- Nie myśl o niczym zdrożnym, serduszko, wystarczy nam dzieciaków na razie. Mam ochotę pójść z tobą na lody, co ty na to?
Nie mogłaś mu odmówić; patrzył na ciebie tak łagodnym i spokojnym spojrzeniem, że zwyczajnie nie miałaś serca. Zresztą, któż chciałby odmawiać sobie jeszcze dodatkowej porcji słodyczy?



4. Eunhyuk
Super Junior – Butterfly – 03:07

Raz po raz przyglądał się sobie w lustrze, obserwując jak kropelki wody skapują z jego włosów. Po raz kolejny zadawał sobie pytanie które pojawiało się w jego umyśle za każdym razem – jak to się stało, że ktoś tak nieprzeciętnie nie-przystojny może podobać się takiej rzeszy kobiet?
Ale potem stwierdził, że kochają tylko jego sceniczną, zabawną i niesamowitą stronę, zupełnie ignorując tę zwyczajną i codzienną.
Czy mogłyby pokochać go takiego normalnego, niepewnego i niczym się niewyróżniającego?
Dostrzec pięknego motyla w normalnej, niezbyt dobrze się prezentującej poczwarce?
Był tego niezmiernie ciekaw i czekał na dzień, w którym ktoś powie mu:
- Jesteś super jaki jesteś.



5. Kyuhyun
Super Junior M – Tunnel – 03:43

Ballady, ballady, ballady. Śpiewał je tak często, że już zapomniał, jak ważne jest to, by śpiewać o uczuciach, które w nich mieszkają.
Ale któregoś dnia, gdy niebieskie, znajome i przyjazne światełka migotały znajomo, przypomniał sobie jak ważne jest, by w śpiewanie o miłości wkładać tę część siebie, która kocha.
I cierpiał, po cichu, samotnie. Bo śpiewał o miłości, która była już niesamowicie zacierającym się wspomnieniem. A on pragnął, by ktoś przytulił go mocno i powiedział, że go kocha. Mocno, głęboko, ponad wszystko. By mógł śpiewać z pełnią uczucia i z przekonaniem.
Nawet jeśli ta miłość miałaby złamać mu serce, on i tak chciał ją kiedyś spotkać. Żeby stać się autentycznym artystą.
I żeby tę miłość odwzajemnić.



6. Siwon
4men - 안되는데 / It Can't Be – 03:50

„Czuję się strasznie wiedząc, że jesteś daleko i nie mogę niczego dla Ciebie zrobić. To strasznie trudne, spoglądać tak na Ciebie jedynie z siedzenia w hali, udając, że jestem nikim więcej jak tylko jedną z fanek i udawać, że wcale nie boli mnie spoglądanie na to, jak wdzięczysz się do innych.
Ale w porządku, przecież zgodziliśmy się, że teraz Ty będziesz pracował, a ja będę Cię wspierać z daleka… ale wiesz, czasami boję się, że to tylko wymówka i tak naprawdę odszedłeś ode mnie już na zawsze… Nie zrobiłeś tego prawda? Ta myśl sprawia, że czuję się, jakbym miała umrzeć… nie odejdziesz, prawda? Modlę się o to… Wrócisz jak tylko skończysz?”

„Pabo. Kocham Cię. Poczekaj jeszcze kilka dni”.



7. Kangin, Ryeowook
Epik High ft. Lee Hi – It’s cold – 04:12

Marzł. Mimo, iż miał na sobie czapkę, szalik, a nawet rękawiczki , co nie należało do jego nawyków i przyzwyczajeń. A mimo to czuł zimno, potworne, wypełniające go, choć tak naprawdę na zewnątrz nie było aż takiego mrozu.
Dopiero po chwili zorientował się, że ten chłód pochodzi z wnętrza jego serca, które kazało mu beznamiętnie spoglądać na swoich kolegów i równie bez emocji podchodzić do pracy, którą wykonywał. Zapragnął ze wszystkich sił, by ktoś to jego serce ogrzał i sprawił, że przestanie trząść się z zimna i przestanie czuć się zimny jak lód. Kogoś, kto zrozumie jego smutki i porywcze zrywy. Niekoniecznie kochanki. Może chociaż przyjaciela…
Odebrał telefon.
- Hyung, zrobiłem ciepłą zupę, musisz ją zjeść, rozgrzejesz się!



8. Całe SuJu
Super Junior - Dancing out (rearranged) – 03:35

To było coś, co każdy z nich kochał najbardziej. Muzyka, która dudni w uszach, mikrofony w zmęczonych, nieco spoconych dłoniach i uśmiechy, tysiące uśmiechów zadowolonych fanów.
Każdy występ, każdy z koncertów był czymś wspaniałym i magicznym. Czymś, co sprawiało, że miesiące i lata spędzone na nauce tańca i śpiewu, każda kontuzja i bezsenna noc zostały wynagrodzone z nawiązką.
Biegali po scenie, z oczami promieniejącymi od szczęścia i dzielili się nim ze wszystkimi, chcąc w pełni odpowiedzieć na miłość, jaką otrzymują.
Radosne głosy i zabawa, jakiej może pozazdrościć każdy.
To całe Super Junior.



9. Heechul
Super Junior – U (rerranged) – 03:35

“Cause I can't stop thinking about u girl”
Nienawidził tej piosenki z całego serca. Była dla niego jedynie nośnikiem samych przykrych wspomnień I zawsze wzdrygał się, kiedy musiał ją wykonywać lub słyszał gdzieś w radio.
Ale tym razem było inaczej.
Piękna kobieta, spacerując po parku, po którym przechadzał się właśnie on sam, nuciła tę piosenkę z takim wdziękiem, iż pomyślał, że być może, od teraz wszystko się zmieni i kto wie, może ten utwór stanie się nagle jego ulubionym?
Spojrzała na niego nieco zaskoczona i onieśmielona, przerywając śpiewanie tuż przed jego częścią piosenki.
Uśmiechał się delikatnie i zaśpiewał swoją linijkę.



10. Ty x Twój bias
4men - 상사병 /Lovesickness – 03:58

Tysiąc razy sprawdzałaś, czy twoje ubranie aby na pewno nie jest nigdzie wygniecione i czy twoja fryzura pozostała na swoim miejscu. Nie mogłaś się doczekać chwili, w której powitasz go w drzwiach i spędzicie romantyczny, wspaniały wieczór tylko we dwoje.
Spojrzałaś na zegarek i wzięłaś głęboki wdech. Będzie tu już za moment!
Niemal natychmiast podniosłaś się z miejsca, jednym susem doskakując do odtwarzacza muzyki, włączając waszą ulubioną płytę i popędziłaś do lodówki, przypomniawszy sobie o winie, które włożyłaś tam do schłodzenia już dawno temu i teraz już pewnie jest potwornie zimne.
Uśmiechałaś się sama do siebie, kończąc przygotowania.
Pukanie przerwało kolejne wątpliwości co do twojego stroju.
Otworzyłaś mu drzwi i serce zabiło ci szaleńczo, gdy zobaczyłaś, jak obdarza cię cudownym uśmiechem.
Byłaś chora. Chora z miłości do niego. I to było wspaniałe.

Bezgłośnie

Po wyczerpującym tygodniu występów w końcu nastąpiła dla nich noc pełna radości. Cały zespół zebrał się w ogromnym, zarezerwowanym tyko dla nich, lokalu na wspólnej kolacji. Kilkanaście donośnych, wesołych głosów mieszało się ze sobą, tworząc swoisty, ale także pełen ciepła, gwar.

- Wszystko mnie boli, ale było warto! – wołał ktoś, stukając pałeczkami o stolik.

- Zdecydowanie! Słyszeliście te piski, kiedy wyszliśmy na scenę? Cudowne uczucie, brakowało mi tego – mówił ktoś inny, stukając się z kimś kieliszkiem soju.

- Nie brzmiałem dzisiaj jakoś gorzej? – zapytała kolejna osoba i natychmiast w jej stronę posypały się lawiny słów zaprzeczenia.

Każdy z mężczyzn cieszył się, że może przeżywać tę chwilę w towarzystwie osób, które uważał za braci; że jego talent jest ważną częścią tej cudownej całości, jaką było Super Junior.

Wszyscy śmiali się wesoło z kolejnych żartów kolegów, głośno rozmawiając i snując plany na najbliższą przyszłość.

Żaden jednak nie miał pojęcia, jak okrutnie zakpi z nich los kilka chwil później i jak bardzo zniszczy to ich dotychczasowe życie…

&

Kolejne przekąski oraz niezliczone ilości butelek alkoholu i innych napojów pojawiały się i znikały ze stołów, przynoszone i wynoszone przez elegancko ubrane i uśmiechnięte kelnerki. Jedna z nich podeszła do Donghae, wyciągając w jego stronę butelkę coli proponując, żeby napił się jej zanim ktoś inny dostarczy kolejne butelki soju. Mężczyzna pozwolił, by kobieta zapełniła jego szklankę i przyglądał jej się przez moment. W którymś momencie przeszło mu przez myśl, że to dziwne, iż napój w ogóle się nie pieni, jednak zignorował to uważając, że pewnie kelnerka zna jakąś technikę, dzięki której nalewanie coli staje się dużo łatwiejsze. W końcu kiwnął jej głową w podziękowaniu, jednak wciąż podążał za nią wzrokiem, gdy nalewała napój jego współtowarzyszom zabawy. W końcu wstał i odrobinę bełkocząc, zaproponował toast, został jednak zignorowany przez większość, która zajmowała się właśnie rysowaniem czegoś na plecach Siwona. Jedynie Kangin z Yesungiem, których kolej na malowanie już się skończyła, przystali na jego propozycję.

- No to co… za nas! Żeby nic się nie zmieniało! – huknął Kangin, zwracając przy tym na siebie uwagę wszystkich. Wraz z Yesungiem upili kilka dużych łyków, patrząc jak pozostali sięgają po swoje szklanki. Donghae zdołał jedynie wziąć niewielki łyczek.

Dwie szklanki z trzaskiem odbiły się od podłogi.

- Nie pijcie tego! – wychrypiał Donghae ostatkiem sił, z przerażeniem przyglądając się, jak jego dwaj koledzy gorączkowo chwytają swoje gardła i usiłują złapać choć odrobinę powietrza. Czuł, jak jego własne gardło płonie jakimś dzikim, niebezpiecznym ogniem, który nie pozwala normalnie oddychać.

Oczy znalazły się za zasłoną łez.

Dookoła niego wybuchło ogromne zamieszanie, a on spoglądał na to wszystko i jego serce przeszywał ogromny ból. Zamknął powieki i jedyne o czym myślał, to niesamowicie bolesne zdanie, które nie opuściło go już nigdy.

„To moja wina”.

&

Niewielkimi dłońmi leniwie przecierał wciąż zaspane powieki, raz po raz krzywiąc się z bólu, jaki wciąż rozchodził się po jego przełyku. Uważnie rozejrzał się dookoła, po dość przestronnym i w miarę przytulnym pokoju i dopiero po jakimś czasie, gdy zauważył kroplówkę oraz kilka charakterystycznych przycisków koło łóżka zrozumiał, że jest w szpitalu. Potężny ból sprawiał, że nie potrafił skupić myśli i w związku z tym ustalenie, dlaczego znajduje się w tym miejscu i co tak właściwie stało się poprzedniej nocy zajęło mu niesamowicie dużo czasu.

Potem sobie przypomniał. To piekło w jego gardle… to wszystko było winą tej coli, którą wcześniej wypił razem z Kanginem i Donghae…

Delikatnie dotknął swojej szyi. Miał ogromną nadzieję, że to nie było nic poważnego i zarówno on jak i jego przyjaciele szybko wrócą do zdrowia i po raz kolejny staną na scenie razem z resztą zespołu. Nie chciał nawet dopuścić do siebie myśli, że może być inaczej. Powtarzał sobie, że będzie dobrze, w końcu nie raz nie dwa wszyscy wychodzili z trudnych sytuacji i nie ma powodu, żeby tym razem było inaczej.

Gorąco wierzył w to, że wyzdrowieją.

&

Znajdował się zupełnie sam w obcym, chłodnym pokoju szpitalnym, który sprawiał, że czuł się niesamowicie nieswojo. Szpitale zawsze tak na niego działały, sprawiały, że na co dzień silny i uśmiechnięty Kangin tracił całą pewność siebie. Tak było, gdy odwiedzał innych. I tak też było teraz, kiedy siedział na niewygodnym fotelu i bezmyślnie wpatrywał się w widok za oknem, próbując walczyć z bólem, który rozrywał jego gardło z każdym wdechem.

Zastanawiał się, jak dalej będzie wyglądać jego życie. Bo wiedział, że od chwili, w której zanurzył usta w tej felernej szklance coli, wszystko ulegnie drastycznej zmianie. Prawdopodobnie zarówno on, jak i pozostali dwaj koledzy z zespołu będą musieli spędzić wieki w szpitalu, a potem kolejne długie i ciężkie tygodnie będą wracać do zdrowia i uczyć się, jak nie przeciążać swoich strun głosowych.

Wiedział, że to będzie trudne, ale mocno wierzył w to, że dadzą radę.

&

Gorące, ogromne łzy raz po raz spływały po dłoniach, którymi zasłaniał swoje oczy. I chociaż bolało go gardło, to jednak ból, jaki czuł w sercu skutecznie wyparł tamten.

Donghae czuł się beznadziejnie. Od kilku minut siedział na ławce w przyszpitalnym parku i płakał niczym małe dziecko, raz po raz dławiąc się swoimi łzami i jęcząc przez płomień, jaki wciąż drażnił jego struny głosowe.

Kilka minut wcześniej byli u niego lekarze i to, co od nich usłyszał sprawiło, że w swoim szpitalnym pokoiku poczuł się jak w klatce i koniecznie potrzebował zaczerpnąć świeżego powietrza. Jednak nawet to nie sprawiło, że zmniejszył się ciężar jego serca. Wciąż był tak samo ogromny, potęgowany dodatkowo przez ogromne poczucie winy.

„Może, gdybym nie pozwolił tej kelnerce nalać wszystkim tego napoju, wszystko potoczyłoby się inaczej… albo gdybym tylko ja to wypił…”

Ale było już za późno. Czasu nie da się cofnąć, choćby nie wiadomo jak bardzo tego pragnął…

Na dodatek, mimo iż lekarz powiedział mu, że jego struny głosowe nie odniosły poważnych obrażeń i za kilka tygodni wróci do zdrowia, wcale go to nie cieszyło.

Usłyszał bowiem… że z ich trójki tylko on będzie w stanie śpiewać. Pozostali dwaj prawdopodobnie… prawdopodobnie już nigdy nie będą w stanie powiedzieć ani słowa.

To było jak największy z koszmarów z tą różnicą, że z tego nie będzie mógł się nigdy obudzić.

&

To nie mogła być prawda. Oni musieli kłamać. Przecież to niemożliwe, że on… że jego cudowny, artystyczny głos… głos, który był całym jego życiem, jego największym ze skarbów… że już go nie ma. Że zniknął, wyżarty przez dziwną, potworną substancję w ciągu kilku chwil…

Yesung spoglądał na lekarzy z niedowierzaniem, raz po raz kręcąc głową, próbując wyrzucić z niej wszystkie złe myśli.

- Przykro mi, proszę pana – usłyszał po raz kolejny – naprawdę nie mogliśmy nic z tym zrobić. Przykro mi.

Jongwoon zacisnął zęby z całej siły i za wszelką cenę próbował się nie rozkleić przy tych wszystkich ludziach. Dopiero gdy wszyscy opuścili już jego salę, podkulił kolana i zagryzając poduszkę, gorzko płakał, pragnąc jednocześnie, żeby cała ta sytuacja okazała się żartem. Okrutnym, co prawda, ale żartem. I wybaczyłby jego pomysłodawcy, naprawdę. Niech to tylko będzie żart…

&

To było jak wyrok. Jak potężna, bezlitosna kara za wszystkie błędy popełnione w życiu – te przeszłe i nawet te, które przyjdzie mu dopiero popełnić.

Był wściekły. Na los, ponieważ po raz kolejny był dla niego niezbyt łaskawy, na siebie i swoją łapczywość, która sprawiła, że tamta cola wypaliła mu całe gardło, na Donghae, który zaproponował ten przeklęty toast i w końcu na lekarza, który przekazywał mu właśnie tę potworną wiadomość.

Miał ochotę wrzeszczeć, jednak nie mógł wydobyć z siebie najmniejszego nawet dźwięku.

Ze łzami w oczach i zaciśniętymi pięściami rzucił się na doktora, wydzierając mu historię choroby z rąk i łapiąc go za kołnierz.

Ciężko dysząc i przysparzając tym sobie jedynie bólu, wpatrywał się we współczujące oczy lekarza i jedyne, co miał ochotę zrobić, to uderzać go, dopóki współczucie nie zamieni się w przerażenie dorównujące temu, które czuł teraz on sam.

- Proszę pana… - chłodny, spokojny głos zadziałał na niego jak zimny prysznic. Przeprosił skinieniem głosy i cofnął się w kierunku łóżka, nie zaszczycając już lekarza spojrzeniem.

Nie chciał nikogo widzieć. Chciał być sam. I cierpieć. Przez kilka chwil chciał po prostu przeżywać swój osobisty dramat w zupełnej samotności.

&

Nie widział ich ani razu – zarówno wtedy, kiedy przebywał jeszcze w szpitalu jak i już wtedy, gdy go z niego wypisano. Bał się spojrzeć w ich oczy, które z pewnością będą pełne wyrzutów i pretensji… i bez tego czuł się wystarczająco beznadziejnie, chociaż wszyscy powtarzali, że wina nie leży po jego stronie, bo przecież skąd mógł wiedzieć, że komuś bardzo zależało na tym, by zniszczyć ich zespół…

Jednak te wytłumaczenia wcale nie sprawiały, że było mu lżej.

Bo to nie tamci powinni leżeć teraz z dala od reszty, na zawsze pozbawieni prawa do śpiewu; mało tego, oni utracili nawet szansę mówienia…

Ta myśl łamała mu serce. I wiedział, że nie potrafiłby stawić czoła swoim kolegom.

Bo jemu nic się nie stało. Fakt ten wydawał mu się być niesamowicie bolesnym, choć powinien tak naprawdę się cieszyć. Ale nie potrafił. Bo to jemu powinna stać się krzywda a nie Kanginowi, którego wesołe anegdoty i ciepły śmiech często dawały siłę pozostałym członkom Super Junior. Jemu, a nie Yesungowi, dzięki któremu każda wykonywana piosenka stawała się arcydziełem… Jemu, nie im.

Poczucie ogromnej niesprawiedliwości sprawiało, że nie miał ochoty nawet podnosić się z łóżka. Więc się nie podnosił.

- Donghae, no weź, musisz coś zjeść – prosił Eunhyuk, otwierając okna, by wpuścić do jego pokoju trochę powietrza – Ryeowook dwoi się i troi, żeby przygotować ci cos smacznego i nie drażniącego twojego przełyku…

- Nie – mruknął pod nosem, zakopując się pod kołdrą. Jak oni mogli spokojnie żyć, kiedy w ich małym świecie wszystko legło w gruzach? Jak radzili sobie z tym wszystkim i dlaczego on nie potrafił…?

- Lepiej przyjdź do kuchni po dobroci… nie chcesz się narazić na gniew Teukie albo Heechul hyunga, prawda? Wiesz przecież, że są jednymi wielkimi bombami zegarowymi…

- Wiem… - wyszeptał i pozwolił, by przyjaciel zrzucił z niego kołdrę i zaprowadził go Ryeo, który na jego widok uśmiechnął się łagodnie i postawił przed nim talerz z jedzeniem.

&

Ku jego zaskoczeniu, szpitalny korytarz w nocy wcale nie wyglądał tak przerażająco, jak się spodziewał. Żadnych podejrzanie mrugających żarówek ani przeraźliwych jęków nękanych bólem pacjentów. Zamiast tego przywitała go rozświetlona i wypełniona ciszą przestrzeń.

Powolutku chodził od drzwi do drzwi, uważnie czytając znajdujące się przy nich tabliczki z imionami. Pokiwał głową z zadowoleniem, gdy znalazł tę, której szukał i nie pukając, ostrożnie wszedł do środka, starając się nie hałasować.

Yesung stał przez moment w miejscu, przyzwyczajając oczy do ciemności, po chwili podszedł jednak do łóżka, w którym ciężkim, niespokojnym snem spał jego kolega.

Tak dawno nie spoglądał na jego twarz… i teraz, przypatrując jej się uważnie widział, jak wielka zmiana dokonała się w nim od tamtej pory. Zazwyczaj, Kim Youngwoon spał jak dziecko, od czasu do czasu mamrocząc coś pod nosem, zawsze jednak z pogodnym wyrazem twarzy. Teraz jednak brwi miał ściągnięte, a wargi rozciągnięte zostały w nieprzyjemnym grymasie.

Jongwoon niespiesznie wyciągnął dłoń w jego kierunku, by po chwili, swoim dawnym zwyczajem, przesunąć palcem po miejscu nad górną warga swojego dongsaenga, który poruszył się nagle i ścisnął go za nadgarstek, otwierając szeroko oczy, ale gdy tylko zauważył, z kim ma do czynienia, westchnął ciężko i zrobił hyungowi miejsce obok siebie.

Yesung jeszcze raz wyciągnął przed siebie jedną z dłoni, delikatnie przykładając ją do gardła Kangina, a drugą, zaciśniętą w pięść, przykładając do swoich ust. Zacisnął powieki, które od dłuższej chwili piekły go za sprawą niechcianych łez i raz po raz energicznie kręcił głową, jakby nie zgadzał się na los, jaki przyszło im dzielić. Młodszy mężczyzna przyciągnął starszego do siebie i zamknął w mocnym uścisku; po chwili obaj poczuli na swoich koszulach łzy towarzysza, ale nie wstydzili się ich. Rozumieli się doskonale; wiedzieli, że w tej sytuacji mogą sobie pozwolić na płacz. Bezgłośny, bolesny, będący krzykiem zrozpaczonych serc.

Bo cóż innego mogli zrobić…

&

„Dlaczego Donghae nie przyszedł ani razu?” – napisał Youngwoon na karteczce, spoglądając na przyjaciół, którzy przyszli do niego i Yesunga z wizytą.

 - On… wciąż się boi, że mu nie wybaczyliście – wyjaśnił Siwon, smutno się uśmiechając.

„Przyprowadźcie go, chcę go zobaczyć”.

- Właściwie, to… siedzi właśnie na korytarzu. Chciał was odwiedzić, ale w ostatniej chwili zrezygnował i powiedział, że nie da razy.

„Niech tu przyjdzie. Musi tu przyjść”.

Chwilowe poruszenie i nagle drzwi do sali otworzyły się na oścież.

- Ja… cześć – mruknął spłoszony Hae, spoglądając na swoje stopy.

Kangin wstał z łóżka i podszedł do niego, po czym uniósł jego brodę tak, że Donghae zmuszony był na niego spojrzeć. Czuł, jak dłoń Kangina drży odrobinę. Oczy zaszły mu łzami.

- Przepraszam… - wyszeptał – ja nie wiedziałem, że to się tak skończy. Chciałbym cofnąć czas… to ja powinienem być niemy, nie wy… - kilka łez potoczyło się po jego policzku.

Wtedy Youngwoon poklepał go po głowie, próbując się uśmiechnąć i pokazać mu, że nie jest na niego zły i że wraz z Yesungiem zrozumieli, że żadna w tym jego wina.

- Ryba, Jongwonnie pisze, że cieszy się, że chociaż tobie nic się nie stało – poinformował go Heechul, uśmiechając się delikatnie.

- Ja… - głos Donghae brzmiał niemrawo - … ja… Boże, tak mi przykro – tym razem rozpłakał się już na dobre.

- Za dużo u nas łez ostatnio… - wyszeptał Sungmin, opierając się o parapet i spoglądając na jasne, błękitne niebo, szukając w nim pocieszenia.

Jednak z przykrością zauważył, że barwa nieboskłonu ciemnieje. Szykowała się ogromna burza. Jakby to był jakiś znak…

Ale czy mogło przydarzyć się jeszcze coś gorszego? Miał nadzieję, że nie i ta burza, która rozpętała się w ich życiu, wraz z tym dniem sprawi, że zaczną od nowa.

Jak bardzo się pomylił, wierząc w przyszłość, jakiej oczekiwał…

&

Obserwował zarówno Yesunga jak i Kangina bardzo uważnie i widział, jak bardzo ciężko pracują na to, by spróbować żyć od nowa choć widział, że jest to dla nich naprawdę ciężkie i że tak naprawdę wciąż brakuje im sił i samozaparcia, żeby starać się ze wszystkich sił. Zauważył, że w obojgu coś zgasło i tak naprawdę wszystko, co robią, wykonują tylko dlatego, żeby spełnić prośby najbliższych, a w rzeczywistości byli zupełnie zniechęceni i nie wiedzieli, co tak naprawdę mieliby robić teraz w życiu.

Obserwował, jak z dnia na dzień zamiast budować swoją nową przyszłość i szukać rozwiązań, zamykają się w swoich światach, wypełnionych samotnością i ciszą.

A on nie mógł im w żaden sposób pomóc, choć próbował wielokrotnie.

Jakby tego było mało, wciąż nie znaleziono osoby odpowiedzialnej za to wszystko, co ich spotkało mimo, że dokładnie opisał kobietę, która nalewała im napój na tamtym przyjęciu.

I kiedy już stracił wszelką nadzieję na to, że kiedykolwiek ktokolwiek ją znajdzie, zdarzyło się coś, co po raz kolejny wywróciło jego życie do góry nogami.

Wracał właśnie ze szpitala, schowany pod ogromnym, zielonym parasolem i zmierzając do samochodu, w którym czekał na niego manager.

I wtedy ją zobaczył. Wychodziła właśnie z pobliskiej kawiarni, rozmawiając z kimś przez telefon. Zamarł na moment, ale już chwilę później otrząsnął się z szoku.

- Hej! Ty tam, zatrzymaj się! – zawołał w jej kierunku; kobieta odwróciła się i gdy tylko ujrzała jego twarz, pomknęła przed siebie. Donghae nie wahając się ani chwili ruszył za nią, wciąż krzycząc, by się zatrzymała.

Nagle kobieta wbiegła na ulicę, mimo mrugającego zielonego światła. Hae nie zauważył jednak ostrzegawczego migania i rzucił się za nią w pościg. Był tak skoncentrowany na jej sylwetce, że nie zauważył, iż światło już dawno zmieniło się na czerwone, a z dwóch stron pędziło ku niemu kilka samochodów.

Wrzasnął z przerażeniem, gdy poczuł, jak coś ciężkiego łamie mu nogi…

&

Wiosenny wietrzyk delikatnie owiewał twarze żałobników, którzy zebrali się na niewielkim cmentarzu by pożegnać niezwykle cennego człowieka, którego los odebrał im tak nagle.

Słońce delikatnie tańczyło na świeżo wykopanym grobie, jakby składając hołd wspaniałemu artyście. Ktoś szlochał głośno, ktoś inny wpatrywał się z wyrzutem w niebo, ściskając w dłoni kwiaty.

Wraz z upływem czasu cmentarz stawał się coraz bardziej pusty, aż w końcu przy nagrobku pozostały tylko dwie osoby, stojące tam w zupełnej ciszy i czujące, że śmierć ich przyjaciela nie może pójść na marne. Obaj wiedzieli, że od tej chwili będą musieli żyć najlepiej, jak potrafią, by pokazać przyjacielowi, który z pewnością obserwował ich z góry, że jego ogromna troska o ich życie nie poszła na marne…

- Donghae, dziękuję – powiedzieli bezgłośnie, uśmiechając się łagodnie.

No tomorrow

Świat przed jego oczami zawirował. Doskonale znał to uczucie i wiedział, do czego prowadzi. Nie miał jednak innej możliwości, jak tylko zignorować ewidentne obawy przemęczenia i przemierzyć ten korytarz do końca, ostatkiem sił opierając się o ścianę.
Musiał być silny. Nie mógł nikogo zawieść. Był przecież liderem i chodzącą wizytówką zespołu; wszystko, co robił, robił dla tej grupy, która właśnie teraz, w tym momencie… potrzebowała go najbardziej.
Napiął mięśnie, wyprostował się i przybrał jeden z najpiękniejszych uśmiechów, na jaki było go stać. Otworzył drzwi i wszedł do środka udając, że wszystko jest w porządku.

Nikt nie był zdziwiony, kiedy po raz kolejny wylądował w szpitalu.



- Dlaczego on się nie budzi, doktorze? – ciche pytanie zmąciło pełną nerwów ciszę, rozbijając się o ściany szpitalnej sali.
Dziesięć głów odwróciło się w stronę lekarza, który wyglądał na równie zmartwionego, co pozostali. Wpatrywał się w wyniki badań z takim skupieniem, że jego brwi niemal się stykały.
- Nie potrafię odpowiedzieć na to pytanie – oznajmił w końcu, kręcąc głową. – Wyniki są w porządku… Pozostaje nam tylko czekać.

*** 

Śnił. 

Przejmująca cisza uderzyła w jego zmysły, potęgując w nim uczucie wyobcowania, jakiego właśnie doznawał. Nawet wszechogarniająca biel, w której zdawał się tonąć. 

Był tu sam, nerwowo rozglądając się dookoła, jednak wszystko spowijała śnieżna, wspaniała i majestatyczna, biel. 

Skąd się tu wziął? I dlaczego czuł się tu tak lekko i wspaniale? 

Wydawało mu się, że ma skrzydła… 

… skrzydła, skrępowane jakąś niewidzialną siłą. 

***

- Hyung… kazali mi do ciebie mówić. Powiedzieli, że mnie słyszysz i że mogę ci powiedzieć cokolwiek… Ale ja nie wiem, co mógłbym ci powiedzieć. Normalnie – mężczyzna zawiesił głos – normalnie zrobiłbym ci smaczne jedzonko i porozmawialibyśmy we dwóch, jak zawsze, gdy coś jest nie tak… Naprawdę nie wiem, co mam ci powiedzieć…

Ryeowook-ah. Jego delikatny i miękki głos rozpoznałbym wszędzie…
Ach, ja też chętnie zjadłbym coś przygotowanego przez ciebie, Ryeowookie… Poczekaj jeszcze tylko trochę, pozwól mi tu chwilę pobyć. Tu jest tak przyjemnie, wiesz? Jestem wolny…
Co u was słychać, chłopaki? Naprawdę jestem ciekaw. Jak idzie tobie i Sungminowi w Sukirze? Dobrze sobie radzicie…?
Wookie-ah…? Dlaczego mi nie odpowiadasz? Nie słyszysz moich słów…?

- Hyung… nie mogę tu długo u ciebie siedzieć, bo za godzinę muszę poprowadzić audycję razem z Sungminem…

Za godzinę? Więc co ty tu jeszcze robisz? Dlaczego jesteś tutaj i sprawiasz, że inni… że ja się martwię? I co znaczy… u mnie? Powiedz mi, Reowookie, gdzie ja teraz jestem? I dlaczego nie mogę cię zobaczyć, choć słyszę cię tak wyraźnie…?

- … wiesz, hyung, ludzie codziennie dzwonią do nas i pytają, jak się miewasz. A ja nigdy nie wiem, co mam im powiedzieć… Bo, hyung, teoretycznie wszystko z tobą w porządku… Dlaczego w takim razie się nie budzisz? Czy stało się tutaj coś, co powstrzymuje cię od powrotu do nas? Hyung, potrzebujemy cię. Bo bez ciebie wszystko się jakoś sypie…

Nie budzę się? Reowookie, przecież nie śpię… nie śpię… nie widzisz?
I… przecież nie zniknąłem. Jestem tutaj. Koło ciebie… skąd chcesz, żebym wrócił? Z tej bieli, która mnie otacza? Ale ona jest taka cudowna…
Poradzicie sobie… w końcu macie mnie tuż obok… prawda?
Nie do końca rozumiem, co się dzieje… wybacz mi.

*** 

Śnił. 

Wciąż zatopiony w bieli, podążał wciąż przed siebie. 

Przystanął na chwilę, by uspokoić serce, którego bicie słyszał głośno i wyraźnie. 

Miarowe bum bum rozbijało się o jego klatkę piersiową, będąc jedynym dźwiękiem, jaki do niego docierał. 

Zirytowany, próbował zrobić coś, by pozbyć się tego dźwięku. 

Jednak nic nie mogło powstrzymać uparcie bijącego serca. 

Obiecał sobie, że nie pozwoli temu trwać. I niszczyć tę piękną ciszę, która spowijała go do tej pory… 

***

- Jungsoo… - głos matki. Najpiękniejszy i najbardziej rozczulający głos na całym świecie. – Jungsoo, syneczku, jestem przy tobie.

Mamo…? Dlaczego przyszłaś? Jesteś przecież taka zajęta…

- Synku, dlaczego mi to robisz? Dlaczego wciąż sprawiasz, że muszę się o ciebie martwić? Serce matki zawsze jest przepełnione troską o syna… nie mógłbyś i tym razem obudzić się i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze? Synku…

Mamo, dlaczego płaczesz? I nie mów, że nie, przecież słyszę. Zawsze próbujesz ukryć przede mną swoje łzy, a ja i tak je widzę.
Przepraszam mamo. Za doprowadzanie cię do takiego stanu.
Chciałbym cię przytulić i powiedzieć, żebyś się nie przejmowała… ale nie mogę się ruszyć. Nie mogę nic zrobić mamo. Jestem bezsilny.
Wybacz mi, mamo. Sprawiam ci tyle przykrości…

- Synku – ledwie słyszalny szept dochodzi do jego uszu - zawsze przy tobie byłam i zawsze przy tobie zostanę. Więc, proszę, wybudź się już z tej śpiączki…

*** 

Śnił. 

Ciężar niewidzialnych kajdan wciąż go przytłaczał i nie pozwalał mu na swobodne poruszanie się. 

Coś bardzo go męczyło; zawieszony pomiędzy dwoma światami nie wiedział, do którego ma należeć. 

Wrócić, skąd przyszedł czy zostać i zrzucić te ciężkie kajdany? 

Ale czy istniało jeszcze coś, do czego mógłby wrócić? 

***

- Dzień dobry, hyung. Przepraszam, że przychodzę dopiero teraz… wcześniej jakoś nie mogłem się na to zdobyć. Poza tym… byliśmy z Ryeowookiem ostatnio dość zajęci

Sungmin-ah… nic nie szkodzi. Naprawdę. Cieszę się, że mnie odwiedziłeś…

- Hyung… dzisiaj była nasza ostatnia audycja w Sukirze. Przedwczoraj powiedziano nam, że to już koniec. Hyung, wiedziałeś o tym? Wiedziałeś, prawda…?

Koniec Sukiry…? Czy o tym wiedziałem? Nie pamiętam. Nie pamiętam niczego, co działo się w ostatnim czasie. Mój umysł jest pusty i czysty jak biała kartka…
Tak, czy inaczej, Minnie… hwaiting.

- Ale wiesz, co jest w tym najgorsze, hyung? Żaden z nas nie ma już więcej nowych zajęć, wszystko kończy się wraz z nastaniem następnego miesiąca.

*** 

Śnił. 

Zagubiony sam w sobie, usiłował przywołać wspomnienia z ostatnich tygodni. 

Różnorodne obrazy przewijały się w jego głowie niczym źle poskładany i niekończący się film. 

Żadnych konkretnych wspomnień. Jedynie wciąż narastające uczucie przygnębienia i bezsilności. Przytłaczało go; wiedział, że jeśli się obudzi, wszystko wróci do niego ze zdwojoną siłą. 

Nie miał w sobie wystarczająco dużo samozaparcia, by móc z tym walczyć. 

***

- Wiesz, Teukie-hyung, jak tak z tobą siedzę… to mam wrażenie, że pomieszały nam się role. To zawsze ty byłeś tym, który usiłował zrobić wszystko, żeby wyciągnąć mnie spod kołdry… Teraz to ja siedzę obok ciebie i gadam do kogoś, kto prawdopodobnie mnie nie słyszy… wszystko dlatego, że chcę, żebyś już się obudził. Bo mamy problemy, hyung. Duże problemy. I potrzebujemy cię, by je rozwiązać.

To ty, prawda Kangin-ah? Chociaż twój głos dochodzi do mnie jakby z bardzo daleka, to jednak słyszę cię dość wyraźnie.
Ah, lubiłem cię budzić. I lubiłem patrzeć, jak wyskakujesz z łóżka, wściekły, że ktoś przerywa ci sen. To były bardzo zabawne momenty… szkoda, że już nigdy się nie powtórzą.
Kangin-ah… ja… chyba nie jestem w stanie wam pomóc. Zrobiłem wszystko, co mogłem…

*** 

Śnił. 

Grad pełen wspomnień uderzał w skrępowane skrzydła, przysparzając mu dodatkowego bólu. 

Jedyne, czego pragnął, to powrót tej wspaniałej, spokojnej bieli zamiast natłoku obrazów. I pięknej ciszy zamiast hałasu rozmów zachodzących jedna na drugą. 

Tęsknił za tym uczuciem lekkości, którego zaznał jeszcze niedawno. 

Pragnął go zaznawać już zawsze, całym sobą. 

Zostawić wszystko, co go krępowało… i po prostu odlecieć. 

Na skrzydłach zranionych przez rzeczywistość. 

***

- Nigdy nie wiem, co mam powiedzieć, kiedy do ciebie przychodzę. Powiedziano mi, że mam mówić, co u mnie słychać, ale czy nie powiedzieli ci już tego pozostali…? Nie bardzo bym się chciał powtarzać.

Shindong… często tu bywasz? Słyszę cię po raz pierwszy, wybacz… przez ostatnie dni dużo śpię… mam wrażenie, że nadrabiam wszystkie nieprzespane noce z ostatnich lat…

- Hyung, w końcu… biorę ślub. Tym razem już na serio. Nikt już nie zgłasza sprzeciwów i w końcu będziemy mogli zostać małżeństwem, z Nari.

Naprawdę, Shindong? Cieszę się! Wiesz, że macie moje błogosławieństwo. Bądźcie szczęśliwi. A skoro pokonaliście takie ogromne przeszkody, jakie stały na waszej drodze, to pewnie już nic wam nie straszne, co?

- Tylko… będzie mi brakowało…nie, już mi brakuje twojego ciągłego narzekania, że mógłbym spać w piżamie, a jeśli nie, to żebym przynajmniej nie latał po mieszkaniu jak mnie Pan Bóg stworzył – mężczyzna zachichotał, jednak szybko spoważniał. – Hyung… musisz przyjść na mój ślub. Obiecaj mi, że się na nim pojawisz.

*** 

Śnił. 

Od kiedy wróciły do niego wspomnienia, nie mógł odnaleźć spokoju. 

Miotał się pomiędzy jednym a drugim zdarzeniem, niezmiernie nieszczęśliwy i niezdolny do podjęcia decyzji. 

Chciał się obudzić i jednocześnie pragnął nigdy nie wracać do tego wszystkiego, co zostawił… 

Dużo łatwiej byłoby zostawić wszystko i odejść. 

Pozwolić opaść niewidzialnym kajdanom i ulecieć wszechogarniającemu smutkowi. 

***

- Ehm… - cichy, zmieszany głos zmieszał się z dźwiękami szpitalnej aparatury. – Nie mam pojęcia, co powiedzieć. Wszystko w porządku, hyung? Nie, to bez sensu, przecież wiadomo, że nie bardzo… więc… jakby… och, nie wiem. Po prostu tu posiedzę, dobrze?

Yesung… mój drogi, szalony Yesung. To ja powinienem zapytać, czy wszystko w porządku… Bo ja… ja już nie jestem ważny. Bardziej mnie martwi to, co zrobisz, kiedy dowiesz się, że nie możesz już śpiewać…
W sumie dobrze, że nie możesz tego usłyszeć.
- Hyung… wiesz, że jakoś tak bez ciebie nudno? I cicho… i nie ma kto się zajmować moimi żółwiami, kiedy mnie nie ma… Zresztą, wszyscy ostatnio są jacyś tacy dziwni… i drażliwi…

Przejdzie im. W krótce im przejdzie. Musi. Bo teraz będziecie potrzebować siebie nawzajem…

*** 

Śnił. 

Jakieś bardzo jasne światło zbliżało się do niego powoli, obdarzając go nieziemsko przyjemnym ciepłem. 

Wyciągnął dłonie w jego kierunku i podniósł się, by podążyć w jego kierunku. 

Z każdym krokiem był coraz lżejszy… 

Jednak wciąż było coś, co nie pozwalało mu poruszać się swobodnie. 

Chciał się od tego uwolnić jak najszybciej. 

Bez względu na konsekwencje. 

*** 

- Hyung, wiem, że nie lubisz, kiedy ciągle o tym mówię, ale… pozwól mi się za siebie pomodlić, dobrze? To nie zaszkodzi, a może pomóc.

Siwon… i tak zrobisz, co będziesz uważał za słuszne. Poza tym… nie mam prawa ci tego zabraniać…
- Tylko… słyszałem od lekarza, że twoje serce jest coraz słabsze, hyung. Czy tego właśnie pragniesz? Powrotu do Tego, który dał ci życie? O to mam się modlić, hyung?

Nie wiem, Siwon. Ale tak… chyba tego właśnie chcę. Wiem, że to słabe i egoistyczne… ale ja nie mam już po co wracać. Zresztą, niedługo sam się o tym przekonasz…

- Cóż, chyba tak zrobię. Chociaż nie ukrywam… wolałbym, żebyś się obudził i żył jeszcze bardzo długo. Czy nie mówiłeś, że chcesz mieć szczęśliwą rodzinę? Hyung… sam nie wiem, czego mam dla ciebie chcieć… Co będzie dla ciebie najlepsze…? Nie mam pojęcia… mogę się tylko modlić…

*** 

Śnił. 

Teraz, kiedy zdecydował się podążać w kierunku tego wspaniałego światła, uparcie dążył do celu. 

Kajdany… powoli opadały. 

Krok po kroku zwalniały go z ogromnego ciężaru. 

Ale skrzydła miał wciąż zranione. 

W dalszym ciągu nie mógł wzbić się w powietrze. 

***

- Głupek. Naprawdę jesteś głupi, wiesz? Mógłbyś dać sobie już spokój z tym spaniem, wiesz? Wszyscy odchodzą od zmysłów. Nie dość, że nie dają nam nowych zleceń, to jeszcze to twoje… ta cała śpiączka. Weź się ogarnij i wracaj.

Kyuhyun-ah. Zadziorny i prostolinijny jak zawsze.
Dlaczego wciąż się o mnie martwicie? To naprawdę nie czas na to. Musicie zająć się teraz sobą i waszą przyszłością… to jest teraz najważniejsze. Nie ja. Mnie już nie ma. Tylko to głupie serce wciąż nie chce dać za wygraną…

- Teukie… proszę. Wrócisz? Będę zwracał się do wszystkich formalnie... To jak, wrócisz? Proszę. Potrzebuję cię, Teukie-hyung. Jak nikt w zespole. Obudź się, a wtedy podziękuję ci za wszystko, co dla mnie zrobiłeś. Bo zrobiłeś bardzo dużo. No już, wstawaj, głupi… wstawaj…

Kyuhyun-ah… naprawdę nie masz za co dziękować. Twój hyung przysporzył ci przecież tye bólu… ale cieszę się, że mi wybaczyłeś.
Dbaj o swoich hyungów, dobrze? I nie przesadzaj z grami. I pamiętaj, żeby czasem poćwiczyć wokal, żeby nie zardzewiał.

*** 

Śnił. 

Otaczająca go biel zdawała się przyjemnie kołysać sprawiając, że czuł się dziwnie nieważko. 

Kajdany już dawno zostawił za sobą. Kroczył w kierunku jasności, czując, jak goją się rany na jego skrzydłach. 

Już niedługo zniknie ten smutek, który w sobie nosił. Pożegna się ze wszystkim, co smutne i przytłaczające. 

Jeszcze tylko chwila. 

***

- Teukie-hyung… wiedziałeś, prawda? Że rozwiązują Super Junior? Że wraz z końcem miesiąca zostaniemy bezrobotni… że będziemy rozdzieleni?

Tak, Hyukie. Wiedziałem. Próbowałem coś z tym zrobić, ale nie mogłem nas… nie mogłem was ochronić. Jestem beznadziejnym liderem. Tak niewiele mogłem zrobić… a i tak mi się nie udało.

- To dlatego nie chcesz się obudzić? Bo to oznacza, że już nie masz do czego wracać? Hyung, ja wiem, że praca była całym twoim życiem… wiem to bardziej, niż ktokolwiek inny. I wiem też, że jesteśmy dla ciebie bardzo ważni. Bo jesteśmy, prawda? Więc obudź się, proszę. Nie pozwól swojemu sercu osłabnąć do końca. Nie rób mi tego… nie rób tego ELFom… nie odchodź, hyung…

Hyukie… przestań płakać. I nie płacz już tak często, dobrze? Stań się silnym, wspaniałym człowiekiem. Jesteś wspaniały i silny… i jeśli będziesz chciał, to na pewno sobie poradzisz. Nawet beze mnie…
ELFy też jakoś sobie poradzą. Musiały znieść wiele smutnych rzeczy, zniosą i to.

*** 

Śnił. 

Był już prawie u celu. 

Rozwinął skrzydła i już miał się wzbić w powietrze… 

***

- Hyung. Miałeś depresję, prawda? Wciąż ją masz. Heechul-hyung mi powiedział. Powiedział, że nic z tym nie chciałeś robić. I udawałeś. Hyung, udawałeś tak dobrze, że nie zauważyłem. Przepraszam za to. Za siebie i za wszystkich. Za to, że lekceważyliśmy twoje złe samopoczucie…

Nic nie szkodzi, Donghae, naprawdę. Fakt, Heechul ciągle mi powtarzał, żebym coś z tym zrobił… ale ja nie chciałem. Bo to bez sensu. To do niczego by nie zaprowadziło.
To za daleko zaszło, by móc to powstrzymać.

- Hyung… - mężczyzna złapał Leeteuka za rękę – nie zostawiaj mnie. Obiecałeś mojemu ojcu, że się mną zaopiekujesz, pamiętasz? Nie możesz mnie zostawić… nie ty… błagam. Nie chcę, żebyś umarł, hyung…

Donghae… nie jestem już w stanie spełnić tej obietnicy. Nie mogę dłużej cię ochraniać… Nie jestem w stanie… Przepraszam. Ale nie jesteś sam. Nigdy nie byłeś. Mam nadzieję, że o tym wiesz…

*** 

Śnił. 

Wciąż nie mógł wzbić się w powietrze. Było jeszcze coś… coś, co nie pozwalało mu odejść. 

Jedna niewielka rana. 

***

- Wiesz, że przychodzę tu każdego dnia, prawda? Gadam do ciebie, jakby od tego zależało moje życie. I wciąż mam nadzieję, że się odezwiesz. Że otworzysz oczy, podniesiesz się i powiesz: „Ohoho, ale was nastraszyłem!”… Tak się nie stanie, prawda hyung? Nie chcesz się obudzić. Ta głupia aparatura tak podobno pokazuje. Że powoli odchodzisz… Nawet nie wiem, czy mnie teraz słyszysz, lekarz powiedział, że teraz to już bez sensu… a ja mimo wszystko do ciebie mówię, hyung. Jakby to miało coś zmienić…

Heechul. Wspaniały i niepokorny. Ale tak naprawdę strasznie wrażliwy… Tak bardzo, że stworzyłeś mur, przez który niezmiernie trudno jest innym cię zrozumieć.
Dziękuję ci, Heechul, że ten mur nigdy mnie nie dotyczył. Że byłeś moim dobrym przyjacielem. Wiem jak bardzo się o mnie troszczyłeś i pomagałeś kiedy myślałeś, że tego nie widzę. Dziękuję. I przepraszam. Za to, że tak rzadko słuchałem twoich rad.

- Hyung… tylko ciebie mogłem tak nazywać. Tylko ciebie, spośród całego zespołu. Teraz to ja jestem najstarszy. Ale to już nie ma znaczenia. Od jutra formalnie nie istniejemy jako grupa… Nie istniejemy nawet jako solowi artyści. Ale poradzimy sobie, wiesz o tym. Bo jesteśmy silniejsi niż ktokolwiek inny. Mimo, iż wszyscy myślą, że nie ma dla nas jutra, ja w to nie wierzę. Zawsze jest jakieś jutro.

Właśnie, Heechul. Dacie sobie radę…
Chyba na mnie czas… ledwie cię słyszę… ta przyjemna cisza i to wspaniałe, jasne światło… muszę tam iść. Mojego jutra… już nie będzie. Nie w tym znaczeniu, w którym ty o nim mówisz…

*** 

Śnił. 

Wzbijał się gdzieś wysoko, znikając wśród bieli jaśniejszej od śniegu. 

Lżejszy niż powietrze. 

Szczęśliwy. 

Bez wczoraj, bez jutra… 

Wieczne dzisiaj. 

***

- Heechul-hyung?
Kiwnął głową.
- Anioł wrócił do Nieba.