Nie zostawiaj mnie

Opowiadanie nie ma tytułu, bo na żaden nie wpadłam, ot. Miałam go tu nie wstawiać, ale ostatecznie stwierdziłam, że skoro i tak przez dłuższy czas nie pojawi się tu nic nowego, to mogę je tu wrzucić.
Miłego czytania (o ile ktoś to w ogóle czyta? w co wątpię  ;o)
Acha. Tym razem też nie ma korekty. Ups, ja nieprofesjonalna.

KONIEC

Nie zostawiaj mnie… błagam, zostań tu jeszcze przez moment, wciąż mam ci tyle do powiedzenia…

Wiem, że nie masz pojęcia, co się dzieje; nie rozumiesz, dlaczego właściwie spod twoich delikatnych palców wychodzą tak dziwne słowa. Doskonale rozumiem twoje zmieszanie; jak nikt inny zdaję sobie sprawę, że chciałabyś po prostu skasować kilka poprzednich zdań i z satysfakcją wyłączyć ten dokument – w końcu właśnie skończyłaś pisać swoją najważniejszą powieść. Mogłabyś to zrobić, a potem wmówić sobie, że to się nigdy nie zdarzyło.

Mogłabyś, ale nie potrafisz, prawda? Coś każe ci pisać, prawda?

To ja przejąłem teraz nad tobą władzę. Ja, bohater właśnie ukończonej powieści. Ja, nikt inny.

Musisz czuć się teraz naprawdę skołowana… przepraszam, że pozwoliłem sobie na coś takiego, ale nie potrafiłem znaleźć innego sposobu, by móc do ciebie dotrzeć. Tylko tak mogłem sprawić, że twoje myśli jeszcze przez chwilę przy mnie pozostaną… bałem się, że jeśli spróbuję odezwać się do ciebie innym razem, nie będziesz w stanie usłyszeć mojego głosu i nie pozwolisz mi sobą pokierować. Że mnie nie rozpoznasz.

Boję się, że jeśli niczego nie zrobię, w twoim sercu pozostanę tylko papierową postacią; kolejnym z bohaterów, o których z czasem zaczniesz zapominać, aż w końcu mój obraz zupełnie zatrze się w twoim umyśle. Tak być nie może. Nie chcę, byś o mnie zapomniała. Nawet na sekundę. Pragnę stać się kimś więcej niż tylko niematerialnym bytem; duchem, który jedynie podzielił się z tobą swoimi wspomnieniami, po czym odszedł w niepamięć wraz z ostatnią pozostawioną przez ciebie kropką. Być może inni tak robią, ale ja tak nie potrafię. Nie jestem w stanie znieść myśli o tym, że prędzej czy później mnie porzucisz i skupisz się na kimś innym. Nie mogę do tego dopuścić. Sprawię, że będziesz o mnie myśleć jeszcze przez bardzo długi czas. Ponieważ tylko w ten sposób mogę przy tobie pozostać. 

Nie chcę, byś zaczęła tworzyć kolejną historię, bo wtedy mogę stracić cię jeśli nie na zawsze, to na pewno na bardzo, bardzo długo. Nie jestem na to gotowy. Nie teraz.

Jeszcze raz bardzo przepraszam za to, co robię. Ale musisz wiedzieć, że dla mnie to też jest pierwszy raz. Nigdy wcześniej nie próbowałem wedrzeć się do wnętrza swojego twórcy bardziej niż to było konieczne. Mam nadzieję, że wybaczysz mi to i zrozumiesz, że naprawdę zależy mi na tym, by wciąż istnieć w twoim sercu.

Gdybym tylko posiadał materialną postać w twoim świecie, nie musiałbym się do tego posuwać… wszystko wyglądałoby zupełnie inaczej. A tak… pozostaje mi tylko radzić sobie w ten sposób. Naprawdę mi przykro… wybacz. Musisz mi to wybaczyć… choć może lepiej by było, gdybyś mnie znienawidziła... miałbym wtedy gwarancję, że dopóki tli się w tobie choć niewielka iskra tej nienawiści, będę mógł mieszkać w twoim ciepłym, przytulnym sercu. Zdążyłem się już w nim zadomowić i naprawdę nie chcę go opuszczać.

Ale… dlaczego milczysz? Pozwalasz mi mówić, czy może wciąż nie wierzysz w to, co się dzieje?

A ty byś uwierzył? Gdybyś był mną… czy miałoby to dla ciebie jakikolwiek sens?

Gdybym był pisarzem, tak jak ty? Owszem, uwierzyłbym. Dlaczego nie? Ludzie potrafią uwierzyć w różne dziwne rzeczy, więc dlaczego nie dać wiary czemuś takiemu? Tylko dlatego, że nikomu wcześniej się to nie zdarzyło? Albo raczej – że nikt nigdy nie miał odwagi o tym mówić? To za mało, by móc zniechęcić kogoś, kto przecież i tak widzi więcej i czuje mocniej niż zwykła osoba. Kogoś z Darem Słowa nie powinno to dziwić. Ktoś z tym Darem potrafi zrozumieć istnienie światów i zjawisk, o których nikt inny wcześniej nie słyszał.

Tak, uwierzyłbym. I ty też to zrób, tak będzie prościej dla nas obojga. Najwyżej zrzucisz to potem na te dwa kieliszki wina, które wcześniej wypiłaś, albo na zmęczenie, które odczuwasz od kilku dni…

Wiesz o mnie nawet to?

Wiem to i o wiele więcej. Od ponad roku obserwuję cię zza zasłony słów i myśli. Jestem z tobą za każdym razem, gdy tylko sobie o mnie przypomnisz, a szczególnie wtedy, kiedy opisujesz moją historię w swojej powieści. Przez ostatni rok towarzyszyłem ci prawie każdego dnia. Nie mam pojęcia, co sprawia, że tak się dzieje. Mój świat jest tak podobny do twojego, a jednak całkowicie od niego inny… nie rozumiem jego zasad, wciąż nie odnalazłem tu własnego miejsca…

Jestem pewien tylko jednego. Chcę być przy tobie tak długo, jak tylko będę mógł. Może nawet do końca świata. Albo i dłużej, jeśli moje piętno wyraźnie odciśnie się na twojej nieśmiertelnej duszy.

…

Co się stało? Pospieszyłem się? Powiedziałem coś nie tak? Wystraszyłaś się czy coś? Nie jestem nikim strasznym, znasz mnie przecież. Tak dobrze, jak nikt inny. Tak dobrze nie znała mnie nawet ta dziewczyna, którą kiedyś kochałem do nieprzytomności i której historię opisałaś na moją prośbę…

… to nie dzieje się naprawdę. To zbyt niedorzeczne, zbyt nierealne, by mogło mieć naprawdę miejsce.

Wszystko, co właśnie widzisz, jest tak prawdziwe jak gęsia skórka, pojawiająca się właśnie na twoich odkrytych ramionach.

Niemożliwe. To po prostu kaprys zmęczonego umysłu. Tak. Najzwyczajniej w świecie wymyśliłam sobie i ciebie, i to, co do mnie teraz piszesz. Co uważasz, że piszesz. Tak. Panuję nad tym. To po prostu kolejne z moich opowiadań. Tyle, że trochę bardziej dziwne. Takie, w którym rozmawiam sama ze sobą. Tak.

Nie. Nie wymyśliłaś mnie. Wiem, że nie. Przecież to ja pierwszy odwiedziłem cię którejś nocy we śnie i poprosiłem, byś opisała moją historię. Nie pierwszy raz wkradałem się do snów Twórcy, ale tylko ty odpowiedziałaś na moją prośbę…

Nieprawda. Oczywiście, śniło mi się coś takiego, ale przecież to był tylko sen. Wcale mi niczego nie opowiadałeś. Wymyśliłam sobie ciebie, rozumiesz? Stworzyłam cię ze Słów, kopiując wielkie, Boskie Dzieło Stworzenia. Nigdy mi o niczym nie mówiłeś; nikt tego nie robi. Żadna z postaci, których losami kieruję. To tylko takie gadanie, żeby jakoś wytłumaczyć innym, skąd się biorą moje pomysły. To tylko kolejna z moich bajeczek. A ty nie istniejesz.

Bzdury. Totalne bzdury. Naprawdę uważasz, że mnie nie ma?

Tak. Nie istniejesz. Wydaje mi się, że po prostu tracę zdrowy rozsądek. Wariuję. Pomieszało mi się w głowie i mam zwidy. Tyle.

Nic z tych rzeczy, wszystko z tobą w porządku. Może nawet bardziej niż w porządku, skoro mimo wszystko dostrzegasz moją obecność i masz mój obraz przed oczami… nawet, jeśli nie chcesz tego przyznać. Widzisz moje słowa na ekranie komputera i czujesz, że to, co właśnie wystukujesz na klawiaturze nie pochodzi od ciebie. Przyznaj to w końcu. Przecież nie po to odezwałem się do ciebie, by kłócić się o tak nieistotne sprawy…

Nieistotne? Jak to nieistotne? Czy jest w tej chwili coś ważniejszego niż to, co już zdążyłeś mi do tej pory napisać… co ja napisałam, bo tak mi coś kazało?

Cóż… chyba nie. Jakby się tak nad tym zastanowić, to w sumie nie ma znaczenia, o czym rozmawiamy. Dopóki prowadzimy jakikolwiek dialog, jest dobrze. Naprawdę. Jestem szczęśliwy, że udało mi się wyszarpnąć losowi taką szansę z rąk. Szansę, która może się przecież nie powtórzyć.

Dlaczego nie? Czy to jakaś istotna zasada świata, którego właściwie nie znam? Świata słów, myśli i cieni, do którego ty należysz? Możemy porozumieć się w ten sposób tylko ten jeden, jedyny raz i już nigdy więcej?

Nie jestem pewien, ale… mam wrażenie, że tak właśnie jest. Mało tego, wydaje mi się, że złamałem jedną z najważniejszych reguł mojego świata… być może tak właśnie jest i będę musiał ponieść tego konsekwencje, jakiekolwiek by nie były. Ale nie żałuję. Gdybym mógł… nie. Jeśli będę mógł, zrobię to jeszcze raz. Chcę to robić. Nawet jeśli miałoby to zachwiać równowagę we Wszechświecie.

Wciąż nie rozumiem, dlaczego tak bardzo ci na tym wszystkim zależy… nie wystarczyło ci, że mogłeś być ze mną przez ten rok? Że pokazałeś mi ogromną część siebie, pozwalając mi napisać moją nową powieść? Dlaczego podejmujesz tak ogromne ryzyko i postępujesz tak strasznie samolubnie…? Naprawdę musisz to robić?

Tak. Ponieważ to nie wystarczy. To za mało, wciąż mi ciebie za mało!

Dlaczego?

…

Co jest? Najpierw zasypujesz mnie lawiną słów, piszesz o tym, jak bardzo się boisz, że cię zostawię, a kiedy usiłuję to wszystko zrozumieć, stajesz się małomówny? Nagle milkniesz?

Prawdę mówiąc, obawiam się, że mnie wyśmiejesz i po tym, co powiem, już na pewno mnie zostawisz. Będziesz miała mnie dość i zwyczajnie sobie pójdziesz… Nie patrz tak na mnie. Nie lekceważ mojego strachu.

Jak byś się czuła, gdyby osoba, którą kochasz najbardziej na świecie, miała za moment zostawić cię na zawsze?!

Osoba… którą kocham? Czy ty chcesz przez to powiedzieć, że…

Tak. Kocham cię.

To największa głupota jaką dziś przeczytałam.

Niby dlaczego?! Dlaczego uważasz to za głupie?! To, że nie posiadam materialnego ciała w twoim świecie, nie znaczy że w ogóle go nie mam! Posiadam je! Piękne, zdrowe ciało, w którym bije serce, które kocha!

Może i kocha, ale nie mnie. Co z tą dziewczyną z powieści? Chcesz powiedzieć, że najpierw szalałeś na jej punkcie, a teraz tak po prostu ci się odmieniło?

Nie. Kochanie jej nie ma już większego sensu. Ta dziewczyna już dawno nie żyje. Właśnie dlatego poprosiłem, byś opowiedziała naszą historię w moim imieniu. Chciałem… zasłużyła na to. Zasłużyła na to, by o niej pamiętano.

Och… jak umarła? Kurczę, to strasznie przykre, zdążyłam ją polubić i myślałam, że będziecie ze sobą naprawdę długo… Była taka milutka i kochana… Straszna szkoda, doprawdy…

Haha.

Co cię tak bawi? Mówię to całkiem serio…

Wiem. I właśnie to jest w tym wszystkim takie zabawne. Zaczynasz brać wszystko na poważnie. Zaczynasz mi wierzyć. Nawet nie wiesz, jak bardzo mnie to cieszy. Myślałem, że zaczniesz kwestionować fakt, jakoby bohater powieści mógł zakochać się w swoim twórcy, a tu nic takiego nie nastąpiło… otwierasz się na mnie? Naprawdę mi wierzysz? Chcę się upewnić. Zobaczyć to na własne oczy. Odpowiedz. Wierzysz mi?

Jak mam ci nie wierzyć, skoro wyraźnie czuję w sobie twoją obecność? Trudno mi to wyjaśnić, ale czuję się tak, jakby nagle pojawiła się we mnie druga dusza. Czy to ty? To musisz być ty…

Jesteś niesamowita. Potrafisz wyczuć tak delikatną obecność…

Nie jest taka znów delikatna, skoro kontroluje pracę moich dłoni…

Przepraszam… gdybym mógł… gdybym tylko mógł, nie posuwałbym się do tego, już ci to mówiłem.

Wiem. Nie szkodzi. Chyba… zdążyłam się już przyzwyczaić. Jak się nad tym zastanowić, to jest to nawet zabawne. Odrobinę. Trochę przerażające, ale jednak zabawne. Na sto małych kaczuszek! Rozmawiam z bohaterem mojej powieści! Mało tego, ten bohater uważa, że mnie kocha! Musiałam zupełnie zwariować. Albo nie. Może faktycznie mnie kochasz, może rzeczywiście istnieje ten drugi świat, świat ludzi-opowieści. Dlaczego nie? Kim jestem, żeby twierdzić, że czegoś takiego nie ma, prawda? Nie mam takiego prawa. Ale pozwól, że zadam ci pytanie. Skąd dowiedziałeś się o moim świecie i jak udało ci się do mnie dotrzeć?

Nie mam pojęcia. Znam twój świat, odkąd pamiętam. Z czasem doszło nawet do tego, że zacząłem go uważać za swój własny. Dopóki nie zrozumiałem, że to nieprawda.

Kiedy… kiedy to odkryłeś?

Gdy zacząłem cię kochać. Zrozumiałem, że na nic zdają się próby mówienia do ciebie, skoro nie potrafisz mnie usłyszeć nawet wtedy, kiedy jestem tuż przy tobie. Na nic mi moje własne ciało – niepotrzebne mi ręce, które nie mogą cię objąć, dłonie, którymi nie mogę otrzeć twoich łez, które przez ten rok widywałem tak często. Tego właśnie nie znoszę najbardziej. Nie mogę cię dotknąć. Nigdy nie mogłem. Bo jestem tylko… tylko mieszkańcem mojego świata. I choćbym nie wiem jak próbował, nie potrafię zniszczyć dzielącej nas bariery.

Jestem skazany na spoglądanie na ciebie zza słów. Nie mogę zrobić nic, by ci pomóc, gdy czujesz się źle. Nie mogę sprawić, byś dzięki mnie się uśmiechnęła, nie potrafię cię objąć i pocałować, dotknąć twoich długich, jasnych włosów, nie mogę przynieść ci kwiatów ani wręczyć urodzinowego prezentu, nie mogę zabrać cię do teatru, który tak kochasz… nie jestem w stanie zrobić żadnej rzeczy, które może robić zakochany mężczyzna z twojego świata. Nawet nie wiesz, jak strasznie mnie to boli.

Ale teraz do mnie mówisz. Dotarłeś do mnie. Widzę cię, potrafię cię zobaczyć. Widzę, jak smutno teraz wyglądasz, jak pochylasz ramiona i ciężko wzdychasz… chciałabym cię jakoś pocieszyć, powiedzieć, że będzie dobrze… ale nie mogę. Nie mam pojęcia, czy będzie dobrze.

Naprawdę jesteś cudowna. Dziękuję, że tak bardzo się mną przejmujesz. Dziękuję ci z całego serca. Sprawiasz, że po raz kolejny chcę zacząć szukać wyjścia. Musi istnieć jakieś wyjście. Los nie może być tak okrutny, by pozwolić mi cię pokochać, ale nie pozwolić na to, bym mógł być zawsze przy tobie. To niesprawiedliwe…

A gdybym… gdybym napisała historię, w której ty i ja… jesteśmy razem? Czy to ci wystarczy? Czy będziesz szczęśliwy, mogąc mieć część mnie w swoim świecie? Myślę, że mogłabym to dla ciebie zrobić, jeśli to cię ucieszy…

Nie chcę mieć części ciebie. To nie będziesz cała ty, prawdziwa ty, tylko twój mały zamiennik. Nie chcę. Wolę nigdy cię nie spotkać niż cierpieć z powodu niemożności bycia ze stuprocentową, prawdziwą tobą. Nie chcę ciebie ze słów, pragnę ciebie z krwi i kości, a tego nie możesz mi dać…

Przepraszam.

Nie, to ja przepraszam. Nie powinienem w ogóle zaczynać tej rozmowy… Nie. Nie powinienem był nawet pozwolić sobie na pokochanie ciebie. Ale nie potrafiłem nie kochać cię widząc cię taką piękną, tak cudownie skupioną na tworzonej przez siebie opowieści. Nie mogłem zapanować nad sercem, które kołatało za każdym razem, kiedy spoglądałaś na mnie oczami wyobraźni i kiedy widziałaś we mnie kogoś wspaniałego, choć ja miałem siebie za niewiele wartą postać. Nie potrafiłem powstrzymać uczucia, które do reszty zawładnęło mną, gdy zobaczyłem, jak bardzo martwisz się tym, czy opowiadasz wszystko tak jak trzeba. Ujęłaś mnie do reszty łzami, które wylałaś nad moją nędzną przeszłością…

Nie rumień się. Wyglądasz tak pięknie, kiedy się rumienisz…

Przepraszam. Nie mogę nic dla ciebie zrobić…

Możesz. Po prostu noś mnie w sercu. Zawsze, przez całe życie. Pamiętaj o mnie zawsze, nawet jako szalonego dziwoląga, który przyszedł nie wiadomo, skąd i mówił niestworzone rzeczy. Po prostu o mnie myśl. Jak najczęściej.

To ci wystarczy?

Musi. Dopóki nie znajdę jakiegoś sposobu, by móc się pojawić przed tobą jako ktoś, kogo możesz dotknąć.

Nie napiszesz do mnie więcej? Nie zajrzysz do mnie we śnie? Nie wiem dlaczego, ale jest mi smutno z jakiegoś powodu… chciałabym móc z tobą rozmawiać… nie podoba mi się fakt, że tylko ty będziesz mógł mnie zobaczyć, a ja… ja będę po prostu musiała wierzyć, że mnie obserwujesz, tak? To dopiero jest niesprawiedliwe.

Zobaczysz mnie. Wiem, że będziesz w stanie to zrobić. Jesteś niesamowita, jesteś kimś o niesamowitej, niespotkanej wrażliwości, nie zapominaj o tym… jeśli bardzo tego zapragniesz, będziesz mogła mnie zobaczyć. Będę czekał…

Już idziesz? Tak szybko…?

Na mnie już pora, sama chyba czujesz, że tracę kontrolę nad twoimi dłońmi. Twoimi cudownymi, ślicznymi dłońmi… Dziękuję, że mi ich użyczyłaś. Dziękuję. I pamiętaj. Będę przy tobie zawsze, gdy tylko przywołasz mnie myślami. Zawsze. Do widzenia. Do zobaczenia. Kocham cię.

Nie. Zostań tu jeszcze przez moment. Porozmawiajmy jeszcze. Nie znikaj tak szybko, dopiero zaczęłam w to wszystko wierzyć, nie możesz tak po prostu sobie pójść mówiąc, że niby jestem w stanie cię zobaczyć. Nie jestem. Nie umiem. Proszę. Nie zostawiaj mnie…

Dziewczynka bez twarzy

Przyznaję bez bicia. Tekst jest bez jakiejkolwiek korekty, bo... no nie wiem, chyba jest za świeży, żebym sama mogła ją zrobić, albo coś... tak czy inaczej, pisałam na konkursiwo pod wpływem chwili, nie wyszło, więc wrzucam tu. Miłego czytania. Opinie mile widziane... no, tak myślę.

Dookoła mnie ciemność i cisza. Oplatała mnie i drażniła wszystkie zmysły. Zdawało mi się, że powoli zaczynam panikować. Nie chciałam tam być. Miotałam się przez chwilę w miejscu jak ptak zbyt prędko wyrzucony z gniazda. Obracałam się w kółko jak bączek wprawiony w ruch. Nie potrafiąc oswoić tej przerażającej ciszy i ciemności, która opadła na moje oczy, Bałam się ruszyć nawet o milimetr. Nie miałam pewności, że jeśli zrobię krok do przodu, wciąż będę bezpieczna. Mogłabym zrobić krok w tył. Ale istniała szansa, że i tam będzie czaić się niebezpieczeństwo… choć nie byłam pewna, co takiego miałoby napaść na mnie w ciemności i ciszy.

- Halo – szepnęłam cokolwiek, byle tylko móc cokolwiek usłyszeć. Jakikolwiek szmer, odgłos, cokolwiek. Mimo, iż moje usta się poruszały, nie wydobył się z nich żaden dźwięk. Nie czułam też drgania strun głosowych. Przestraszyłam się jeszcze bardziej. Czyżbym była martwa? Nie czułam się jak ktoś, kto przestał żyć… choć tak naprawdę nie miałam pojęcia, jak to jest umrzeć. Coś takiego przytrafiało mi się po raz pierwszy.

- Halo? – spróbowałam jeszcze raz i tym razem usłyszałam swój przytłumiony głos. Nie poczułam ulgi. Ani trochę, a wręcz przeciwnie, niepokoiłam się coraz bardziej i bardziej. Bałam się, a mimo to po raz pierwszy w życiu towarzyszyło mi jakieś dziwne uczucie lekkości. Było to trochę tak, jakbym pozbyła się wszystkiego, co przygniatało mnie do tej pory, choć nie do końca. Jakbym odłożyła swoją skórę, swój ciężar żył i mięśni gdzieś na bok. Cieszyłam się tym nowym doświadczeniem i jednocześnie nie byłam z tego zadowolona. Nie było to nic nowego, całe moje dotychczasowe życie składało się z takich dwoistości. Jakby istniały we mnie dwie tożsame, a jednak różne istoty. Dwie dusze żyjące w tym samym miejscu i w tym samym czasie, jedna wymieszana z drugą. Lubiące i nienawidzące tę samą rzecz. Choć może to była jedna dusza…

Za wszelką cenę postanowiłam się trochę uspokoić i dopiero potem zdecydować, co będę robić dalej. Przymknęłam powieki. I wtedy poczułam na nich oraz na chłodnych dotychczas policzkach, przyjemne ciepło, takie samo, które towarzyszy ludziom, gdy nagle zapali się światło. Ostrożnie otworzyłam jedno oko, a potem, i drugie, otwierając jednocześnie oczy ze zdziwienia.

Miejsce, w którym się znajdowałam nie było pustką, jak mi się wcześniej wydawało, a raczej czymś w rodzaju dość ciemnego przedsionka, z dwojgiem drzwi – po prawej i po lewej stronie. Zastanawiałam się, skąd pochodzi to nikłe światło, które nagle pojawiło się znikąd i delikatnie opromieniło to pomieszczenie, ale nie udało mi się znaleźć jego źródła.

Ku mojemu zaskoczeniu, nie było też zupełnie cicho. A nawet jeśli, to z pewnością nie przypominało tamtej nienaturalnej, ciężko opadające na moje uszy, bezwzględnej i przytłaczającej ciszy. Tę nową byłam w stanie oswoić niczym zabłąkane, nieznane wcześniej zwierzątko. Byłam niemal pewna, że do moich uszu dociera znajomy mi z codzienności szum, ale towarzyszyło mu coś jeszcze, jakby… pulsowanie. Dźwięk ten dochodził do mnie bez przeszkód, mimo iż nie potrafiłam wyjaśnić jego pochodzenia.

Gdzie też mogłam się znaleźć, że było tam tak dziwnie…?

Przymknęłam oczy raz jeszcze, po cichu licząc na to, że gdy je podniosę, znów coś się zmieni i zdołam w końcu odgadnąć, gdzie się właśnie znajduję.

Coś dotknęło moich ust. I chociaż było miękkie i delikatne, wystraszyłam się nie na żarty. Chciałam krzyknąć, ale z jakiegoś powodu znów nie byłam w stanie wydobyć z siebie głosu. Cofnęłam się kilka kroków i zamiast otworzyć oczy, wciąż je zaciskałam, nie chcąc jeszcze mierzyć się z tym, czego obawiałam się, że nie udźwignę. Ale nie mogłam tam stać w nieskończoność. W końcu ta druga część mnie była zaintrygowana całą sytuacją.

Przede mną stała drobna, jasnowłosa dziewczynka ubrana w śliczną, jasnoniebieską sukienkę. Spoglądała w dół, a jej długie włosy nie pozwoliły mi dostrzec rysów jej twarzy.

- Cześć – czułam, jak mimowolnie poruszam ustami. Nie miałam zamiaru się z nią witać… a mimo to moje wargi poruszały się, wypowiadając poszczególne głoski. Nie panowałam nad nimi… albo tak mi się tylko zdawało. Niczego już nie byłam pewna.

Dziewczynka uniosła głowę i spojrzała na mnie. To znaczy z pewnością by to zrobiła… gdyby miała twarz. Pomachała mi dłonią przed nosem i wskazała na jedne z drzwi. Z zewnątrz wyglądały zwyczajnie, tak bardzo, jak tylko zwyczajne mogą być drzwi. Ciemne, bez ozdób, zupełnie jednolite.

Dziewczynka otworzyła je na oścież i gestem zaprosiła mnie do środka. Ja jednak nie byłam w stanie oderwać wzroku od wewnętrznej strony drzwi. Obdrapane i postrzępione w wielu miejscach wyglądały tak, jakby jakaś bestia próbowała stawić jej czoła, ale osłabiona ciągłą walką, w końcu dała za wygraną. Nie oznaczało to wcale, że przestała walczyć ani że znikła. Z pewnością wciąż czaiła się gdzieś w środku, tylko czekając na okazję, by móc rozedrzeć mnie na strzępy.

Po jakimś czasie, czując narastającą irytację mojej małej towarzyszki, postanowiłam do niej dołączyć.

Niemal ogłuszył mnie panujący tam hałas, a panująca tam nieprzyjemna woń prawie pozbawiła mnie przytomności.

Chciałam zapytać, co to za miejsce, ale zanim zdążyłam otworzyć usta, już znałam odpowiedź. Nie była może dokładna i wyczerpująca, ale w jakiś sposób wyjaśniała, skąd ten hałas i ten potwornie brzydki zapach.

Było to mieszkanie zła. Czystego zła. Tej jego postaci, która walecznie broniła swojego terytorium, nie bojąc się niszczyć sama siebie. Tu mieszkała nienawiść, długimi palcami śmiertelnie oplatająca szyje intruzów, którzy byli niewystarczająco zwinni, by jej umknąć. Tu przesiadywała zazdrość ze swoją bliźniaczką zawiścią, rozcinając twarze wszystkiemu, co nosiło znamiona piękna i czerpiąc pociechę z nienawiści. Tu wreszcie swój wygodny, wyściełany rozpaczą, wspaniały tron miał demon nicości i pustki. Demon miażdżący, nieznoszący konkurencji, stwór zachłanny i samolubny, strzegący kolejnych drzwi. Dłoń – wstrętną, wychudzoną i powyginaną trzymał na niewielkiej klamce. Wiedziałam, że gdyby tylko mógł, zająłby terytorium, które znajduje się po drugiej stronie.

Chciałam opuścić to miejsce najszybciej, jak się dało. Dziewczynka najwyraźniej myślała tak samo, gestem zachęcając mnie, bym podeszła do drzwi. Ale nie mogłam.

Zbyt przejęta byłam wpatrywaniem się w oczy demona. Smoliście czarne, zdawały się pochłaniać wszystko, na czym tylko spoczęły - w tym i mnie. Powoli poddawałam się temu mrocznemu spojrzeniu, czerpiąc dziką przyjemność z wypełniającej mnie ciemności. I nagle zmieniłam zdanie. Poczułam, że chcę tam zostać, zanurzyć się w ciemności; zapragnęłam niszczyć i zostać zniszczoną. Zapragnęłam krwi dziewczynki czując, że tylko ona może zapewnić mi miejsce u jego boku. Ona, rozumiejąc, w jakiej sytuacji się znalazłam i wiedząc, że nie ma już odwrotu, oparła ramię o tron z rozpaczy.

I wtedy stało się coś dziwnego. Poczułam jej ból… ból, który nieprzerwanie wyciskał mi z oczu łzy, który w cudowny sposób oczyszczał mnie ze wszystkich złych pragnień. 

Z ramienia dziewczynki spływały strużki krwi. Demon był najwyraźniej zadowolony z tej ofiary, ponieważ otworzył drzwi i pozwolił nam przejść. Obie uciekłyśmy stamtąd tak szybko, jak tylko byłyśmy w stanie.

To pomieszczenie było jaśniejsze, ale pełne szarości. W kąciku smętnie pogrywała na jakimś strunowym instrumencie mała kreaturka, koło siebie mając wpatrzoną w nią jak w obrazek postać niemal tonącą we łzach, które sama roniła. Wyglądały jak melancholia i smutek, całkowicie pogrążone w swoim świecie. Kilka metrów za nimi siedziało osamotnienie, malutkie bure kociątko zwinięte w kłębek. Swoim ciałkiem skutecznie blokowało kolejne drzwi, a ja koniecznie chciałam wiedzieć, co chowa się za nimi. Chciałam grzecznie poprosić kotka, by się przesunął, ale stojąca obok mnie dziewczynka pokręciła głową. Czułam, że pragnie bym się nie zbliżała. Nie wiedziałam, dlaczego. Dopiero gdy moja przewodniczka wyciągnęła w jego kierunku drugą, nie zranioną dłoń, zrozumiałam w czym rzecz. Osamotnienie nikogo do siebie nie dopuszczało i gotowe było, by w każdej chwili móc zaatakować każdemu, kto się do niego zbliży. Tak też zrobiło. Pazury wbiły się w miękką skórę dziewczynki, sprawiając niewyobrażalny ból i jej… i mnie. Pomieszczenie wypełnił krzyk.

Wtedy też kot postanowił odejść, zapewne w jakieś ciche i bardziej odosobnione miejsce. Mogłyśmy iść dalej. Było mi przykro z powodu ran jasnowłosej dziewczynki, ale ta zdawała się tym nie przejmować, prowadząc mnie dalej.

W tym pokoju stało tylko lustro. Nic więcej. I inaczej niż w przypadku poprzednich pomieszczeń, na jego temat nie spłynęła na mnie żadna wiedza. Pobudziło to jedynie moją ciekawość. Spojrzałam na dziewczynkę. Ona zaś patrzyła w lustro, oczekując, że zrobię to samo. Z jakiegoś powodu czułam, że jeśli do niej dołączę, odkryję jakąś wielką tajemnicę. Podeszłam więc bliżej.

Dziewczynka spoglądała w lustro, choć nie miała twarzy. A ja już wiedziałam, dlaczego czułam się tak lekka. Byłam jedynie twarzą. Twarzą dziewczynki. Twarzą tej, która stała obok.

Byłam nadzieją. Nadzieją przechadzającą się po własnym sercu. Nadzieją, która szła prosto przed siebie, prąc do przodu i nie przejmując się ranami. Dlaczego jednak nie tworzyłam całości sama ze sobą? Dlaczego byłam tylko twarzą? Co takiego sprawiło, że ja, nadzieja, rozczepiłam się w samym środku serca?

Chciałam to wiedzieć. Byłam pewna, że odpowiedź czeka na mnie za kolejnymi drzwiami, wraz z ciepłem, dobrocią i miłością. Wraz ze światłością.

Muszę tylko znaleźć te drzwi…

Lawina i wiosna

Nie wiem. Nie wiem, co to jest i dlaczego powstało. Ale powstało i szkoda było mi kasować. No to wrzucam, niech tu leży, ech.



Wiosna wita mnie tysiącami zapachów tak jak ty zwykłeś witać mnie lawiną swoich uśmiechów. Gdzie teraz jesteś? Jak wygląda twoje życie, odkąd wszystko dla mnie stało się inne i odkąd nie jestem w stanie za tobą podążać?

Czy twoje oczy wciąż świecą jaśniej niż dwa słońca? A może świat zgasił ich blask, zazdrosny o piękno, którego nie był w stanie posiąść?

Jaki jesteś teraz, po tylu latach spędzonych poza zasięgiem mojego wzroku? Jak inne są twoje uśmiechy?

A może.

Może wcale cię już nie ma?

Nie wiem.

Nie jestem pewna, czy chcę cokolwiek wiedzieć o teraźniejszym tobie, czy nie wolałabym zachować cię takiego, jakim byłeś kiedyś. Kiedy byłeś słońcem, uśmiechem, radością i wiosną.

Tak. Innego nie chcę cię znać.

Wolę zachować w pamięci lawinę twoich cudownych uśmiechów, niech budzą się we mnie wraz z pąkami kwiatów.

Niech wiosna wciąż wita mnie pamięcią o szczęśliwym tobie bym nigdy nie musiała przypominać sobie twej twarzy chłodnej jak jesienny wiatr i mroźnej jak zima. Bo choć widziałam ją tylko raz, to wystarczyło.

Nie chcę już dłużej o tym myśleć.

Chciałabym przestać myśleć o całym tobie, choć jeszcze przed chwilą pragnęłam przywołać wszystkie obrazy, jakie kiedykolwiek namalowałeś w moim sercu. Chcę cię wymazać. Pozbyć się każdej myśli o tobie. Chciałabym już nigdy nie zastanawiać się, gdzie jesteś. Nie zadawać więcej pytań. Tak. Nie mieć więcej pytań i nie mieć już ciebie w głowie.

Chcę być wreszcie wolna jak ptak śpiewający mi nad głową swą radosną pieśń.


Ale przyszła wiosna.
A wiosna zawsze wita mnie tysiącami zapachów tak jak ty zwykłeś witać mnie lawiną swoich uśmiechów…

Wróżka

Ja... nie wiem. Ten tekst chyba nie powinien był powstać w takiej formie. Ale powstał. Zatem... będzie mi miło, jeśli ktoś przeczyta i podzieli się wrażeniami czy coś takiego.

Oparci o drewnianą barierkę, pochyleni nad przepływającym strumykiem, z uśmiechem na ustach wsłuchiwali się w jego szum. Ciepłe słońce radośnie świeciło im nad głowami, powolutku przesuwając się po bezchmurnym niebie.

— Tak się zastanawiam — odezwał się mężczyzna o delikatnej posturze i włosach w kolorze głębokiej czerni — jak myśmy się w ogóle poznali… próbuję to sobie przypomnieć i nic. I ciągle tylko mam wrażenie, jakbyśmy znali się od zawsze. Ale tak przecież nie jest. Kiedyś przecież musiał być dzień, w którym spotkaliśmy się po raz pierwszy, prawda? Pamiętasz coś? Cokolwiek?

— Owszem — odpowiedziała mu jasnowłosa, niska kobieta, uśmiechając się zagadkowo. — Wtedy też było tak ładnie jak dziś. Tak ładnie, tak jasno, tak ciepło… tylko sceneria nieco się różniła. I przede wszystkim… — zrobiła krótką pauzę — to było we śnie.

Śnił o jakimś dużym, przestronnym miejscu. Stał gdzieś sam i obserwował, jak mijają go ludzie o nieznanych mu twarzach. Czuł się odrobinę skołowany i niesamowicie samotny. Z całego serca pragnął mieć przy sobie kogoś, z kim będzie mógł cieszyć się piękną pogodą i spacerem po tej ogromnej, otwartej przestrzeni.

Wziął głęboki wdech i ruszył przed siebie, rozglądając się dookoła. Wyglądało to na jakiś park rozrywki, do którego przez przypadek właśnie wszedł.

 W oddali dostrzegł niewielki oszklony budynek. Niewiele myśląc, postanowił się tam udać.

Kiedy przystanął przed jednym z okien, w jego odbiciu dostrzegł, że stoi za nim niewysoka kobieta o długich, jasnych włosach i słodkim, delikatnym uśmiechu. Chwilę potem zauważył u niej coś jeszcze. Coś na kształt niewielkich, kryształowych skrzydełek, które chwilę później zadźwięczały jak dzwoneczki poruszane przez wiatr i zanim zdążył się odwrócić, tajemniczej postaci już nie było.

Mężczyzna niespecjalnie się tym przejął i już chwilę później znalazł się po drugiej stronie budynku. Teraz znajdował się na jakimś stadionie; w dłoni trzymał bilecik z numerem siedzenia. Odnalezienie odpowiedniego miejsca nie zajęło mu dużo czasu.

Zanim usiadł ktoś pchnął go niechcący na barierkę. Jęknął z bólu, po czym podniósł wzrok. Jego oczy zetknęły się z jasnymi tęczówkami należącymi do tej samej kobiety, którą spotkał przy oszklonym budynku.

Była piękna. Południowe słońce doskonale oświetlało jej drobną postać, a jasne włosy mieniły się tysiącami odcieni. Pełne, jasnoróżowe wargi rozciągały się w przyjaznym, zachęcającym uśmiechu. Miała w sobie coś takiego, że nie potrafił oderwać od niej wzroku.

— Nie masz skrzydełek — wypalił nagle.

— Nie mam? — zapytała. Zastanawiał się czy kobieta przypadkiem nie ma go za idiotę i nie śmieje się z niego w duchu.

— Nie — potwierdził, na co ona sięgnęła ręką do swoich pleców.

— Och, no tak — zaśmiała się i wskazała na puste krzesełko obok siebie. — To chyba twoje miejsce…

Zerknął na swój bilecik.

— Rzeczywiście.

— Ach, już pamiętam — uśmiechnął się i stanął tuż za nią. Powolutku odgarnął jej włosy z ramion i ułożył je na plecach — ale potem… spotykaliśmy się już w rzeczywistości, prawda?

Nie odpowiedziała mu, pogładziła jedynie jego dłoń, która spoczęła na jej talii.

Pojawiała się zawsze, gdy jej potrzebował. Spotykał ją za każdym razem, kiedy tylko pomyślał, że dobrze byłoby ją zobaczyć. Nigdy nie pytał, skąd wiedziała, kiedy przyjść, a ona także nigdy mu tego nie tłumaczyła. Brał to po prostu za zrządzenie losu, a po jakimś czasie nawet za przeznaczenie, dbające o to, by mogli się widywać.

Uwielbiali spacery. Kochali pojawiać się w miejscach wypełnionych kolorami natury. Lubili czuć się częścią harmonii świata; lubili sami tę harmonię tworzyć, splatając swoje dłonie i wymieniając uśmiechy ze słońcem. Obserwować Księżyc wędrujący po nocnym niebie. Zdradzać najgłębsze sekrety pośród krzewów dzikich róż.

Nie znałby tego świata, gdyby nie ona. Był jej za to wdzięczny. Dzięki niej wszystkie dni zdawały się być magicznie, czarodziejsko piękne. Tak, jakby była czarodziejką, tajemniczymi zaklęciami upiększającą jego życie.

Najpiękniej wyglądała, gdy zbierała kwiaty, tonąc między tysiącami wielobarwnych płatków i wysokich traw. Mógł na nią patrzeć godzinami i nigdy nie miałby jej dość. Jej widoku, charakterystycznego delikatnego zapachu i ciepła jej malutkich, filigranowych dłoni.

Czasem podchodził do niej i z całą prostotą zamykał ją w swoich ramionach, by tylko poczuć na sobie jej oddech i by odrobina tej magii spłynęła również na niego. Zazwyczaj nie mówił nic, czasem tylko nucił pod nosem jakąś melodię, gdy został o to poproszony.

Czuł się jakby miał cały wszechświat w swoich ramionach. Malutki, wspaniały wszechświat spoczywający w oczach ukochanej kobiety.

— Jesteś moją jasnowłosą wróżką — wyszeptał jej nad ucho któregoś wieczora, gdy zachwycony światłem księżyca przemykającym po jej odsłoniętych ramionach, przyciągnął ją do siebie i zasypał pocałunkami —  ważniejszą niż Dzwoneczek dla Piotrusia Pana.

Roześmiała się wdzięcznie, mocno się w niego wtulając i przypominając sobie tamten moment.

— Wróżką? — zapytała i zerknęła na swoje plecy. — Ale zobacz, nie mam wróżkowych skrzydełek…

— Nie szkodzi — odrzekł, uśmiechając się delikatnie — wyglądasz jak wróżka — mężczyzna milczał przez chwilę, słuchając szumu strumienia i wpatrując się w odbijające się w jego tafli niebo. — Wiesz, tak sobie myślę… może ty faktycznie jesteś jedynie wróżką, czarującą mi te wszystkie wspaniałe sny, w których jestem tak bardzo z tobą szczęśliwy… może to też jest jeden z nich, a ja zaraz się obudzę i będę tęsknił za twoją obecnością…

Kiedy wspięła się na palce i złożyła na jego policzku delikatny pocałunek miał wrażenie, że słyszał przez moment trzepotanie skrzydełek brzmiących odrobinę jak dzwonki delikatnie poruszane przez wiatr.

— Może – szepnęła tajemniczo, spoglądając w jego oczy.

Rozmowa

Raz na jakiś czas trzeba napisać coś o sobie i dla siebie. Choć nie do końca...

*

Kocham spoglądać na ciebie gdy piszesz. Nawet, jeśli nie rozumiem ani słowa, które stawiasz w swoim tak pięknie szeleszczącym, ojczystym języku. Godzinami mógłbym przyglądać się, jak lekko pochylona i z odrobinę przymkniętymi powiekami całą swoją uwagę zdajesz się poświęcać każdemu zdaniu wypływającego spod twoich malutkich, zgrabnych palców. I czasami tak robię. Po prostu stoję tuż za tobą, oparty o jedyną ścianę, która nie jest w pełni zapełniona półkami na książki i chłonę ciebie wzrokiem, taką piękną, drobną i eteryczną. Staram się nie ruszać nawet o milimetr, bojąc się, że zostaniesz mi za chwilę odebrana przez tobie tylko znane światy.

Gdybyś tylko wiedział, że jesteś w każdej literze, którą ostrożnie stawiam obok poprzednich, będąc ich ukrytym sensem i dosłownym znaczeniem… gdybyś tylko potrafił zniszczyć barierę języka, który dzieli cię od poznania największej z moich tajemnic… odkryłbyś, jak wiele z ciebie oddycha w każdym z wersów i jak wiele cząstek ciebie w nich umiera cicho posłuszne moim rozkazom.

Gdybyś tylko wiedział, że buduję i burzę wszystko twoje…

Zdarza mi się myśleć, że jesteś obca memu sercu. Zwłaszcza wtedy, gdy przynoszę ci kolejny kubek herbaty intensywnie pachnącej jaśminem i odbierasz go ode mnie, z nieobecnym, jakby szaleńczym uśmiechem na ustach, rzucając w eter ciche „dziękuję”, jakby nie było skierowane do mnie, lecz do kogoś, o kogo istnieniu wiesz tylko ty. Zmieszany wpatruję się wtedy w ciebie, nie do końca rozumiejąc czy to tylko złudzenie, czy rzeczywiście dzielą nas niewidzialne drzwi, których żadne z nas nie jest w stanie otworzyć. A ty zdajesz się tego nie widzieć, raz po raz stukając w kwadraciki na klawiaturze i parząc sobie język zbyt gorącym napojem, o schłodzeniu którego znów zapomniałem. Ale nic nie mówisz. Bo to trochę tak, jakbym nie istniał, gdy tworzysz.

To tak jakby było ciebie dwóch. Jeden – ten realny, którego głos słyszę tuż nad głową, którego zapach czuję w każdym zakamarku mieszkania i drugi – mieszkający tylko za zasłoną słów i tylko tam dla mnie żyjący. A mimo wszystko jesteś to wciąż jeden i ten sam ty, którego kocham i którego próbuję przekazać innym, by także poznali cię takim, jakiego cię widzę i jakim dla mnie jesteś. A także po to, by zapisać cię na przekór pamięci, która stanowczo nie chce zapisać mi ciebie na ściankach umysłu. Chcę byś był – obok mnie i we mnie; wewnątrz, na zewnątrz; w rzeczywistości i fikcji; wszędzie. Abym mogła pamiętać, gdy zapomnę. Żywić się tobą gdy jesteś i gdy znikasz, by nie tęsknić… już nigdy nie usychać z tej głupiej tęsknoty za twymi oczami…

Boję się cieni mieszkających w twoim sercu, wszystkich tych odcieni szarości, które migoczą w twoich oczach, skraplają się we łzach spływających ci po policzkach i odcinają ci drogę do całej radości, jaką przynosi ci twoje pisanie. Boję się, bo nie znam leku na ten smutek, nie mogę odebrać go od ciebie jedynie pocałunkiem, wziąć na siebie ciepłym uściskiem ramion. Lękam się, że w końcu zabierze mi ciebie całą; drżę o to, że pochłonie cię drobinka po drobince i nawet nie zauważę jak sama mi siebie powolutku odbierasz, tonąc powoli w swoim smutku.

Nawet nie wiesz, jak dobrze jest mieć cię obok gdy znikają wszystkie moje Słowa i gdy świat wydaje mi się wtedy tak przerażająco obcy. Jak cudownie jest posiadać na wyłączność twój pokrzepiający, jasny uśmiech; wszystkie zmarszczki wokół radosnych, błyszczących oczu.

Nie wiesz o tym, ponieważ jeszcze nie umiem ci tego powiedzieć. Mam jednak wrażenie, że wcale nie muszę się odzywać, byś odgadł moje myśli. Pewnie dlatego tak lekko, bez żadnego najcichszego nawet słowa sprzeciwu pozwalasz mi zanurzać dłonie w twoich gęstych włosach, raz po raz delikatnie je przeczesywać i powoli skręcać w loki. W dziesiątki sprężystych, intensywnie czarnych loków. A gdy spoglądam na ciebie, tak anielsko wręcz pięknego wypełnia mnie chęć zapamiętania cię słowami; cała moja wcześniejsza niemoc znika pokonana siłą twojego spojrzenia.

Uzależniłem się od spoglądania na ciebie z góry, gdy podbiegasz do mnie nagle, zrywając się z krzesła, nie mogąc unieść odpowiedzialności za szereg zdań intensywnie wyrytych na kartach papieru i gdy wtulasz się we mnie z całą swoją mocą, drżące palce zaciskając na bluzie w okolicy krzyża. Niemo błagając, bym zdjął z ciebie część ciężaru, który sprawia, że dyszysz ciężko, wprowadzając moje ciało w naprawdę dziwny stan. Kiedy tak przylegasz do mnie, nie mogąc złapać tchu, niemal opętana przez tysiące swoich historii wreszcie czuję, że nieodwracalnie uczyniłaś mnie niezbędną częścią siebie. Zdejmuję wtedy ciężar skrzydeł z twoich barków, zakładam na siebie, wzlatuję i gnam… byś tylko mogła przez chwilę odpocząć. A gdy już dasz odetchnąć swemu sercu, znów pochylisz się nad biurkiem, wyciągniesz dłonie przed siebie i zaczniesz tworzyć magię, o której mi później opowiesz.

Twoja obecność jest moim Natchnieniem. Gdyby nie ty, już dawno porzuciłabym przelewanie swoich myśli na papier, zapomniałabym o tym, jak wspaniała kraina cudowności otwiera się przede mną za każdym razem, gdy zaczynam zapełniać kartkę wyrazami pełnymi różnorodnych znaczeń. A każda z nich nosi twoje imię, naznaczona przeze mnie pieczęcią twej duszy. I tak jest najpiękniej – kiedy mam cię tu i mam cię też tam i oddychasz się, uśmiechasz i żyjesz tylko dla mnie.

Przy tobie nauczyłem się jak bardzo można za kimś tęsknić. Nawet nie zauważyłem momentu, w którym zacząłem potrzebować twojej nieustannej obecności w moim życiu i cenić każdą sekundę, jaką razem spędzamy. A już na pewno nie zorientowałem się, kiedy zacząłem kochać obraz tej piszącej ciebie. Nie tej robiącej mi śniadanie, śpiewającej przy sprzątaniu albo zasypiającej u mego boku ani nawet tak rozkosznie delikatnej, wiotkiej ciebie gdy kochamy się w noce szumiące deszczem. Ale właśnie tą ciebie, która nie jest z tego świata, a mimo to należy do mnie. Jesteś piękna i tajemnicza. Odkryta przeze mnie i jednocześnie wciąż pełna nieodsłoniętych zakamarków. To tylko sprawia, że wciąż mi ciebie mało. I chcę cię poznawać aż uda mi się zdobyć cię w całości.

Uwielbiam czuć na sobie twój wzrok sprawiający, że raz po raz przeszywa mnie seria dreszczy po brzegi wypełnionych przyjemnością. Uwielbiam czekać aż  podejdziesz do mnie, zniecierpliwiony moją bezczynnością, złakniony mojego zapachu i moich pieszczot. Uwielbiam to wszystko i żadne słowa nigdy nie zastąpią mi delikatnego, ciepłego dotyku twoich dużych dłoni ani nie oddadzą słodyczy i miękkości twoich warg, muśnięciami znaczących moją skórę.

Próbować opisać cię… to jak mierzyć się z niemożliwym. Mogłabym zapełnić tobą tysiące ksiąg i wciąż żadne ze zdań nie byłoby w stanie oddać wszystkich twoich odcieni. Jestem więc skazana na wieczne poszukiwanie wyjątkowych zbitek wyrazów, które wystarczająco oddałyby Ideał Stworzenia, jakim jest twoje istnienie. Jak rozbitek na morzu bez początku i końca.

Mój świat zatrzymuje się na moment, gdy zamykasz oczy, plecy układasz na oparcie krzesła a różane, pełne wargi przytykasz do krawędzi swojej ulubionej, szafirowo niebieskiej filiżanki, w której wciąż paruje zaparzona przeze mnie herbata. Spokojnie i bez pośpiechu upijasz niewielki łyk, a ja wiem, że tak naprawdę smakujesz nowej opowieści, tańczącej ci od dłuższej chwili przed oczami. Pijesz herbatę, a ja niemal czuję jak pomimo zewnętrznego spokoju ze wszystkich sił próbujesz opanować wszechogarniającą cię ekscytację. I czekam na moment, który z pewnością za chwilę nastąpi; drobny gest, na który potrafię czekać tak długo jak ty oczekujesz aż twoi bohaterowie obdarzą cię kolejną ze swoich historii.

W końcu nadchodzi ten czas – odwracasz się do mnie nagle, z tęczówkami mieniącymi się wielością barw i uśmiechem jaśniejszym od słońca, które oświetla twoją jasną skórę  a ja skamieniały czekam tylko na to jedno słowo, które wypowiesz za sekundę i które będzie dla mnie znaczyło, że od teraz przez dłuższy czas będę sługą i muzą; pomocą i natchnieniem.

- Herbaty – szepczesz cichutko, wyciągając ku mnie dłonie. Chwytam filiżankę, która się w nich znajduje i wiem, że to tylko twój mały, uroczy pretekst do tego, by zmusić mnie do bycia przy tobie.

Nie musisz szukać pretekstów, bo ja i tak nie zamierzam cię opuszczać. Ani dziś, ani jutro, ani przez resztę mojego życia.

Powiedz mi, jakie to uczucie obserwować mnie przez cały ten czas, kiedy siedzę obrócona o ciebie plecami i skupiona jestem jedynie na światach, które kręcą się wokół mnie? Czy nie dopada cię znużenie po tych wszystkich latach trwania u mego boku?

Czasami zjawia się u mnie ogromne poczucie winy i chciałabym wtedy raz na zawsze skończyć z pisaniem, móc poświęcić każdą drobinkę czasu na bycie dla ciebie. Ale potem, tak jak ty zasypujesz mnie pocałunkami, tak samo obsypywana jestem deszczem opadającym z chmur Natchnienia. I nie potrafię mu się oprzeć tak samo, jak nie umiem przejść obojętnie obok twojego uśmiechu. A ty zdajesz się to rozumieć i pozwalasz mi trwać w tym moim wyimaginowanym światku.

Raz na jakiś czas, kiedy nie patrzysz, również chwytam za kartkę i coś do pisania i tak jak ty, spokojnie pływając po moim własnym oceanie słów, na mojej małej łódeczce z muzyki, powolutku opisuję wszystko, co tylko jestem w stanie opisać o moich uczuciach do ciebie. Wtedy najlepiej rozumiem twoją potrzebę zapisania wszystkiego na czymś trwalszym niż pamięć.

Zawsze zapominam, że przecież też jesteś artystą. Uświadamiasz mi to pięknie, gdy przychodzisz do mojego małego pokoiku zapełnionego książkami i wręczasz mi kolejną z piosenek, do których napisałeś tekst. Jesteś wtedy tak rozkosznie podekscytowany i widzę, że nie możesz doczekać się momentu, w którym podzielę się z tobą swoją opinią.

Nie zdarzyło się jeszcze, by któraś z tych melodii nie dotarła do mojego serca i nie tchnęła w moją duszę nowych cudowności, kolejnych wspaniałych cząstek ciebie do opisania.

Kocham również te dni, w których okrągła tarcza Księżyca spogląda przez nasze okna. Przychodzisz wtedy do mnie, łasząc się jak kotka, szepcząc, że jest pełnia i że jesteś teraz tylko dla mnie. Bo podczas pełni nie możesz pisać.

Nie masz pojęcia, jak bardzo pokochałem pełnie Księżyca, od kiedy cię znam.

Każdego miesiąca, podczas pełni, nie potrafię zapisać nawet jednego zdania mimo, iż zbierają się we mnie i błagają o to, by nadać im widzialną formę. Ale ja nie potrafię. Biegnę wtedy do ciebie, który na mnie czekasz…

I wtedy wszystkie słowa wymieniam na pieszczoty.

Ale najbardziej na świecie uwielbiam ciebie kończącą swój kolejny tekst. Przecierasz wtedy zmęczone oczy, poklepujesz się delikatnie po policzkach i ziewając przeciągle prawie po omacku szukasz drogi do naszej sypialni, w której czekam na ciebie z szeroko otwartymi ramionami. Cichutko wsuwasz się wtedy pod chłodny materiał pościeli i mrucząc do mnie coś niezrozumiałego, po prostu zasypiasz w moim uścisku, pochłaniając moje ciepło, w zamian ofiarując swoje. Wpatruję się w ciebie przez moment, spoglądając na twoje śliczne, długie i jasne rzęsy i na odrobinę spierzchnięte usta. Śpiewam ci wtedy do snu, a ty w końcu, po wielu niespokojnych godzinach potyczek ze słowami, zaczynasz oddychać miarowo i swobodnie, wciąż ciasno do mnie przylegając.

A kiedy się obudzisz, spojrzysz na mnie z miłością i oznajmisz, że oto wczorajszej nocy powstał kolejny tekst o mnie.

Anioł Ciemności

Stanął nade mną Anioł Ciemności. Jego jasna i mleczna skóra zaskoczyła moje oczy.

Nauczono mnie, że Ciemność nie może być piękna. A jednak patrzy na mnie swoimi czarnymi od smutku tęczówkami i uśmiecha się lekko, łagodnym gestem obejmując moje wątłe, drżące ramiona. Cała jest piękna, aż brakuje mi powietrza; łapczywie łapię każdy jego haust.

I pragnę, by Ciemność wchłonęła mnie całą, bym i ja mogła stać się pięknem, które nawiedzi cierpiącą duszę i pozwoli jej utonąć.

I wciąż czuję na sobie ciężar uścisku Anioła Ciemności, łagodny ciężar jego ramion.

I dziwię się wszystkim tyn, którzy mówili mi, że Ciemność lodem przeszywa każdą duszę. A ja czuję właśnie, jak żar jej istnienia wypala moje słabe, zimne, chore serce.

Anioł Ciemności gorącymi wargami znaczy mój policzek, delikatną dłonią gładząc mnie po głowie. I już wie, oboje wiemy, że jestem teraz cała jego, że oddam mu każdy zakamarek duszy.

Ostrożnie i czule dotyka moich uszu - i nagle staję się Ciszą, tą, która od wieków towarzyszy mu zamiast Krzyku. I już rozumiem, dlaczego pojawił się dziś przede mną ten piękny, milczący Anioł.

Ronię kilka łez, on zbiera je czule spod moich powiek i zawiesza sobie na skrzydłach. Zamyka mi oczy, by światło nie mogło już nigdy stanąć murem między nami.

Uśmiecham się, a Anioł Ciemności całuje moje usta i po cichutku pozbawia mnie tchnienia. Uspokaja serce, które ostatkiem sił krzyczy mu, że kocha.

Anioł Ciemności dotyka mnie, wiem, że wzywa mnie do siebie.

Tonę.

Lista marzeń

Yyy... nie znoszę swoich snów czasami...-.-




Duże dłonie o niezwykle smukłych palcach sprawnym ruchem zamykają ekran przenośnego komputera, który jeszcze przed momentem otwarty był na stronie, z czerwonym, wyraźnym nagłówkiem: „MY BIG DREAM LIST”.
Nie wszystkie zdołały się spełnić…

Wszystko wyglądałoby inaczej, gdyby słowa lekarza niosły za sobą chociaż cień nadziei.
- Białaczka.
Wszystkie jej podejrzenia okazały się być smutną prawdą.
- Nie możemy już nic z tym zrobić.
Wyrok.
- Pozostał pani już tylko rok…

Rok to zdecydowanie zbyt mało czasu. Miała tyle marzeń do spełnienia…
Łzy kapały na klawiaturę komputera, kiedy wykreślała te skrajnie niemożliwe do spełnienia.
14. Wyjść za Koreańczyka
Jedno z najpiękniejszych… marzenie o wspólnym szczęściu i rodzinie stworzonej z Azjatą… znika.
23. Mieć śliczne azjatyckie dzieci
Serce pękające na pół. Marzenie nie do zrealizowania.
47. Zaśpiewać psalm na prymicji Adasia
Wybacz, Adaś… Tego z pewnością nie zdąży zrobić… ale ma nadzieję, że będziesz o niej pamiętał…

Początkowo o chorobie wiedzieli tylko znajomi z uczelni. Nie powiedziała nawet najbliższym przyjaciołom. Nie dlatego, ze nie chciała; zawsze, gdy już wybierała numer lub gdy miała napisać wiadomość… coś zatrzymywało ją w połowie.
„Hej, wiesz co? Mam białaczkę i został mi rok życia.”
Nie była w stanie im tego powiedzieć.
Dusiła to w sobie i spychała na skraj umysłu.

Weszła na forum. Jeżeli była w stanie komuś powiedzieć, to tylko im. Jeśli była w stanie to zrobić, to tylko w ten sposób.
Wrzuciła do tematu sporządzoną całkiem niedawno i poprawioną listę marzeń z dopiskiem:
„ Został mi tylko rok na spełnienie ich wszystkich. Nie zdążę…”
Nikt nie rozumiał, dlaczego jedynie rok… a ona nie miała siły im tego tłumaczyć.

W pokoju w akademiku panował chaos.
Na podłodze stały podpisane imiennie kartony.
A ona stała przy ścianie i ściągała plakat, który kiedyś próbowała przymocować za wszelką cenę.
Ściągnęła z półki płytę w dużym, trzydziestocentymetrowym opakowaniu i włożyła ją do kartonu podpisanego: Lu.
Drżącymi rękami rozpięła naszyjnik; umieściła go w małym pudełeczku i dołączyła do kartonu, w którym znajdował się już portret Kim Heechula.
- Iga… - szepnęła.

Jakiś czas później omiotła spojrzeniem puste ściany i opustoszałe półki.
Poczuła uścisk w gardle.
Usiadła na łóżku i schowała twarz w dłoniach.
To był dopiero początek, ale już w tym momencie czuła, że to zbyt wiele.

Następnego dnia wysłała paczki.

Wybrała wszystkie pieniądze z konta i dokładnie je przeliczyła… smutny uśmiech pojawił się na jej ustach, gotów zaraz zniknąć.
30. Odwiedzić Yuukiego appę
31. Odwiedzić Risu ommę
31. Odwiedzić Natalię i Mako unnie
47. Kupić Arturowi gitarę na 18 urodziny
48. Poprowadzić audycję w ‘Yumiko radio’
Pięć marzeń… Ze wszystkich, które miała… spełni tylko pięć.

Z pociągu w Białymstoku wysiadła niezmiernie radosna, z lekko przyspieszonym biciem serca – zawsze tak miała, gdy spotykała się z ELFami.
Poznała go od razu; wyglądał dokładnie tak jak na zdjęciach;
- Appa! – wykrzyknęła, lądując w jego ramionach.
- Cześć, Gang-aji – odpowiedział, klepiąc ją po głowie – pora na specjalną audycję Yumiko radia.
- Cześć elfiątka i inne stworzenia! – mówił do mikrofonu, uśmiechając się – Dziś mamy specjalnego gościa, który przyjechał tu aż z drugiego końca Polski!
- Annyong! Wita was wasz ulubiony, od dziś, szczeniaczek..!
Chwilę potem otworzyła notatnik i skreśliła w nim dwie pozycje.
- Co robisz? – Zapytał Maciek.
- Zaznaczam, że właśnie spełniłam dwa marzenia, appa – odwróciła się, żeby nie mógł zobaczyć, że ociera łzę z policzka.
- To świetnie, Gang-aji, to świetnie…

Kilka godzin później odznaczyła kolejne, tuż po pożegnaniu z Risu.
Spotkania, których nigdy nie zapomni…
Do końca życia…

Wsiadła do kolejnego pociągu.
„Unnie, będę niedługo” – napisała w SMS-ie do Natalii.
„W takim razie czekam.”

Uwielbiała je. W ciągu tych kilku dni, jakie z nimi spędziła czuła się tak bardzo kochana i tak bardzo u siebie, jak już dawno się nie czuła.
I mimo, iż jej organizm sprawiał jej wyraźne problemy, one, nie znając dokładne tego przyczyny, otoczyły ją troską i zrozumieniem.

Mako podeszła do stolika, na którym leżała ręcznie wykonana kartka i otworzyła ją.
- Natalia, chodź na chwilę – zawołała dziewczynę.
„Dziękuję. Spełniłam kolejne marzenie. Duże marzenie.”

Wróciła do akademika potwornie zmęczona i wyczerpana fizycznie, jednak ze świadomością, że w tych dniach stało się coś dobrego.
Jednocześnie czuła, że powinna ich wszystkich przeprosić. Za to, że sprawi im nieco bólu w przyszłości. Jeśli tylko lubią ją choć trochę tak, jak sądziła…

Odcięła się od świata. Nie włączała komputera, wyjęła baterię z telefonu; Chciała pobyć sama ze sobą i zrozumieć to, co właśnie się działo.
Nie rozumiała, dlaczego tak jest. Nie rozumiała wielu rzeczy.

- Lu, jeśli umrę… świat dalej będzie taki sam, prawda? – nie wytrzymała po kilku dniach i napisała wiadomość na gagu-gadu.
- Dlaczego miałabyś umierać? Nie mów tak. Nie umrzesz.
Nie odpisywała przez kilka minut. Wiedziała, że Lucyna jest zaniepokojona, ale to, co chciała jej napisać… nie chciała sprawiać, że będzie jej smutno…
- Każdy kiedyś umrze – napisała wymijająco – A ja… nieco szybciej.
- Madziek, co się dzieje?! Co Ty wygadujesz?!
- Lu, umieram… no, tak trochę. Nie żartuję. Ale… nic się nie zmieni, prawda?
- Jak to nic? …
- Nic. Posmuteczkujecie chwilę, a potem wszystko będzie jak dawniej. Musi tak być.
- Madziek…

„Chciałabym spełnić wszystkie moje marzenia” – pisała na fotoblogu – „ale wiem, że nie jest to możliwe. Moja lista marzeń musi odejść w niepamięć, chęć poznania Super Junior też powinna zacząć znikać, żeby nie bolała.
Btw. ja to miałam nosa – wiedziałam, że nie uda mi się pojechać na SS4”

Wiedziała, że w końcu do niej przyjdzie. Dobra, szalona dusza, wprowadzająca w jej życie niewielki i pozytywny zamęt.
- Madzia unnie! – Przytuliła ją mocno.
- Cześć, Gosia. Co u Ciebie? – udawała zadowoloną.
Miała wrażenie, że zaraz się rozpłacze.

Za każdym razem, kiedy mówiła, że został jej niecały rok życia, słyszała: „Nie wierzę” lub „Żartujesz, nie?”
Męczące.

Po prostu sobie żyła.
Rodzice chcieli, żeby wróciła do domu, ale ona nie mogła tego zrobić. Coś kazało jej zostać tam, gdzie była. Wiedziała, że sprawi im tym przykrość, ale tak postanowiła. Zostaje.

„Siwon-oppa… módl się za mnie, proszę. Módl się o dobrą śmierć dla ELFa…”
„Siwon-oppa, Donghae-oppa… jak mam pogodzić się z tym, że Bóg nie pozwala mi dłużej żyć… nie pozwala mi was poznać?
„ Nawet gdy umrę, nie przestanę modlić się o szczęście dla Super Junior i ELFów”
Twitter. Bardzo jej się przydawał.
„Tak bardzo chciałabym spełnić jak najwięcej marzeń. Ale nie mogę. Są zbyt nierealne.”

Zdarzały się dni, że zupełnie opadała z sił.
Wybierała numer któregoś ze szczecińskich ELFów, a one zjawiały się tak szybko, jak tylko mogły, zawsze gotowe do pomocy.
Była im wdzięczna.

Lucyna była bardzo zła, kiedy napisała jej, że będzie w Tucholi za godzinę.
Była zła, że jechała tam sama. Wiedziała o tym. Wiedziała, że martwiła się, że coś może jej ię stać.
Ale musiała to zrobić. Musiała się z nią zobaczyć.
Poprosiła ją, żeby wybrały się razem na spacer nad jezioro.
- Lu, chyba muszę ci podziękować…
- Za co?
- Za to, że jesteś, że cię mam. Za to, że mnie znalazłaś i za to, że tak często ze sobą rozmawiamy.
- Daj spokój, to nic.
Łzy w oczach obu dziewczyn.
- I przepraszam, że to się skończy…
- Madziek…
Uścisk, delikatny i smutny uścisk pełen żalu.

Nie wiedziała, jak to się stało, ale dowiedzieli się o niej. Musieli się o niej dowiedzieć.
Trzymała w ręku bilet na Super Show 4.
I jeszcze jeden.
Do Seulu.
1. Pojechać do Seulu
36. Pojechać na SS4
Dwa ogromne marzenia.

Spotkanie z Super Junior w Korei. Ciepłe, pełne dobroci słowa i gesty tych mężczyzn sprawiły, że ból fizyczny stawał się znośny.
15. Poznać członków Super Junior osobiście
38. Uściskać całe SuJu
Kolejne dwa.
Pięknie i jednocześnie tak bardzo smutno…
- Heechul oppa…
Buziak.
- Hyukjae oppa
Drugi.
- Dziękuję – powiedziała słabo, chwiejąc się na nogach.
39. Dać buziaka Hee i Hyukjae

Przyglądała się sobie w lustrze. Była wychudzona i blada, z lekko zapadłymi policzkami. Wyglądała okropnie. Tylko oczy miała jasne i żywe, jakby na przekór ciału.
Kolorowy strój podkreślał jej bladość, ale rozświetlał spojrzenie.
49. Przymierzyć hanbok

Później trafiła do szpitala. Nie sądziła, że ją odwiedzą.
Zrobili to.
I nie wiedzieć, skąd, wiedzieli o liście jej marzeń.
Przyprowadzili ze sobą dwie osoby, które bardzo chciała poznać. I na dodatek… śpiewali razem z nią. Jej głos, na szczęście, wciąż był silny na tyle, by dać radę.
Płakała ze szczęścia, dziękując im milion razy na minutę.
41. Poznać Jang Geun Suka
42. Poznać HongKi'ego
43. Zaśpiewać "Star" z Minhyukiem

Henry nauczył ją grać na skrzypcach to, czego zawsze chciała się nauczyć.
Spytała, dlaczego tu jest.
Odpowiedział, że słyszał o jej sytuacji i chce pomóc spełnić jej marzenia.
27. Mieć skrzypce
28. Nauczyć się grać "Ave Maria" Schuberta na skrzypcach

Na lotnisku odtańczyła dziki taniec z Shindongiem i Yesungiem.
A potem, niesamowicie wyczerpana, powlekła się do samolotu.
19. Zatańczyć z Kim Jongwoonem jego dziki taniec
40. Powygłupiać się z Shindongiem
Ale wszystkie te spełnione marzenia…
Świadomość, że to wszystko… że będzie mogła rozpamiętywać to tak krótko… sprawiała, że miała ochotę umrzeć już w tej chwili.

Ostatnie miesiące spędziła na wózku lub w łóżku.
Nigdy sama, za co była wdzięczna.
Kinga i Marcin przyjeżdżali tak często, jak mogli.
Była wdzięczna Bogu za to, że ma takich przyjaciół i miała do niego pretensje o to, że będą cierpieć.
25. Przyjaźnić się z Kingą całe życie
26. Przyjaźnić się z Maliną całe życie
Spełnione.

- Madzia, wydadzą twoją książkę – usłyszała na wpół przytomna od swojej imienniczki, którą poznała jeszcze w gimnazjum.
Słaby, jednak zdecydowanie pełen ulgi, uśmiech.
46. Dokończyć pisanie 'Laury'
2. Napisać książkę
3. Wydać książkę
- Madzia, skreśl trzy marzenia..
Widziała jej łzy. A ona tak rzadko płakała...
Nie chciała tego widzieć.
- Nie możesz więcej płakać - zastrzegła.
- To nie umieraj.
- Nie da się...

Lu przyjechała w samą porę.
- Madziek – szeptała, przytulając ją mocno – będę tęsknić.
- Wiem – odpowiedziała, całując ją w czoło. – Pamiętaj o mnie.
- Zawsze.

„Dwadzieścia trzy marzenia na pięćdziesiąt. Dziękuję.
Będę się za was wiecznie modlić.
Kocham was.
Pamiętajcie o mnie czasem.” – podyktowała bratu, który pisał tę wiadomość na facebooku drżącą ręką.

Ostatnie co zobaczyła, to Księżyc w pełni.