Drabble #2 KEN

Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji – Ottokaji –

 Ottokaji ma gurl?

Jeszcze zanim przyszedłeś na świat...

— Tato...? — zapytał chłopiec, nie odklejając nosa od szyby, za którą, wraz z innymi niemowlętami, znajdowała się jego nowo narodzona siostra.
— Co takiego?
— A jak ja się urodziłem, to też byłem w takim pokoju? I też było tam tak dużo małych dzieci?
— Owszem, nawet więcej — potwierdził Heechul, wracając wspomnieniami do tamtego dnia.
— I też były tak pozawijane w kocyki i wyglądały tak samo?
— Mniej więcej... — Mężczyzna był coraz bardziej ciekaw, jakie procesy myślowe zachodziły właśnie w głowie jego syna, że zadawał mu takie pytania, postanowił go jednak nie popędzać i spokojnie zaczekać, aż mu wszystko wyjaśni.
— Acha. No to skąd wiesz, że ja to ja i się nie pomyliłeś? I skąd mam wiedzieć, która to moja siostra? Tato, skąd?
— Twoja siostra śpi sobie o tu, zaraz przy twojej prawej ręce — Heechul wskazał na maleństwo znajdujące się tuż przed szybą. — Wcześniej tam do środka weszła pani pielęgniarka i pokazała mi, gdzie mała sobie leży.
— Czadowo. A skąd ona to wiedziała?
— Dzidzia ma na rączce taką tasiemkę z imieniem i nazwiskiem mamy, datą urodzenia i innymi takimi. Nie ma szans na pomyłkę.
— To dobrze, bo się trochę przestraszyłem.
— Że nie jesteś moim dzieckiem?
— No.
— Nie martw się, rozpoznałbym cię nawet, jakbyś nie miał takiej tasiemki.
Chłopiec przestał wpatrywać się w niemowlęta i spojrzał na ojca.
— Jak to?
Heechul uśmiechnął się tajemniczo.
— Znałem cię, jeszcze zanim przyszedłeś na świat...
— Myślałem, że nie pamiętasz... — rzucił malec tak cicho, że Hee nie był pewien, czy to, co dotarło do jego uszu było prawdą czy jedynie złudzeniem.

*

Znajdował się w sypialni zupełnie sam. Jego koty postanowiły tej nocy spać na kanapie w salonie, po raz pierwszy od dawna zostawiając mu wolne łóżko. Każdego innego dnia byłby z tego zadowolony, ale teraz, gdy nad Seul nadciągnęły ciemne chmury zwiastujące deszcz i gdy wzmógł się wiatr, groźnym świstem ostrzegając przed burzą i gdy zrobiło się nagle strasznie zimno, jakby to nie było lato ale późna jesień, wolałby nie być sam. Przez chwilę zastanawiał się nawet, czy nie podreptać do salonu i nie wcisnąć się jakoś pomiędzy Heebuma a Cherry, ale szybko porzucił ten pomysł. Nie chciał rezygnować z luksusu spania we własnej pościeli tylko dlatego, że razem z pogodą pogorszył się też jego nastrój.
Nie lubił deszczu. Nienawidził burzy. Nie znosił ciemnych chmur zasłaniających mu słońce.
Pierwsze krople pojawiły się na szybach, a on wpatrywał się w nie, jakby poza cząsteczkami tlenu, wodoru, mieszanki minerałów i zanieczyszczeń tkwiło tam coś jeszcze. Jakby w całej swojej wilgotnej postaci chowały cały tak skrzętnie przez niego skrywany smutek.
Zamknął oczy, próbując odegnać od siebie nieprzyjemne myśli. Zwinął się w kłębek i udawał, że nie czuje się ani odrobinę samotny.
Zasnął, wyobrażając sobie, jak dobrze byłoby przytulić się do ukochanej osoby w noc taką jak ta.
Śniło mu się coś... nie potrafił potem powiedzieć, co to było, ale wprowadziło do jego serca tyle pokoju i radości, że następnego dnia chodził radosny jak skowronek. I przez parę następnych dni też.
Aż nadszedł kolejny pochmurny wieczór, a wraz z nim przywitał go smutek.
Czuł się taki samotny...
Zadzwonił do swojego najlepszego przyjaciela w nadziei, że ten poprawi mu humor, ale nawet Gunhee nie potrafił przegnać ciężaru z jego serca.
Deszcz spływający po szybach sypialnianych okien przypominał jego własne łzy. Zasypiał słuchając ich miarowego, melancholijnego stukania o parapet.
Nagle, wraz z uderzeniem pioruna, w jego głowie pojawił się pewien obraz, który zniknął tak szybko jak błyskawica na zewnątrz.
Rozbudził się zupełnie. Usiadł na łóżku i przez chwilę zastanawiał się, co to było i dlaczego nagle poczuł, jakby już nie był sam.
Z pewnością nie był sam.
Ta myśl przez chwilę nie dawała mu spokoju. Nie czuł strachu. Wstał i zapalił światło z czystej ciekawości, ale tak jak się spodziewał, w pokoju nie było nikogo; zlęknione burzą koty uciekły do łazienki i zapewne tam zasnęły.
Wrócił do łóżka i zasypiał z uśmiechem na ustach.
Zapomniał o tamtym wydarzeniu; słoneczne dni wyparły te pochmurne i przez dłuższy czas czuł się po prostu dobrze. Wypełnione pracą i spotkaniami z przyjaciółmi dni mijały mu szybko i męczyły go na tyle, że zasypiał niemal od razu po wejściu do domu. Nie miał ani czasu, ani siły na zastanawianie się nad swoją samotnością, którą upychał gdzieś na dnie serca i udawał, że nie istnieje.



Jednak istniała. Przychodziła do niego razem z ciszą, niepokojąc i czyniąc go straszliwie smutnym. Włączał wtedy komputer w nadziei, że głośny, kolorowy świat gry jakoś go pocieszy.
Aż do momentu, w którym za oknem zaczynała szaleć burza. Z jakiegoś powodu nie potrafił się wtedy skupić na niczym konkretnym i koniec końców, zawsze przyłapywał się na bezsensownym chodzeniu po pokoju.
Nie bał się grzmotów i piorunów, ale nie znosił być w taką pogodę sam.
Tego dnia również nie mógł znieść siedzenia w pustym mieszkaniu. Już miał do kogoś napisać, gdy rozległo się pukanie do drzwi.
Heechul uśmiechnął się i podążył ku wejściu, z rozbawieniem obserwując wyprzedzających go Heebuma i Cherry. Jego koty zawsze witały gości jako pierwsze, oni zaś wiedzieli, że robią to tylko dla smakołyków, które później otrzymywały; ci goście wiedzieli też jak bardzo Heechul lubi wspólne popijawy, gdy za oknem szalała burza.
— Właśnie miałem do was dzwonić!
— Nie pieprz, tylko dawaj ręczniki, nie widzisz, że z nas cieknie? — Gunhee wskazał na siebie i na trzech kolegów, którzy wcześniej podali Hee reklamówki z soju i przekąskami i teraz powoli ściągali buty i przemoknięte skarpety.
— Jak już się tak rozbieracie, to ściągajcie wszystko. Nie mam ręczników, dam wam jakieś ubrania.
— Ty, ale gacie też mam mokre... — zauważył jeden z nich.
— Bo się pewnie posikałeś ze strachu, jak ten piorun pieprznął niedaleko — wtrącił drugi; po przedpokoju rozległ się rechot pięciu rozbawionych mężczyzn.
Godziny upływały, a zabawa trwała w najlepsze; Heechul miał nadzieję, że potrwa aż do samego rana, kiedy to on i towarzysze padną ze zmęczenia i upojenia alkoholowego. Niestety, w momencie, gdy otwierał kolejną butelkę soju, trzech z czterech jego towarzyszy dostało potwornie ważne wiadomości o jakimś straszliwie ważnym spotkaniu, o którym zapomnieli i opuścili jego mieszkanie w niecałe pięć minut.
— No to zostaliśmy sami... znów — zauważył Gunhee, szczerząc się do stojącego naprzeciw niego lustra.
— No i dobra. Poświętujemy koniec lipca we dwóch! — Hee podał przyjacielowi szklankę, jednak ten spojrzał na niego ze strachem w oczach. — O co ci chodzi, szklanka za mała? Czekaj, pójdę po większą...
— Co powiedziałeś?
— Że jak chcesz większą szklankę, to...
— Wcześniej.
— Że będziemy świętować ostatni dzień lipca we dwóch?
Gunhee wypuścił wiązankę przekleństw, wyjął telefon i spojrzał na wyświetlacz.
— SORRY ZIOM, MAM SAMOLOT ZA DWIE GODZINY, POMIESZAŁY MI SIĘ DATY, NAWET SIĘ NIE SPAKOWAŁEM, JA PIERDZIELĘ, ZADZWONIĘ JAK DOTRĘ DO SINGAPURU, NARA!
Heechul po cichu obserwował, jak jego przyjaciel w pośpiechu zakłada pierwsze lepsze buty i opuszcza jego mieszkanie. Uśmiech powoli schodził z jego ust, zamieniając się w ponury grymas opuszczonej osoby.
Omiótł spojrzenie pusty pokój. Wydawał mu się nagle strasznie duży i potwornie chłodny...
Chwycił butelkę soju. Wiedział, że zapijanie smutków to nienajlepszy pomysł, ale skoro i tak już nie był trzeźwy, a butelki i tak pootwierane, postanowił upić się tak bardzo, jak to tylko możliwe.
Nie pamiętał potem, jakim cudem dotarł do sypialni. Pamiętał jedynie, że znalazłszy się w miękkiej pościeli, płakał jak dziecko.
A potem zobaczył dziecko. Trwało to tylko ułamek sekundy, ale wydawało mu się, że dziecko to się do niego uśmiecha... Choć może było to tylko zwykłe urojenie pijanego, zmęczonego człowieka. Lub był to tylko sen, który z jakiegoś powodu podniósł go na duchu. Wraz z nastaniem poranka obudził się rześki i zadowolony; uśmiechając się do słońca, zastanawiał się, co było powodem tak dobrego nastroju. Doszedł do wniosku, że na jego samopoczucie duży wpływ ma pogoda za oknem.
Nie przeszło mu nawet na myśl, żeby połączyć swoją radość z tym, co mu się śniło.



Aż do następnego razu. Do następnej deszczowej nocy, podczas której kulił się pod kocem i czekał, aż łaskawy sen uwolni go od dręczących go ponurych myśli i od poczucia wszechogarniającej pustki.
Oddech Heechula stał się ciężki i urywany, jakby jakaś niewidzialna moc zakłócała pracę jego zdrowych przecież płuc.
Nienawidził tego. Nie znosił w sobie tej samotności. Nie rozumiał, dlaczego tak bardzo zależało mu na tym, żeby kogoś przy sobie mieć.
Doskonale radził sobie w pojedynkę. Zresztą, mało kto był w stanie wytrzymać dłużej u jego boku. Nie był idealnym partnerem, z którym można było stworzyć idealny związek. Miał trudny charakter, dziwne zainteresowania, artystyczną duszę i twarz znacznie piękniejszą od wielu kobiecych twarzy. A na dodatek kochał swoją pracę bardziej niż cokolwiek innego. Zazwyczaj to połączenie wystarczyło, by na dłuższą metę zniechęcić osoby, z którymi się spotykał.
Dlatego intensywnie nad sobą pracował. Nie przynosiło to jednak pożądanych przez niego skutków i jego relacje z kobietami wciąż nie wyglądały tak, jak według niego wyglądać powinny. Żadnej z nich nie potrafił szczerze pokochać.
Więc w dalszym ciągu doskwierała mu samotność.
Powinien się już do tego dawno przyzwyczaić, ale nie było to takie proste, jakby się mogło wydawać. Jakaś część jego duszy nie umiała pogodzić się z myślą, że tak miałoby być już zawsze. Buntowała się, coraz częściej doprowadzając Heechula do łez, co tylko go rozwścieczało.
Czuł się głupio, rozklejając się z takiego powodu. Gdyby ktoś go takiego zobaczył, z pewnością czułby się bardzo niezręcznie. A jednak trochę chciał, by pojawił się ktoś, komu będzie mógł zaufać na tyle, że pozwoli sobie na odkrycie przed nim tej strony. Ktoś, kto będzie umiał go zrozumieć i otoczyć opieką. Ktoś, kto pokocha go bezwarunkowo i on sam będzie w stanie to odwzajemnić.
Nawet nie zauważył, kiedy pochłonięty marzeniami o słodkiej przyszłości, zaczął przysypiać. Ostatnią myślą, zanim zupełnie odpłynął do krainy snów, było pragnienie ujrzenia tego uśmiechu, który, jak mu się wydawało, przynosił mu jakiś dziwny, wewnętrzny spokój.
I mógłby przysiąc, choć był już naprawdę śpiący, że ten uśmiech naprawdę pojawił się przed jego oczami i to właśnie on pozwolił mu w pełni odprężyć się i zasnąć spokojnym snem.



Od tamtej pory wyczekiwał tego uśmiechu ilekroć samotność dawała mu się we znaki. Ale pojawiał się tylko w smutne noce wilgotne od deszczu. Zastanawiał się, dlaczego tak jest i doszedł do wniosku, że to właśnie wtedy najbardziej tego potrzebuje. Kiedy nawet pogoda za oknem dokłada się do jego i tak niemałego już smutku.
Zaakceptował tę zasadę i po jakimś czasie zaczął nawet liczyć na załamanie pogody, choć wiedział, że jest ono niemal równoznaczne ze spadkiem własnego samopoczucia.
Chciał widywać ten śliczny uśmiech jak najczęściej, a im częściej go widywał, tym lżej mu było na duszy. Nie rozmyślał więcej nad powodem, dla którego mu się ukazuje. Przyjął to z otwartym umysłem i radosnym sercem, dziękując losowi za tak wspaniały dar.



— MATKO KOCHANA! — wrzasnął tak głośno, że usłyszał go chyba każdy, kto znajdował się w studio. Nagrywał właśnie jeden z programów rozrywkowych dla kablówki, gdy coś zmusiło go do przerwania swojej kwestii w połowie zdania.
— Heechul-ssi, wszystko w porządku? — w głosie producenta nie było słychać ani krzty troski, był wyraźnie poirytowany faktem, że trzeba będzie powtórzyć nagrywanie tej sceny.
— Tak, już tak, przepraszam. Wydawało mi się, że kogoś zobaczyłem. Przepraszam.
— Pięć minut przerwy — oświadczył producent i zwrócił się do najmłodszej osoby na planie — idź sprawdzić, czy nikt podejrzany się tu nie kręci. Nie chcemy kłopotów.
Heechul westchnął. Wiedział, że nikogo nie znajdą, bo osoba, którą zobaczył, pojawiła się wyłącznie w jego głowie.
— Oppa, coś nie tak? — zapytała jego wyraźnie zmartwiona koleżanka, która była akurat gościem w tym odcinku. — Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha — podała mu kubek z wodą. Upił z niego parę łyków, zastanawiając się, czy powiedzieć jej prawdę.
— Bo widziałem. To znaczy, nie do końca ducha — wyjaśnił, widząc jej minę — widziałem dziecko. Uśmiechające się. W głowie... Idiotycznie to brzmi, ale naprawdę przez moment miałem przed oczami uśmiechające się do mnie dziecko.
— Musisz być strasznie przemęczony... Często masz takie halucynacje?
— To nie... — urwał w połowie; uświadomił sobie, że zaprzeczenie nic tu nie da i niezależnie od tego, co powie, jego znajoma i tak zaproponuje mu wizytę u psychiatry lub kogoś innego. — Czasem.
— Powinieneś iść do jakiegoś specjalisty, oppa. Mam namiary na naprawdę dobrego, zaraz dam ci jego wizytówkę. Powołaj się na mnie, powinni przyjąć cię od ręki.
Podziękował i schował tekturkę do kieszeni, nawet nie sprawdzając, co się na niej znajduje. Nie potrzebował żadnej wizyty u lekarza.
Potrzebował jeszcze raz zobaczyć tamten uśmiech; wcześniej był nim tak zaskoczony, że nie zdążył się nim ucieszyć.
Miał nadzieję, że uda się przywołać go myślami i pojawi się tak nagle, jak przed momentem.
Niestety, nic się nie wydarzyło. Ani tego dnia, ani nawet potem, gdy wrócił do domu cały przemoknięty od deszczu, który złapał go, gdy wracał nad ranem do domu.
Nie pojawił się też następnego deszczowego dnia. Ani kolejnego. I chociaż Kim Heechul przyzywał tę małą zjawę wielokrotnie, wciąż pozostawała niedostępna. Po jakimś czasie mężczyzna zaczął już nawet tracić nadzieję, a nawet rozmyślał, czy tamte wizje były prawdziwe. Ostatecznie stwierdził, że jego zmęczona i osamotniona dusza namąciła mu w umyśle, który sam stworzył sobie obraz dziecka, podnoszącego go na duchu radosnym uśmiechem.



Aż do pewnej niezwykle ponurej niedzieli, kiedy to deszcz zalewał ulice i domy trzeci dzień z rzędu,

powoli irytując nawet tych, którzy do tej pory uparcie twierdzili, że uwielbiają taką pogodę.
Heechul z pewnością do nich nie należał i trwająca tak długo ulewa powodowała, że czuł się wyjątkowo rozbity wewnętrznie. Wszystko go irytowało, wszystko męczyło, wszystko doprowadzało do łez. Nie mógł znieść siebie w takim stanie i gdyby mógł, rozszarpałby się na kawałki. Próbował zasnąć, jednak gdy tylko się kładł, znużenie odchodziło od niego, jakby bawiło się z nim w kotka i myszkę jedynie po to, by go dodatkowo zdenerwować.
Włączył swoją ulubioną grę, ale po dwóch przegranych meczach dał sobie spokój. Chwilę bawił się ze swoimi kotami, ale i to bardzo szybko mu się znudziło. Postanowił więc popracować nad tekstami piosenek. Niestety, słowa też nie były dziś po jego stronie i po niecałej godzinie przerwał swoje zmagania.
Nie pozostało mu nic innego, jak tylko zalec na kanapie i przytulając się do swojej ulubionej poduszki oraz oglądając telewizję czekać, aż zachce mu się spać. Problem tkwił w tym, że za nic w świecie nie mógł znaleźć pilota. Podejrzewał, że po raz kolejny został gdzieś schowany przez Cherry albo Heebuma.
Zrezygnowany ułożył się na kanapie. Słuchał wiatru świszczącego za oknem i kropel deszczu uderzających o szyby. Miarowy stukot, któremu wtórował wiatr, powoli go uspokajały. Z każdą kolejną sekundą opuszczały go męczące go cały dzień nieprzyjemne myśli, a zamiast nich przychodziła do niego senność.
Im głośniej zaczynało być za oknem, tym spokojniejszy się czuł.
Już prawie zasnął, gdy potężny piorun przeciął niebo, a wraz z nim przed oczami Heechula pojawił się uśmiech, na który tak długo, nie do końca świadomie czekał.
Małe, słodkie dziecko uśmiechało się do niego, życząc mu dobrej nocy.
Odwzajemnił uśmiech.
Zasnął.



Od tamtej pory tajemnicze maleństwo nawiedzało go za każdym razem, kiedy kładł się spać, już nie tylko podczas wilgotnych deszczowych nocy.
Uśmiechało się do niego pogodnie i wlewało w jego serce tyle radości, że po obudzeniu podskakiwał z radości i nucił wszystkie wesołe piosenki, jakie tylko wpadły mu do głowy. Czuł się tak szczęśliwy, że niektórzy zaczęli podejrzewać go o nadużycie substancji odurzających lub innych dziwnych specyfików poprawiających nastrój.
A on po prostu czuł, że wszystko układa się tak, jak powinno. Radość rozpierała go do tego stopnia, że pragnął podzielić się nią z innymi. Chciał, żeby ktoś cieszył się razem z nim. Chciał opowiedzieć o nawiedzającym go przemiłym uśmiechu rozwiewającym samotność. Ale musiał myśleć logicznie. Nie każdy potrafiłby go zrozumieć; część przyjaciół zareagowałaby pewnie tak samo jak jego koleżanka wtedy, na planie programu rozrywkowego i wcale by im się nie dziwił. To, co mu się przytrafiło, nie było normalne­­, ale w tym rzecz ­— coś tak niespotykanego i wyjątkowego nie mogło pozostać tajemnicą.



— Co ty taki ucieszony znowu? Naćpałeś się czegoś czy poznałeś wreszcie miłość swojego życia? — Gunhee przyglądał mu się z zaciekawieniem z okienka w monitorze. Dawno już nie widział się z Heechulem, ostatnio nie mieli okazji rozmawiać też przez skype i kiedy w końcu się udało, jego najlepszy przyjaciel wyglądał na zupełnie odmienionego. Musiał być ku temu jakiś powód.
— A można się naćpać czyimś uśmiechem?
— Czyli jednak! Jak wygląda? Ładna?
— Uroczy. Słodki.
Gunhee milczał przez moment, zastanawiając, czy się nie przesłyszał. Po chwili wzruszył ramionami i kontynuował rozmowę.
— No dobra, ale ładny? Czy może powinienem powiedzieć: przystojny?
— Jak dorośnie, to pewnie tak...
— Koleś.
— No?
— Ja nic nie mam do twoich preferencji seksualnych i w ogóle, ale to nie jest zabawne. Pedofilia to przestępstwo i...
— Ląduj, ziomek, ląduj. W ogóle mnie nie zrozumiałeś, jak mogłeś mnie posądzać o coś takiego, ja pieprzę, lecz się — Hee był wyraźnie poirytowany tym, co właśnie usłyszał.
— Ty się dupo wołowa lecz, sam powiedziałeś, że naćpałeś się uśmiechem jakiegoś słodkiego chłopczyka.
— No tak, ale to nie ma nic wspólnego z moimi preferencjami idioto. On mi się po prostu śni... to znaczy właśnie nie do końca śni, bo jeszcze wtedy nie śpię... ale po tym, jak go widzę, to zaraz zasypiam...
— Wciąż się pogrążasz, złamasie.
— To ty dochodzisz do jakiś dziwnych wniosków, zboczeńcu. Ja tylko mówię, że śni mi się dzieciak. I się uśmiecha.
— No dobra. Uśmiecha się i co?
— No i nic.
— To wszystko?
— No.
— I tylko dlatego chodzisz potem cały uchachany?
— No.
— Heechul?
— Co?
— Pamiętasz jak w liceum mówiłeś mi, że jakbyś kiedykolwiek zaczął ćpać, to mam przyjechać i osobiście cię zamordować? Myślę, że możesz już zacząć pisać testament.
— Glucie zielony, mówię ci cały czas, że jestem czysty! Ja nie wiem, człowiek ci ufa, zwierza ci się z czegoś ważnego, bo myśli, że go zrozumiesz, a tu ciągle mu się wmawia jakieś niestworzone rzeczy. Ja pieprzę, Younghun, czy nie możesz choć raz na jakiś czas być poważny?
— Dobra, gościu, teraz to ty ląduj. Po prostu to, co powiedziałeś mi do tej pory jest naprawdę dziwne. Weź napij się wody czy wódy, obojętnie, i wytłumacz wszystko tak, żebym zrozumiał, a nie rzucasz sobie półsłówkami i oczekujesz zrozumienia.
Heechul spojrzał na przyjaciela, wziął głęboki oddech, po czym przedstawił mu całą sytuację.
— Czyli mówisz, że teraz to dziecko pokazuje ci się codziennie?
— Teraz tak. I nawet wydaje mi się, że nie trwa to ułamka sekundy, jak na początku, tylko jakby dłużej. Ale nie mam pewności, bo jestem wtedy potwornie śpiący.
— No dobra, super, że tak się dzieje, świetnie, że potem chodzisz cały dzień jak na haju, ale... zastanawiałeś się, dlaczego to dziecko ci się pokazuje?
— Ta, ale niczego nie wymyśliłem. Myślałem, że jak zapamiętam, jak wygląda, to w czymś mi to pomoże... ale nie wiem.
— Czemu?
— No bo albo ten dzieciak wygląda trochę jak ja, albo po prostu coś mi się miesza we łbie.
— Ej!
— Co?
— Może to jesteś ty...? Pomyśl tylko — podobno zdarza się, że śnimy się sobie samym i te sny są odzwierciedleniem naszych nadziei albo obaw. Może twoje młodsze ja chce ci coś uświadomić i próbuje przebić się do twojej świadomości... musisz tylko rozkminić, co takiego chcesz samemu sobie powiedzieć! Ot, cała tajemnica.
Wyjaśnienie Gunhee brzmiało sensownie, ale Heechul nie był pewien, czy jego przyjaciel miał rację. Niby wszystko miało ręce i nogi — tajemnicze dziecko, czyli on sam pojawiał się zawsze wtedy, gdy czuł się samotny i pocieszało go uroczym uśmiechem, chcąc przez to dodać samemu sobie otuchy.
Problem w tym, że jakoś nie potrafił zaakceptować takiego wyjaśnienia swoich wizji. Ciągle miał wrażenie, że ukazujące mu się dziecko jest odrębną istotą, lecz w żaden sposób nie mógł tego udowodnić.
Przestał więc się tym przejmować i po prostu cieszył się tą codzienną, nietypową obecnością, czerpiąc z niej siłę do walki z samotnością i smutkiem.



A potem poznał ją. Kobietę, która wniosła do jego życia jeszcze więcej pokoju i radości. Była piękna, słodka i mądra i Heechul nie mógł uwierzyć, że ktoś tak wspaniały obdarzył go miłością. Jeszcze bardziej zaskoczony był tym, że potrafił tę miłość odwzajemnić.
Naprawdę pokochał tę kobietę, był tego pewien. Była jego najlepszą przyjaciółką, powierniczką wszelkich sekretów. Wiedziała także o jego wizji i choć mówiła mu, że nie ma pojęcia, co to za wizje, to miał jakieś dziwne przeczucie, że po prostu ukrywa przed nim prawdę, chcąc, by kiedyś odkrył ją sam.
Był zaślepiony miłością i pijany szczęściem.
Gdy kładł się spać tego samego dnia, w którym się zaręczył, nie zauważył, że tym razem, oprócz jasnego uśmiechu ukochanej, którego obraz miał ciągle w głowie, nie pojawił się ten drugi, dziecięcy.
Spostrzegł to dopiero po kilku dniach. Tajemnicze dziecko, chłopiec tak bardzo do niego podobny, po prostu przestał do niego przychodzić.
Jego życzliwy, miły uśmiech zniknął tak nagle jak się pojawił. Nie pozostawił po sobie smutku, a jedynie dziwną, maleńką tęsknotę, której Heechul za nic w świecie nie potrafił się pozbyć. Kiedy wspominał o tym swojej ukochanej, kiwała głową ze zrozumieniem i zapewniała go, że z pewnością jeszcze ten uśmiech zobaczy.
Z czasem jednak zapomniał o wszystkim — najpierw nie mógł sobie przypomnieć, za czym tak właściwie tęskni, a potem sama tęsknota rozpłynęła się i zniknęła gdzieś, przesłonięta najpierw przez niesamowitą radość nowożeńców i zupełnie wyparta przez szczęście spowodowane wiadomością o tym, ze na świat ma przyjść ich pierwsze dziecko.
Heechul nie mógł się doczekać narodzin i odliczał godziny pozostałe do rozwiązania bardziej skrupulatnie niż jego żona, którą cała ta sytuacja i rozemocjonowanie męża niezwykle bawiły.
Był podekscytowany jak jeszcze nigdy przedtem. Nie mógł się doczekać. Świadomość, że za moment przyjdzie na świat jego dziecko, była dla niego czymś niesamowitym.
Gdy usłyszał pierwszy krzyk swojego nowonarodzonego syna, wprost nie posiadał się z radości. Chwilę później mógł już trzymać go w ramionach.
Otarł łzy wzruszenia i przyjrzał się twarzy swojego pierworodnego.
Uśmiech zamarł mu na ustach. Zakręciło mu się w głowie.
Usiadł na najbliższym krześle i wolną ręką raz po raz przecierał oczy z niedowierzania.
— Niemożliwe... — szepnął, widząc na twarzy chłopca coś w rodzaju delikatnego uśmiechu — niemożliwe.
Jednak nie mógł się mylić. To, czego właśnie doświadczał, musiało być prawdą. Tajemnica i zagadka, nad którą swego czasu tak bardzo się zastanawiał, znalazła rozwiązanie wtedy, gdy najmniej się tego spodziewał. Gdy o wszystkim już zapomniał.
Wciąż nie mógł w to uwierzyć.
Spod ładnych, ciemnych rzęs spoglądało na niego dziecko z jego snów.
Swym tajemniczym, ślicznym uśmiechem w najbardziej samotne noce obdarzał go jego własny syn. To właśnie on był źródłem jego radości.


— Dziękuję. — Mężczyzna ucałował maleństwo, które zamruczało cichutko i zasnęło.

*

— Myślałem, że nie pamiętasz... — rzucił malec tak cicho, że Hee nie był pewien, czy to, co dotarło do jego uszu było prawdą czy jedynie złudzeniem. Postanowił jednak zaryzykować i pociągnąć rozmowę dalej. To była jego jedyna szansa, by dowiedzieć się całej prawdy.
— Pamiętam, oczywiście, że pamiętam... ale dlaczego?
— Czemu cię odwiedzałem?
Mężczyzna kiwnął głową.
— Jak dowiedziałem się, że będziesz niedługo moim tatą, to nie mogłem się doczekać, aż cię zobaczę! No i nie chciałem, żebyś był taki smutny...
— O proszę, jakiego mam miłego syna! Ale hej, chyba ci się potem odechciało mnie odwiedzać...
— Nie! Potem to poznałeś mamę. I ja to już wtedy nie mogłem, musiałem się przygotowywać...
— Do czego?
— No jak to, tato! Przecież też tak kiedyś miałeś! Do tego, żeby się urodzić!
— A, no tak, jak mogłem na to nie wpaść.
— Ja też nie wiem, jak. A miałem cię za takiego mądrego tatę...
— Wybacz, młody.
— W porządku, i tak cię kocham — chłopiec uśmiechnął się do niego tak dobrze mu znanym, radosnym uśmiechem.

Writers meme

Taki mały coś z 2013r. (tak, odkopuję starocie, bo trochę szkoda, żeby kolejny blog umarł śmiercią tragiczną przez zaniedbanie...)

Znalazłam gdzieś na dA takiego jakiegoś mema i stwierdziłam, że raz się żyje, spróbuję. Okazało się, że taki mem to naprawdę trudne zadanie, ale i niesamowita satysfakcja. Mam nadzieję, że się spodoba XD
PS – nie robiłam temu korekty (zasady to zasady), więc może nie mieć ładu i składu, sorry sorry ^^
PS 2 – poniżej dziabnę zasady… może ktoś kiedyś też zdecyduje się zrobić coś takiego? :3

WRITER’S MEME

1. Wybierz postać, fandom, pairing, przyjaźń, cokolwiek.
2. Ustaw swój odtwarzacz muzyki na odtwarzanie losowe i rozpocznij odtwarzanie utworów.
3. Dla każdej piosenki, napisz coś zainspirowanego z piosenką i związanego z głównym tematem. Masz tylko długość utworu. Żadnego wcześniejszego planowania i pisania po tym, jak piosenka się skończy. Nie przeskakuj utworów.
4. Napisz 10 opowieści i opublikuj je. Pamiętaj o podaniu nazwy utworu / wykonawcy.
POWODZENIA! :D


Temat główny: Super Junior (niespodzianka, co? XD)


1. Zhoumi
Super Junior M – Go – 03:02

- Teraz! – zawołał do stojącego obok kolegi, uśmiechając się szeroko i wybiegając na scenę, z radością wpatrując się w szafirowo niebieskie światełka trzymane przez setki podekscytowanych fanek. A on był równie podekscytowany jak one, występując dla nich w miejscu, o którym marzył od wielu lat – na ogromnej, koreańskiej scenie.

***


- Mimi, tutaj – zawołał Henry, machając do niego wesoło tuż po zakończonym występie. Zhoumi szybko otarł spocone czoło i pobiegł do dongsaenga, rozdając dookoła dziesiątki wdzięcznych uśmiechów.
Nagle uściskały go przyjazne, silne ramiona kolegów.
Był szczęśliwy.



2. Leeteuk
Super Junior – Daydream - 03:44

Co mam robić?
Wiesz, coraz częściej gubię Twoją twarz pośród różnych sennych wspomnień. Próbuję ze wszystkich sił zatrzymać w swoim siebie choć cząstkę Ciebie, ale wciąż mi uciekasz. Boję się, że któregoś dnia przestanę pamiętać jak wyglądają Twoje słodkie usta i jak błyszczą Twoje oczy, które tak bardzo pokochałem.
Dlaczego musisz mieszkać tak daleko ode mnie? Tak bardzo, że nie mogę zobaczyć Cię, kiedy tylko mam ochotę?
Tęsknię za Tobą… ale wiesz… może tak ma być? Może Twoja zanikająca postać w moich snach to znak, że prawdziwa Ty jesteś coraz bliżej mnie i już niedługo będę mógł zatopić dłonie w Twoich miękkich włosach i wyszeptać, jak bardzo byłaś głupia, nie rozumiejąc słów, które raz po raz krzyczałem do Ciebie w tych naszych snach i jak bardzo kocham Cię za to, że mimo to jesteś przy mnie i odnalazłaś mnie…



3. Donghae
Super Junior – All my heart – 04:05

- Cukierku – usłyszałaś jego niski, przyjemny głos tuż przy swoim uchu – mój słodki cukiereczku, bardzo mi się nudzi. – Roześmiałaś się, i westchnęłaś. Pewnie znów wyskoczy z jakimś dziwnym pomysłem albo szaloną propozycją zabawy, w którą bawić mogłyby się wasze dzieci, a nie wy.
- Co takiego, Haeś? – zapytałaś, głaszcząc go po głowie.
- Zostawmy dzisiaj dzieciaki u któregoś z moich kumpli, co…? – zaproponował, a ty zarumieniłaś się lekko.
- Po co?
- Nie myśl o niczym zdrożnym, serduszko, wystarczy nam dzieciaków na razie. Mam ochotę pójść z tobą na lody, co ty na to?
Nie mogłaś mu odmówić; patrzył na ciebie tak łagodnym i spokojnym spojrzeniem, że zwyczajnie nie miałaś serca. Zresztą, któż chciałby odmawiać sobie jeszcze dodatkowej porcji słodyczy?



4. Eunhyuk
Super Junior – Butterfly – 03:07

Raz po raz przyglądał się sobie w lustrze, obserwując jak kropelki wody skapują z jego włosów. Po raz kolejny zadawał sobie pytanie które pojawiało się w jego umyśle za każdym razem – jak to się stało, że ktoś tak nieprzeciętnie nie-przystojny może podobać się takiej rzeszy kobiet?
Ale potem stwierdził, że kochają tylko jego sceniczną, zabawną i niesamowitą stronę, zupełnie ignorując tę zwyczajną i codzienną.
Czy mogłyby pokochać go takiego normalnego, niepewnego i niczym się niewyróżniającego?
Dostrzec pięknego motyla w normalnej, niezbyt dobrze się prezentującej poczwarce?
Był tego niezmiernie ciekaw i czekał na dzień, w którym ktoś powie mu:
- Jesteś super jaki jesteś.



5. Kyuhyun
Super Junior M – Tunnel – 03:43

Ballady, ballady, ballady. Śpiewał je tak często, że już zapomniał, jak ważne jest to, by śpiewać o uczuciach, które w nich mieszkają.
Ale któregoś dnia, gdy niebieskie, znajome i przyjazne światełka migotały znajomo, przypomniał sobie jak ważne jest, by w śpiewanie o miłości wkładać tę część siebie, która kocha.
I cierpiał, po cichu, samotnie. Bo śpiewał o miłości, która była już niesamowicie zacierającym się wspomnieniem. A on pragnął, by ktoś przytulił go mocno i powiedział, że go kocha. Mocno, głęboko, ponad wszystko. By mógł śpiewać z pełnią uczucia i z przekonaniem.
Nawet jeśli ta miłość miałaby złamać mu serce, on i tak chciał ją kiedyś spotkać. Żeby stać się autentycznym artystą.
I żeby tę miłość odwzajemnić.



6. Siwon
4men - 안되는데 / It Can't Be – 03:50

„Czuję się strasznie wiedząc, że jesteś daleko i nie mogę niczego dla Ciebie zrobić. To strasznie trudne, spoglądać tak na Ciebie jedynie z siedzenia w hali, udając, że jestem nikim więcej jak tylko jedną z fanek i udawać, że wcale nie boli mnie spoglądanie na to, jak wdzięczysz się do innych.
Ale w porządku, przecież zgodziliśmy się, że teraz Ty będziesz pracował, a ja będę Cię wspierać z daleka… ale wiesz, czasami boję się, że to tylko wymówka i tak naprawdę odszedłeś ode mnie już na zawsze… Nie zrobiłeś tego prawda? Ta myśl sprawia, że czuję się, jakbym miała umrzeć… nie odejdziesz, prawda? Modlę się o to… Wrócisz jak tylko skończysz?”

„Pabo. Kocham Cię. Poczekaj jeszcze kilka dni”.



7. Kangin, Ryeowook
Epik High ft. Lee Hi – It’s cold – 04:12

Marzł. Mimo, iż miał na sobie czapkę, szalik, a nawet rękawiczki , co nie należało do jego nawyków i przyzwyczajeń. A mimo to czuł zimno, potworne, wypełniające go, choć tak naprawdę na zewnątrz nie było aż takiego mrozu.
Dopiero po chwili zorientował się, że ten chłód pochodzi z wnętrza jego serca, które kazało mu beznamiętnie spoglądać na swoich kolegów i równie bez emocji podchodzić do pracy, którą wykonywał. Zapragnął ze wszystkich sił, by ktoś to jego serce ogrzał i sprawił, że przestanie trząść się z zimna i przestanie czuć się zimny jak lód. Kogoś, kto zrozumie jego smutki i porywcze zrywy. Niekoniecznie kochanki. Może chociaż przyjaciela…
Odebrał telefon.
- Hyung, zrobiłem ciepłą zupę, musisz ją zjeść, rozgrzejesz się!



8. Całe SuJu
Super Junior - Dancing out (rearranged) – 03:35

To było coś, co każdy z nich kochał najbardziej. Muzyka, która dudni w uszach, mikrofony w zmęczonych, nieco spoconych dłoniach i uśmiechy, tysiące uśmiechów zadowolonych fanów.
Każdy występ, każdy z koncertów był czymś wspaniałym i magicznym. Czymś, co sprawiało, że miesiące i lata spędzone na nauce tańca i śpiewu, każda kontuzja i bezsenna noc zostały wynagrodzone z nawiązką.
Biegali po scenie, z oczami promieniejącymi od szczęścia i dzielili się nim ze wszystkimi, chcąc w pełni odpowiedzieć na miłość, jaką otrzymują.
Radosne głosy i zabawa, jakiej może pozazdrościć każdy.
To całe Super Junior.



9. Heechul
Super Junior – U (rerranged) – 03:35

“Cause I can't stop thinking about u girl”
Nienawidził tej piosenki z całego serca. Była dla niego jedynie nośnikiem samych przykrych wspomnień I zawsze wzdrygał się, kiedy musiał ją wykonywać lub słyszał gdzieś w radio.
Ale tym razem było inaczej.
Piękna kobieta, spacerując po parku, po którym przechadzał się właśnie on sam, nuciła tę piosenkę z takim wdziękiem, iż pomyślał, że być może, od teraz wszystko się zmieni i kto wie, może ten utwór stanie się nagle jego ulubionym?
Spojrzała na niego nieco zaskoczona i onieśmielona, przerywając śpiewanie tuż przed jego częścią piosenki.
Uśmiechał się delikatnie i zaśpiewał swoją linijkę.



10. Ty x Twój bias
4men - 상사병 /Lovesickness – 03:58

Tysiąc razy sprawdzałaś, czy twoje ubranie aby na pewno nie jest nigdzie wygniecione i czy twoja fryzura pozostała na swoim miejscu. Nie mogłaś się doczekać chwili, w której powitasz go w drzwiach i spędzicie romantyczny, wspaniały wieczór tylko we dwoje.
Spojrzałaś na zegarek i wzięłaś głęboki wdech. Będzie tu już za moment!
Niemal natychmiast podniosłaś się z miejsca, jednym susem doskakując do odtwarzacza muzyki, włączając waszą ulubioną płytę i popędziłaś do lodówki, przypomniawszy sobie o winie, które włożyłaś tam do schłodzenia już dawno temu i teraz już pewnie jest potwornie zimne.
Uśmiechałaś się sama do siebie, kończąc przygotowania.
Pukanie przerwało kolejne wątpliwości co do twojego stroju.
Otworzyłaś mu drzwi i serce zabiło ci szaleńczo, gdy zobaczyłaś, jak obdarza cię cudownym uśmiechem.
Byłaś chora. Chora z miłości do niego. I to było wspaniałe.

Rozmowa

Raz na jakiś czas trzeba napisać coś o sobie i dla siebie. Choć nie do końca...

*

Kocham spoglądać na ciebie gdy piszesz. Nawet, jeśli nie rozumiem ani słowa, które stawiasz w swoim tak pięknie szeleszczącym, ojczystym języku. Godzinami mógłbym przyglądać się, jak lekko pochylona i z odrobinę przymkniętymi powiekami całą swoją uwagę zdajesz się poświęcać każdemu zdaniu wypływającego spod twoich malutkich, zgrabnych palców. I czasami tak robię. Po prostu stoję tuż za tobą, oparty o jedyną ścianę, która nie jest w pełni zapełniona półkami na książki i chłonę ciebie wzrokiem, taką piękną, drobną i eteryczną. Staram się nie ruszać nawet o milimetr, bojąc się, że zostaniesz mi za chwilę odebrana przez tobie tylko znane światy.

Gdybyś tylko wiedział, że jesteś w każdej literze, którą ostrożnie stawiam obok poprzednich, będąc ich ukrytym sensem i dosłownym znaczeniem… gdybyś tylko potrafił zniszczyć barierę języka, który dzieli cię od poznania największej z moich tajemnic… odkryłbyś, jak wiele z ciebie oddycha w każdym z wersów i jak wiele cząstek ciebie w nich umiera cicho posłuszne moim rozkazom.

Gdybyś tylko wiedział, że buduję i burzę wszystko twoje…

Zdarza mi się myśleć, że jesteś obca memu sercu. Zwłaszcza wtedy, gdy przynoszę ci kolejny kubek herbaty intensywnie pachnącej jaśminem i odbierasz go ode mnie, z nieobecnym, jakby szaleńczym uśmiechem na ustach, rzucając w eter ciche „dziękuję”, jakby nie było skierowane do mnie, lecz do kogoś, o kogo istnieniu wiesz tylko ty. Zmieszany wpatruję się wtedy w ciebie, nie do końca rozumiejąc czy to tylko złudzenie, czy rzeczywiście dzielą nas niewidzialne drzwi, których żadne z nas nie jest w stanie otworzyć. A ty zdajesz się tego nie widzieć, raz po raz stukając w kwadraciki na klawiaturze i parząc sobie język zbyt gorącym napojem, o schłodzeniu którego znów zapomniałem. Ale nic nie mówisz. Bo to trochę tak, jakbym nie istniał, gdy tworzysz.

To tak jakby było ciebie dwóch. Jeden – ten realny, którego głos słyszę tuż nad głową, którego zapach czuję w każdym zakamarku mieszkania i drugi – mieszkający tylko za zasłoną słów i tylko tam dla mnie żyjący. A mimo wszystko jesteś to wciąż jeden i ten sam ty, którego kocham i którego próbuję przekazać innym, by także poznali cię takim, jakiego cię widzę i jakim dla mnie jesteś. A także po to, by zapisać cię na przekór pamięci, która stanowczo nie chce zapisać mi ciebie na ściankach umysłu. Chcę byś był – obok mnie i we mnie; wewnątrz, na zewnątrz; w rzeczywistości i fikcji; wszędzie. Abym mogła pamiętać, gdy zapomnę. Żywić się tobą gdy jesteś i gdy znikasz, by nie tęsknić… już nigdy nie usychać z tej głupiej tęsknoty za twymi oczami…

Boję się cieni mieszkających w twoim sercu, wszystkich tych odcieni szarości, które migoczą w twoich oczach, skraplają się we łzach spływających ci po policzkach i odcinają ci drogę do całej radości, jaką przynosi ci twoje pisanie. Boję się, bo nie znam leku na ten smutek, nie mogę odebrać go od ciebie jedynie pocałunkiem, wziąć na siebie ciepłym uściskiem ramion. Lękam się, że w końcu zabierze mi ciebie całą; drżę o to, że pochłonie cię drobinka po drobince i nawet nie zauważę jak sama mi siebie powolutku odbierasz, tonąc powoli w swoim smutku.

Nawet nie wiesz, jak dobrze jest mieć cię obok gdy znikają wszystkie moje Słowa i gdy świat wydaje mi się wtedy tak przerażająco obcy. Jak cudownie jest posiadać na wyłączność twój pokrzepiający, jasny uśmiech; wszystkie zmarszczki wokół radosnych, błyszczących oczu.

Nie wiesz o tym, ponieważ jeszcze nie umiem ci tego powiedzieć. Mam jednak wrażenie, że wcale nie muszę się odzywać, byś odgadł moje myśli. Pewnie dlatego tak lekko, bez żadnego najcichszego nawet słowa sprzeciwu pozwalasz mi zanurzać dłonie w twoich gęstych włosach, raz po raz delikatnie je przeczesywać i powoli skręcać w loki. W dziesiątki sprężystych, intensywnie czarnych loków. A gdy spoglądam na ciebie, tak anielsko wręcz pięknego wypełnia mnie chęć zapamiętania cię słowami; cała moja wcześniejsza niemoc znika pokonana siłą twojego spojrzenia.

Uzależniłem się od spoglądania na ciebie z góry, gdy podbiegasz do mnie nagle, zrywając się z krzesła, nie mogąc unieść odpowiedzialności za szereg zdań intensywnie wyrytych na kartach papieru i gdy wtulasz się we mnie z całą swoją mocą, drżące palce zaciskając na bluzie w okolicy krzyża. Niemo błagając, bym zdjął z ciebie część ciężaru, który sprawia, że dyszysz ciężko, wprowadzając moje ciało w naprawdę dziwny stan. Kiedy tak przylegasz do mnie, nie mogąc złapać tchu, niemal opętana przez tysiące swoich historii wreszcie czuję, że nieodwracalnie uczyniłaś mnie niezbędną częścią siebie. Zdejmuję wtedy ciężar skrzydeł z twoich barków, zakładam na siebie, wzlatuję i gnam… byś tylko mogła przez chwilę odpocząć. A gdy już dasz odetchnąć swemu sercu, znów pochylisz się nad biurkiem, wyciągniesz dłonie przed siebie i zaczniesz tworzyć magię, o której mi później opowiesz.

Twoja obecność jest moim Natchnieniem. Gdyby nie ty, już dawno porzuciłabym przelewanie swoich myśli na papier, zapomniałabym o tym, jak wspaniała kraina cudowności otwiera się przede mną za każdym razem, gdy zaczynam zapełniać kartkę wyrazami pełnymi różnorodnych znaczeń. A każda z nich nosi twoje imię, naznaczona przeze mnie pieczęcią twej duszy. I tak jest najpiękniej – kiedy mam cię tu i mam cię też tam i oddychasz się, uśmiechasz i żyjesz tylko dla mnie.

Przy tobie nauczyłem się jak bardzo można za kimś tęsknić. Nawet nie zauważyłem momentu, w którym zacząłem potrzebować twojej nieustannej obecności w moim życiu i cenić każdą sekundę, jaką razem spędzamy. A już na pewno nie zorientowałem się, kiedy zacząłem kochać obraz tej piszącej ciebie. Nie tej robiącej mi śniadanie, śpiewającej przy sprzątaniu albo zasypiającej u mego boku ani nawet tak rozkosznie delikatnej, wiotkiej ciebie gdy kochamy się w noce szumiące deszczem. Ale właśnie tą ciebie, która nie jest z tego świata, a mimo to należy do mnie. Jesteś piękna i tajemnicza. Odkryta przeze mnie i jednocześnie wciąż pełna nieodsłoniętych zakamarków. To tylko sprawia, że wciąż mi ciebie mało. I chcę cię poznawać aż uda mi się zdobyć cię w całości.

Uwielbiam czuć na sobie twój wzrok sprawiający, że raz po raz przeszywa mnie seria dreszczy po brzegi wypełnionych przyjemnością. Uwielbiam czekać aż  podejdziesz do mnie, zniecierpliwiony moją bezczynnością, złakniony mojego zapachu i moich pieszczot. Uwielbiam to wszystko i żadne słowa nigdy nie zastąpią mi delikatnego, ciepłego dotyku twoich dużych dłoni ani nie oddadzą słodyczy i miękkości twoich warg, muśnięciami znaczących moją skórę.

Próbować opisać cię… to jak mierzyć się z niemożliwym. Mogłabym zapełnić tobą tysiące ksiąg i wciąż żadne ze zdań nie byłoby w stanie oddać wszystkich twoich odcieni. Jestem więc skazana na wieczne poszukiwanie wyjątkowych zbitek wyrazów, które wystarczająco oddałyby Ideał Stworzenia, jakim jest twoje istnienie. Jak rozbitek na morzu bez początku i końca.

Mój świat zatrzymuje się na moment, gdy zamykasz oczy, plecy układasz na oparcie krzesła a różane, pełne wargi przytykasz do krawędzi swojej ulubionej, szafirowo niebieskiej filiżanki, w której wciąż paruje zaparzona przeze mnie herbata. Spokojnie i bez pośpiechu upijasz niewielki łyk, a ja wiem, że tak naprawdę smakujesz nowej opowieści, tańczącej ci od dłuższej chwili przed oczami. Pijesz herbatę, a ja niemal czuję jak pomimo zewnętrznego spokoju ze wszystkich sił próbujesz opanować wszechogarniającą cię ekscytację. I czekam na moment, który z pewnością za chwilę nastąpi; drobny gest, na który potrafię czekać tak długo jak ty oczekujesz aż twoi bohaterowie obdarzą cię kolejną ze swoich historii.

W końcu nadchodzi ten czas – odwracasz się do mnie nagle, z tęczówkami mieniącymi się wielością barw i uśmiechem jaśniejszym od słońca, które oświetla twoją jasną skórę  a ja skamieniały czekam tylko na to jedno słowo, które wypowiesz za sekundę i które będzie dla mnie znaczyło, że od teraz przez dłuższy czas będę sługą i muzą; pomocą i natchnieniem.

- Herbaty – szepczesz cichutko, wyciągając ku mnie dłonie. Chwytam filiżankę, która się w nich znajduje i wiem, że to tylko twój mały, uroczy pretekst do tego, by zmusić mnie do bycia przy tobie.

Nie musisz szukać pretekstów, bo ja i tak nie zamierzam cię opuszczać. Ani dziś, ani jutro, ani przez resztę mojego życia.

Powiedz mi, jakie to uczucie obserwować mnie przez cały ten czas, kiedy siedzę obrócona o ciebie plecami i skupiona jestem jedynie na światach, które kręcą się wokół mnie? Czy nie dopada cię znużenie po tych wszystkich latach trwania u mego boku?

Czasami zjawia się u mnie ogromne poczucie winy i chciałabym wtedy raz na zawsze skończyć z pisaniem, móc poświęcić każdą drobinkę czasu na bycie dla ciebie. Ale potem, tak jak ty zasypujesz mnie pocałunkami, tak samo obsypywana jestem deszczem opadającym z chmur Natchnienia. I nie potrafię mu się oprzeć tak samo, jak nie umiem przejść obojętnie obok twojego uśmiechu. A ty zdajesz się to rozumieć i pozwalasz mi trwać w tym moim wyimaginowanym światku.

Raz na jakiś czas, kiedy nie patrzysz, również chwytam za kartkę i coś do pisania i tak jak ty, spokojnie pływając po moim własnym oceanie słów, na mojej małej łódeczce z muzyki, powolutku opisuję wszystko, co tylko jestem w stanie opisać o moich uczuciach do ciebie. Wtedy najlepiej rozumiem twoją potrzebę zapisania wszystkiego na czymś trwalszym niż pamięć.

Zawsze zapominam, że przecież też jesteś artystą. Uświadamiasz mi to pięknie, gdy przychodzisz do mojego małego pokoiku zapełnionego książkami i wręczasz mi kolejną z piosenek, do których napisałeś tekst. Jesteś wtedy tak rozkosznie podekscytowany i widzę, że nie możesz doczekać się momentu, w którym podzielę się z tobą swoją opinią.

Nie zdarzyło się jeszcze, by któraś z tych melodii nie dotarła do mojego serca i nie tchnęła w moją duszę nowych cudowności, kolejnych wspaniałych cząstek ciebie do opisania.

Kocham również te dni, w których okrągła tarcza Księżyca spogląda przez nasze okna. Przychodzisz wtedy do mnie, łasząc się jak kotka, szepcząc, że jest pełnia i że jesteś teraz tylko dla mnie. Bo podczas pełni nie możesz pisać.

Nie masz pojęcia, jak bardzo pokochałem pełnie Księżyca, od kiedy cię znam.

Każdego miesiąca, podczas pełni, nie potrafię zapisać nawet jednego zdania mimo, iż zbierają się we mnie i błagają o to, by nadać im widzialną formę. Ale ja nie potrafię. Biegnę wtedy do ciebie, który na mnie czekasz…

I wtedy wszystkie słowa wymieniam na pieszczoty.

Ale najbardziej na świecie uwielbiam ciebie kończącą swój kolejny tekst. Przecierasz wtedy zmęczone oczy, poklepujesz się delikatnie po policzkach i ziewając przeciągle prawie po omacku szukasz drogi do naszej sypialni, w której czekam na ciebie z szeroko otwartymi ramionami. Cichutko wsuwasz się wtedy pod chłodny materiał pościeli i mrucząc do mnie coś niezrozumiałego, po prostu zasypiasz w moim uścisku, pochłaniając moje ciepło, w zamian ofiarując swoje. Wpatruję się w ciebie przez moment, spoglądając na twoje śliczne, długie i jasne rzęsy i na odrobinę spierzchnięte usta. Śpiewam ci wtedy do snu, a ty w końcu, po wielu niespokojnych godzinach potyczek ze słowami, zaczynasz oddychać miarowo i swobodnie, wciąż ciasno do mnie przylegając.

A kiedy się obudzisz, spojrzysz na mnie z miłością i oznajmisz, że oto wczorajszej nocy powstał kolejny tekst o mnie.

Bezgłośnie

Po wyczerpującym tygodniu występów w końcu nastąpiła dla nich noc pełna radości. Cały zespół zebrał się w ogromnym, zarezerwowanym tyko dla nich, lokalu na wspólnej kolacji. Kilkanaście donośnych, wesołych głosów mieszało się ze sobą, tworząc swoisty, ale także pełen ciepła, gwar.

- Wszystko mnie boli, ale było warto! – wołał ktoś, stukając pałeczkami o stolik.

- Zdecydowanie! Słyszeliście te piski, kiedy wyszliśmy na scenę? Cudowne uczucie, brakowało mi tego – mówił ktoś inny, stukając się z kimś kieliszkiem soju.

- Nie brzmiałem dzisiaj jakoś gorzej? – zapytała kolejna osoba i natychmiast w jej stronę posypały się lawiny słów zaprzeczenia.

Każdy z mężczyzn cieszył się, że może przeżywać tę chwilę w towarzystwie osób, które uważał za braci; że jego talent jest ważną częścią tej cudownej całości, jaką było Super Junior.

Wszyscy śmiali się wesoło z kolejnych żartów kolegów, głośno rozmawiając i snując plany na najbliższą przyszłość.

Żaden jednak nie miał pojęcia, jak okrutnie zakpi z nich los kilka chwil później i jak bardzo zniszczy to ich dotychczasowe życie…

&

Kolejne przekąski oraz niezliczone ilości butelek alkoholu i innych napojów pojawiały się i znikały ze stołów, przynoszone i wynoszone przez elegancko ubrane i uśmiechnięte kelnerki. Jedna z nich podeszła do Donghae, wyciągając w jego stronę butelkę coli proponując, żeby napił się jej zanim ktoś inny dostarczy kolejne butelki soju. Mężczyzna pozwolił, by kobieta zapełniła jego szklankę i przyglądał jej się przez moment. W którymś momencie przeszło mu przez myśl, że to dziwne, iż napój w ogóle się nie pieni, jednak zignorował to uważając, że pewnie kelnerka zna jakąś technikę, dzięki której nalewanie coli staje się dużo łatwiejsze. W końcu kiwnął jej głową w podziękowaniu, jednak wciąż podążał za nią wzrokiem, gdy nalewała napój jego współtowarzyszom zabawy. W końcu wstał i odrobinę bełkocząc, zaproponował toast, został jednak zignorowany przez większość, która zajmowała się właśnie rysowaniem czegoś na plecach Siwona. Jedynie Kangin z Yesungiem, których kolej na malowanie już się skończyła, przystali na jego propozycję.

- No to co… za nas! Żeby nic się nie zmieniało! – huknął Kangin, zwracając przy tym na siebie uwagę wszystkich. Wraz z Yesungiem upili kilka dużych łyków, patrząc jak pozostali sięgają po swoje szklanki. Donghae zdołał jedynie wziąć niewielki łyczek.

Dwie szklanki z trzaskiem odbiły się od podłogi.

- Nie pijcie tego! – wychrypiał Donghae ostatkiem sił, z przerażeniem przyglądając się, jak jego dwaj koledzy gorączkowo chwytają swoje gardła i usiłują złapać choć odrobinę powietrza. Czuł, jak jego własne gardło płonie jakimś dzikim, niebezpiecznym ogniem, który nie pozwala normalnie oddychać.

Oczy znalazły się za zasłoną łez.

Dookoła niego wybuchło ogromne zamieszanie, a on spoglądał na to wszystko i jego serce przeszywał ogromny ból. Zamknął powieki i jedyne o czym myślał, to niesamowicie bolesne zdanie, które nie opuściło go już nigdy.

„To moja wina”.

&

Niewielkimi dłońmi leniwie przecierał wciąż zaspane powieki, raz po raz krzywiąc się z bólu, jaki wciąż rozchodził się po jego przełyku. Uważnie rozejrzał się dookoła, po dość przestronnym i w miarę przytulnym pokoju i dopiero po jakimś czasie, gdy zauważył kroplówkę oraz kilka charakterystycznych przycisków koło łóżka zrozumiał, że jest w szpitalu. Potężny ból sprawiał, że nie potrafił skupić myśli i w związku z tym ustalenie, dlaczego znajduje się w tym miejscu i co tak właściwie stało się poprzedniej nocy zajęło mu niesamowicie dużo czasu.

Potem sobie przypomniał. To piekło w jego gardle… to wszystko było winą tej coli, którą wcześniej wypił razem z Kanginem i Donghae…

Delikatnie dotknął swojej szyi. Miał ogromną nadzieję, że to nie było nic poważnego i zarówno on jak i jego przyjaciele szybko wrócą do zdrowia i po raz kolejny staną na scenie razem z resztą zespołu. Nie chciał nawet dopuścić do siebie myśli, że może być inaczej. Powtarzał sobie, że będzie dobrze, w końcu nie raz nie dwa wszyscy wychodzili z trudnych sytuacji i nie ma powodu, żeby tym razem było inaczej.

Gorąco wierzył w to, że wyzdrowieją.

&

Znajdował się zupełnie sam w obcym, chłodnym pokoju szpitalnym, który sprawiał, że czuł się niesamowicie nieswojo. Szpitale zawsze tak na niego działały, sprawiały, że na co dzień silny i uśmiechnięty Kangin tracił całą pewność siebie. Tak było, gdy odwiedzał innych. I tak też było teraz, kiedy siedział na niewygodnym fotelu i bezmyślnie wpatrywał się w widok za oknem, próbując walczyć z bólem, który rozrywał jego gardło z każdym wdechem.

Zastanawiał się, jak dalej będzie wyglądać jego życie. Bo wiedział, że od chwili, w której zanurzył usta w tej felernej szklance coli, wszystko ulegnie drastycznej zmianie. Prawdopodobnie zarówno on, jak i pozostali dwaj koledzy z zespołu będą musieli spędzić wieki w szpitalu, a potem kolejne długie i ciężkie tygodnie będą wracać do zdrowia i uczyć się, jak nie przeciążać swoich strun głosowych.

Wiedział, że to będzie trudne, ale mocno wierzył w to, że dadzą radę.

&

Gorące, ogromne łzy raz po raz spływały po dłoniach, którymi zasłaniał swoje oczy. I chociaż bolało go gardło, to jednak ból, jaki czuł w sercu skutecznie wyparł tamten.

Donghae czuł się beznadziejnie. Od kilku minut siedział na ławce w przyszpitalnym parku i płakał niczym małe dziecko, raz po raz dławiąc się swoimi łzami i jęcząc przez płomień, jaki wciąż drażnił jego struny głosowe.

Kilka minut wcześniej byli u niego lekarze i to, co od nich usłyszał sprawiło, że w swoim szpitalnym pokoiku poczuł się jak w klatce i koniecznie potrzebował zaczerpnąć świeżego powietrza. Jednak nawet to nie sprawiło, że zmniejszył się ciężar jego serca. Wciąż był tak samo ogromny, potęgowany dodatkowo przez ogromne poczucie winy.

„Może, gdybym nie pozwolił tej kelnerce nalać wszystkim tego napoju, wszystko potoczyłoby się inaczej… albo gdybym tylko ja to wypił…”

Ale było już za późno. Czasu nie da się cofnąć, choćby nie wiadomo jak bardzo tego pragnął…

Na dodatek, mimo iż lekarz powiedział mu, że jego struny głosowe nie odniosły poważnych obrażeń i za kilka tygodni wróci do zdrowia, wcale go to nie cieszyło.

Usłyszał bowiem… że z ich trójki tylko on będzie w stanie śpiewać. Pozostali dwaj prawdopodobnie… prawdopodobnie już nigdy nie będą w stanie powiedzieć ani słowa.

To było jak największy z koszmarów z tą różnicą, że z tego nie będzie mógł się nigdy obudzić.

&

To nie mogła być prawda. Oni musieli kłamać. Przecież to niemożliwe, że on… że jego cudowny, artystyczny głos… głos, który był całym jego życiem, jego największym ze skarbów… że już go nie ma. Że zniknął, wyżarty przez dziwną, potworną substancję w ciągu kilku chwil…

Yesung spoglądał na lekarzy z niedowierzaniem, raz po raz kręcąc głową, próbując wyrzucić z niej wszystkie złe myśli.

- Przykro mi, proszę pana – usłyszał po raz kolejny – naprawdę nie mogliśmy nic z tym zrobić. Przykro mi.

Jongwoon zacisnął zęby z całej siły i za wszelką cenę próbował się nie rozkleić przy tych wszystkich ludziach. Dopiero gdy wszyscy opuścili już jego salę, podkulił kolana i zagryzając poduszkę, gorzko płakał, pragnąc jednocześnie, żeby cała ta sytuacja okazała się żartem. Okrutnym, co prawda, ale żartem. I wybaczyłby jego pomysłodawcy, naprawdę. Niech to tylko będzie żart…

&

To było jak wyrok. Jak potężna, bezlitosna kara za wszystkie błędy popełnione w życiu – te przeszłe i nawet te, które przyjdzie mu dopiero popełnić.

Był wściekły. Na los, ponieważ po raz kolejny był dla niego niezbyt łaskawy, na siebie i swoją łapczywość, która sprawiła, że tamta cola wypaliła mu całe gardło, na Donghae, który zaproponował ten przeklęty toast i w końcu na lekarza, który przekazywał mu właśnie tę potworną wiadomość.

Miał ochotę wrzeszczeć, jednak nie mógł wydobyć z siebie najmniejszego nawet dźwięku.

Ze łzami w oczach i zaciśniętymi pięściami rzucił się na doktora, wydzierając mu historię choroby z rąk i łapiąc go za kołnierz.

Ciężko dysząc i przysparzając tym sobie jedynie bólu, wpatrywał się we współczujące oczy lekarza i jedyne, co miał ochotę zrobić, to uderzać go, dopóki współczucie nie zamieni się w przerażenie dorównujące temu, które czuł teraz on sam.

- Proszę pana… - chłodny, spokojny głos zadziałał na niego jak zimny prysznic. Przeprosił skinieniem głosy i cofnął się w kierunku łóżka, nie zaszczycając już lekarza spojrzeniem.

Nie chciał nikogo widzieć. Chciał być sam. I cierpieć. Przez kilka chwil chciał po prostu przeżywać swój osobisty dramat w zupełnej samotności.

&

Nie widział ich ani razu – zarówno wtedy, kiedy przebywał jeszcze w szpitalu jak i już wtedy, gdy go z niego wypisano. Bał się spojrzeć w ich oczy, które z pewnością będą pełne wyrzutów i pretensji… i bez tego czuł się wystarczająco beznadziejnie, chociaż wszyscy powtarzali, że wina nie leży po jego stronie, bo przecież skąd mógł wiedzieć, że komuś bardzo zależało na tym, by zniszczyć ich zespół…

Jednak te wytłumaczenia wcale nie sprawiały, że było mu lżej.

Bo to nie tamci powinni leżeć teraz z dala od reszty, na zawsze pozbawieni prawa do śpiewu; mało tego, oni utracili nawet szansę mówienia…

Ta myśl łamała mu serce. I wiedział, że nie potrafiłby stawić czoła swoim kolegom.

Bo jemu nic się nie stało. Fakt ten wydawał mu się być niesamowicie bolesnym, choć powinien tak naprawdę się cieszyć. Ale nie potrafił. Bo to jemu powinna stać się krzywda a nie Kanginowi, którego wesołe anegdoty i ciepły śmiech często dawały siłę pozostałym członkom Super Junior. Jemu, a nie Yesungowi, dzięki któremu każda wykonywana piosenka stawała się arcydziełem… Jemu, nie im.

Poczucie ogromnej niesprawiedliwości sprawiało, że nie miał ochoty nawet podnosić się z łóżka. Więc się nie podnosił.

- Donghae, no weź, musisz coś zjeść – prosił Eunhyuk, otwierając okna, by wpuścić do jego pokoju trochę powietrza – Ryeowook dwoi się i troi, żeby przygotować ci cos smacznego i nie drażniącego twojego przełyku…

- Nie – mruknął pod nosem, zakopując się pod kołdrą. Jak oni mogli spokojnie żyć, kiedy w ich małym świecie wszystko legło w gruzach? Jak radzili sobie z tym wszystkim i dlaczego on nie potrafił…?

- Lepiej przyjdź do kuchni po dobroci… nie chcesz się narazić na gniew Teukie albo Heechul hyunga, prawda? Wiesz przecież, że są jednymi wielkimi bombami zegarowymi…

- Wiem… - wyszeptał i pozwolił, by przyjaciel zrzucił z niego kołdrę i zaprowadził go Ryeo, który na jego widok uśmiechnął się łagodnie i postawił przed nim talerz z jedzeniem.

&

Ku jego zaskoczeniu, szpitalny korytarz w nocy wcale nie wyglądał tak przerażająco, jak się spodziewał. Żadnych podejrzanie mrugających żarówek ani przeraźliwych jęków nękanych bólem pacjentów. Zamiast tego przywitała go rozświetlona i wypełniona ciszą przestrzeń.

Powolutku chodził od drzwi do drzwi, uważnie czytając znajdujące się przy nich tabliczki z imionami. Pokiwał głową z zadowoleniem, gdy znalazł tę, której szukał i nie pukając, ostrożnie wszedł do środka, starając się nie hałasować.

Yesung stał przez moment w miejscu, przyzwyczajając oczy do ciemności, po chwili podszedł jednak do łóżka, w którym ciężkim, niespokojnym snem spał jego kolega.

Tak dawno nie spoglądał na jego twarz… i teraz, przypatrując jej się uważnie widział, jak wielka zmiana dokonała się w nim od tamtej pory. Zazwyczaj, Kim Youngwoon spał jak dziecko, od czasu do czasu mamrocząc coś pod nosem, zawsze jednak z pogodnym wyrazem twarzy. Teraz jednak brwi miał ściągnięte, a wargi rozciągnięte zostały w nieprzyjemnym grymasie.

Jongwoon niespiesznie wyciągnął dłoń w jego kierunku, by po chwili, swoim dawnym zwyczajem, przesunąć palcem po miejscu nad górną warga swojego dongsaenga, który poruszył się nagle i ścisnął go za nadgarstek, otwierając szeroko oczy, ale gdy tylko zauważył, z kim ma do czynienia, westchnął ciężko i zrobił hyungowi miejsce obok siebie.

Yesung jeszcze raz wyciągnął przed siebie jedną z dłoni, delikatnie przykładając ją do gardła Kangina, a drugą, zaciśniętą w pięść, przykładając do swoich ust. Zacisnął powieki, które od dłuższej chwili piekły go za sprawą niechcianych łez i raz po raz energicznie kręcił głową, jakby nie zgadzał się na los, jaki przyszło im dzielić. Młodszy mężczyzna przyciągnął starszego do siebie i zamknął w mocnym uścisku; po chwili obaj poczuli na swoich koszulach łzy towarzysza, ale nie wstydzili się ich. Rozumieli się doskonale; wiedzieli, że w tej sytuacji mogą sobie pozwolić na płacz. Bezgłośny, bolesny, będący krzykiem zrozpaczonych serc.

Bo cóż innego mogli zrobić…

&

„Dlaczego Donghae nie przyszedł ani razu?” – napisał Youngwoon na karteczce, spoglądając na przyjaciół, którzy przyszli do niego i Yesunga z wizytą.

 - On… wciąż się boi, że mu nie wybaczyliście – wyjaśnił Siwon, smutno się uśmiechając.

„Przyprowadźcie go, chcę go zobaczyć”.

- Właściwie, to… siedzi właśnie na korytarzu. Chciał was odwiedzić, ale w ostatniej chwili zrezygnował i powiedział, że nie da razy.

„Niech tu przyjdzie. Musi tu przyjść”.

Chwilowe poruszenie i nagle drzwi do sali otworzyły się na oścież.

- Ja… cześć – mruknął spłoszony Hae, spoglądając na swoje stopy.

Kangin wstał z łóżka i podszedł do niego, po czym uniósł jego brodę tak, że Donghae zmuszony był na niego spojrzeć. Czuł, jak dłoń Kangina drży odrobinę. Oczy zaszły mu łzami.

- Przepraszam… - wyszeptał – ja nie wiedziałem, że to się tak skończy. Chciałbym cofnąć czas… to ja powinienem być niemy, nie wy… - kilka łez potoczyło się po jego policzku.

Wtedy Youngwoon poklepał go po głowie, próbując się uśmiechnąć i pokazać mu, że nie jest na niego zły i że wraz z Yesungiem zrozumieli, że żadna w tym jego wina.

- Ryba, Jongwonnie pisze, że cieszy się, że chociaż tobie nic się nie stało – poinformował go Heechul, uśmiechając się delikatnie.

- Ja… - głos Donghae brzmiał niemrawo - … ja… Boże, tak mi przykro – tym razem rozpłakał się już na dobre.

- Za dużo u nas łez ostatnio… - wyszeptał Sungmin, opierając się o parapet i spoglądając na jasne, błękitne niebo, szukając w nim pocieszenia.

Jednak z przykrością zauważył, że barwa nieboskłonu ciemnieje. Szykowała się ogromna burza. Jakby to był jakiś znak…

Ale czy mogło przydarzyć się jeszcze coś gorszego? Miał nadzieję, że nie i ta burza, która rozpętała się w ich życiu, wraz z tym dniem sprawi, że zaczną od nowa.

Jak bardzo się pomylił, wierząc w przyszłość, jakiej oczekiwał…

&

Obserwował zarówno Yesunga jak i Kangina bardzo uważnie i widział, jak bardzo ciężko pracują na to, by spróbować żyć od nowa choć widział, że jest to dla nich naprawdę ciężkie i że tak naprawdę wciąż brakuje im sił i samozaparcia, żeby starać się ze wszystkich sił. Zauważył, że w obojgu coś zgasło i tak naprawdę wszystko, co robią, wykonują tylko dlatego, żeby spełnić prośby najbliższych, a w rzeczywistości byli zupełnie zniechęceni i nie wiedzieli, co tak naprawdę mieliby robić teraz w życiu.

Obserwował, jak z dnia na dzień zamiast budować swoją nową przyszłość i szukać rozwiązań, zamykają się w swoich światach, wypełnionych samotnością i ciszą.

A on nie mógł im w żaden sposób pomóc, choć próbował wielokrotnie.

Jakby tego było mało, wciąż nie znaleziono osoby odpowiedzialnej za to wszystko, co ich spotkało mimo, że dokładnie opisał kobietę, która nalewała im napój na tamtym przyjęciu.

I kiedy już stracił wszelką nadzieję na to, że kiedykolwiek ktokolwiek ją znajdzie, zdarzyło się coś, co po raz kolejny wywróciło jego życie do góry nogami.

Wracał właśnie ze szpitala, schowany pod ogromnym, zielonym parasolem i zmierzając do samochodu, w którym czekał na niego manager.

I wtedy ją zobaczył. Wychodziła właśnie z pobliskiej kawiarni, rozmawiając z kimś przez telefon. Zamarł na moment, ale już chwilę później otrząsnął się z szoku.

- Hej! Ty tam, zatrzymaj się! – zawołał w jej kierunku; kobieta odwróciła się i gdy tylko ujrzała jego twarz, pomknęła przed siebie. Donghae nie wahając się ani chwili ruszył za nią, wciąż krzycząc, by się zatrzymała.

Nagle kobieta wbiegła na ulicę, mimo mrugającego zielonego światła. Hae nie zauważył jednak ostrzegawczego migania i rzucił się za nią w pościg. Był tak skoncentrowany na jej sylwetce, że nie zauważył, iż światło już dawno zmieniło się na czerwone, a z dwóch stron pędziło ku niemu kilka samochodów.

Wrzasnął z przerażeniem, gdy poczuł, jak coś ciężkiego łamie mu nogi…

&

Wiosenny wietrzyk delikatnie owiewał twarze żałobników, którzy zebrali się na niewielkim cmentarzu by pożegnać niezwykle cennego człowieka, którego los odebrał im tak nagle.

Słońce delikatnie tańczyło na świeżo wykopanym grobie, jakby składając hołd wspaniałemu artyście. Ktoś szlochał głośno, ktoś inny wpatrywał się z wyrzutem w niebo, ściskając w dłoni kwiaty.

Wraz z upływem czasu cmentarz stawał się coraz bardziej pusty, aż w końcu przy nagrobku pozostały tylko dwie osoby, stojące tam w zupełnej ciszy i czujące, że śmierć ich przyjaciela nie może pójść na marne. Obaj wiedzieli, że od tej chwili będą musieli żyć najlepiej, jak potrafią, by pokazać przyjacielowi, który z pewnością obserwował ich z góry, że jego ogromna troska o ich życie nie poszła na marne…

- Donghae, dziękuję – powiedzieli bezgłośnie, uśmiechając się łagodnie.